Volledig scherm
© ED

Kleurrijk Grijs (7):Handdruk in plaats van een hostie

VideoEINDHOVEN - ED-kunstredacteur Rob Schoonen verblijft vijf weken als schrijver in zorginstelling Parc Gender. Met een wat andere dan gewone blik kijkt hij hoe het allemaal reilt en zeilt in het verzorgingshuis. Hij praat met bewoners en verzorgers, neemt waar en legt vast – in woord en beeld. Vandaag deel 7.

In de centrale eetzaal doen zaterdagavond flink wat mensen zich tegoed aan het buffet en uit het zaaltje erboven klinkt uitbundig gelach: daar wordt het verjaardagsfeest van een 80-jarige bewoner gevierd. Even verderop in het complex is het stiller. In een groot uitgevallen kamer zijn iets meer dan dertig bewoners samengekomen voor de wekelijkse kerkdienst. Pastor Jean Peeters gaat voor.

Quote

Onze hulp is in de naam van de Heer, die hemel en aarde gemaakt heeft.

Pastor Jean Peeters

Na zijn welkom, waarin Peeters de grote opkomst aanhaalt: ‘je zou niet zeggen dat het vakantie is’, zijn er de ‘bemoedigingswoorden’: Onze hulp is in de naam van de Heer, die hemel en aarde gemaakt heeft. Hoor ons aan eeuwige God, hoor naar ons bidden…’ Ik ben in een klap terug in de veel te koude kerk van weleer, op die veel te harde kerkbanken, luisterend naar bezwerende, niets zeggende stemmen. Daar kan zelfs de tropische temperatuur in dit zaaltje niets aan veranderen.

Samenzang

Na de opening gaat het verder met het eerste gezang en dat gaat de aanwezigen goed af. Peeters geeft de melodielijn aan: ‘Pom, da, die, pommm’, en alle 32 bezoekers zingen dat het lievenlust is. De een gaat iets te snel, de ander, meer geoefende stem, brult bijna over alles en iedereen heen, tot schrik van zijn buurvrouw, maar dat mag de pret niet drukken: hier is echt sprake van samen-zang.

Tekst gaat verder onder de video:

Peeters intussen, staat achter het ietwat geïmproviseerde altaar, met de wat povere twee kaarsjes en het houten kruisbeeldje, alsof hij de mis in de bisschopskerk voorgaat: gedragen stem, het Limburgs accent nog enigszins hoorbaar. En voort gaat het, met weer een lied en de preek, waarin Peeters de aanslagen in Spanje aanhaalt en waar hij de uitglijder van Jezus (die weigert een vrouw in nood te helpen) in een eigentijdse context plaatst.

Hostie of handdruk

De pastor zet zelf de muziek aan en weer uit en komt langs bij alle aanwezigen om de hostie te geven, desgewenst op de tong – zoals vroeger. Ik wil geen hostie en krijg in plaats daarvan een stevige handdruk van Peeters – da’s aardig. De kerkdienstgangers zijn zichtbaar blij met de bijeenkomst: tijdens de 50-minuten durende bijeenkomst is er niet een die in slaap kukelt, plots begint te praten of anderszins afdwaalt van de oecumenische dienst. Dat is bijzonder te noemen.