Volledig scherm
Rob Schoonen als artist in residence in zorginstelling Parc Gender. © ED

Kleurrijk Grijs (9): Lachen en huilen met de klanten

ED-kunstredacteur Rob Schoonen verblijft vijf weken als schrijver in zorginstelling Parc Gender. Met een wat andere dan gewone blik kijkt hij hoe het allemaal reilt en zeilt in een verzorgingshuis. Hij neemt waar en legt vast, in woord en beeld. 

Hij heeft schoenmaat 46, onderbroek maatje 5, heeft een wit sikje en flink wat oorbellen en –ringen. Draagt een legertje opvallende armbanden en bijzondere ringen. Is 51 jaar oud, ‘of jong hè, of wat dan ook’. Én bijna 20 jaar is hij kapper in Parc Gender.

Hobby

Ron Geers trekt ruim de tijd uit voor zijn klanten die hij eigenlijk niet als klanten beschouwt, maar meer als goede bekenden. Dagen van 7 uur in de ochtend tot een uurtje of 10 in de avond, ze komen voor, want dat knippen en wassen, dat is eigenlijk helemaal geen werk, dat is zijn hobby. ,,Ik heb een heerlijk rijk gevuld leven”, zegt Geers. ,,O, wacht eventjes. Ik heb tóch nog een andere hobby. Sinds kort.” Haalt zijn mobiele telefoon tevoorschijn en laat een foto zien van een Jaguar. ,,Daar mag ik graag een ritje mee maken…”

Hij runt de kapsalon - midden in Parc Gender - samen met collega Diana. Een tijd geleden is het opnieuw ingericht. Met drie kleuren grijs en rode accenten; vind t-ie mooi. Negen stoelen staan er, maar als elke kapper, heeft ook Geers zijn favoriete meubel: midden in de zaak. Er staan vitrines met sieraden, verse bloemen, een pluchen zebra en een tempeltje met gebedsvlaggetjes en verschillende boeddha’s. ,,Zie je dat houten Boeddhaatje? Kwam een zoon mee aanzetten nadat zijn moeder was overleden. Was een heel fijn mens. Ook een klant, maar vooral een fijn persoon. Zo heeft elk beeldje hier een eigen verhaal, een eigen herinnering. Weet je, ik heb thuis veel bidprentjes van overleden klanten. Daar blader ik soms wel eens doorheen; zie ik al die mensen gelijk weer voor me.”

Servicebalie

Iedereen loopt binnen in de kapsalon en dat vindt hij heerlijk: ,,Ze noemen het hier wel eens de tweede servicebalie en dat klopt wel zo’n beetje. Ook de postbode weet ons te vinden als de echte balie dicht is.”

Een leven zonder knippen kan hij zich totaal niet voorstellen. ,,Knippen met een schaar (wie doet dat nog?) en scheren met een open mes, doen we ook. Ik vind het heerlijk om mensen te helpen en om hun verhalen te horen. Wij lachen en huilen met de klanten mee. Of ik misschien het verkeerde vak heb gekozen? Nee joh, ben je gek! Zo iemand als een psycholoog heeft toch een drempel hè en een kapper niet. En mocht deskundige hulp nodig zijn, dan roep ik die in. Ja, dat heb ik meerdere malen gedaan.”

Schat

Intussen knipt hij fluks de grijze haren van een klant die vertelt vooral van witlof te houden en ietwat bezorgd vraagt of zijn haardos toch wel enigszins gedekt blijft. ,,Tuurlijk! Maar witlof, dat is echte winterkost. Is een salade nu niet lekkerder?” En verder gaat het met de grijze lokken. Een andere klant was vergeten dat er alleen op afspraak wordt geholpen. ,,Kun je morgen om half twaalf schat?”, vraagt Geers. ,,Nee? Maar dat geeft niet, ik zorg dat je wordt opgehaald en teruggebracht – goed? Afrekenen? Ach, dat komt wel goed schat. Daaag.”

De klant-met-de-gedekte-haardos rekent af, maar heeft wat moeite om zijn portemonnee dicht te doen, dus doet Geers dat even: ,,Zou het een idee zijn om de volgende keer een portemonnee met een magneetsluiting te kopen?” Dat vindt de tevreden klant een goed idee en gaat vervolgens op zoek naar witlof. Of een salade. Geers veegt snel de vloer: een nieuwe klant wacht.

Volledig scherm
Ron Geers, kapper in Parc Gender. © rob schoonen

In samenwerking met indebuurt Eindhoven