Volledig scherm
Foto ter illustratie. © Thinkstock

Stigmama: Aan tafel

BlogIk heb altijd van lekker en afwisselend eten gehouden. Ontbijt, lunch of diner, ik hou er van om die 3 momenten te benutten om samen rustig te genieten van een lekkere en (meestal) voedzame maaltijd.

Voordat we kinderen kregen was eten nog een rustige aangelegenheid. Ik kon lekker na mijn werk de keuken in om ongestoord een lekker maaltje te koken. Daar had ik niet altijd zin in omdat ik toen fulltime werkte en me dat al genoeg kruim kostte, maar toch, rustig en ongestoord eten was een optie. En als ik te moe was maar wel lekker wilde eten kozen we er soms zelfs voor om uit eten te gaan, omdat het ontdekken van andere keukens ons weer nieuwe energie gaf.

Sinds we kinderen hebben is de rust, en in het bijzonder de rust aan tafel, er echter helemaal af. Toen oudste net geboren was had ik me voorgenomen om met een grote regelmaat de maaltijd in gezamenlijkheid, rust en met een grote gevarieerdheid te gaan gebruiken. Dat zou ons veel opleveren en het samen eten zou daardoor een mooi moment van verbinding van ons gezin worden.

Na de geboorte van oudste kwam het echter regelmatig voor dat ik rond de lunch nog mijn ontbijt naar binnen aan het werken was en ik s'avonds nog moest bedenken wat we die dag nou weer zouden gaan eten en hoe ik dat eten op een makkelijke manier in huis kon krijgen.

Avondspitsuur

Hoewel ik graag samen in alle rust wilde eten, vond ik, net als veel andere ouders met mij, het avondspitsuur vanaf dag 1 dat oudste op de wereld was, het meest stressvolle moment van de dag. Oudste huilde vanaf zijn geboorte urenlang per dag maar tijdens het avondeten zette hij het helemaal op een krijsen wat voor veel onrust zorgde.

Oudste dronk in de eerste periode uiteraard alleen nog maar melk en ik had tijdens de zwangerschapsperiode besloten om hem koste wat kost minimaal een half jaar borstvoeding te gaan geven. Iedereen op de zwangerschapsgym leek zijn baby borstvoeding te willen gaan geven en het leek iedereen die het al deed ook heel gemakkelijk af te gaan, dus ik wilde dat ook kunnen. Echter tijdens die "eetmomenten" van oudste, die theoretisch voor een enorme verbinding tussen moeder en kind kunnen zorgen, ging het mij niet zo gemakkelijk af. Oudste wilde maar niet goed aangelegd worden en het zweet gutste vaak van mijn rug van de spanning die dat opleverde. Ik was vaak blij als het klaar was dus de verbinding was ver te zoeken. Maar ik moest van mezelf door! Ik wilde het zo graag goed doen! En ik dacht dat ik het alleen goed deed als ik hem borstvoeding gaf. Het is me met heel veel kunst en vliegwerk gelukt hem een half jaar borstvoeding te geven maar meteen de dag erna gaf ik het op. Gelukkig maar want door die ene stressfactor in de opvoeding los te laten kon ik gelukkig wel weer een beetje ademhalen.

Eten wegwerken

Quote

Hoewel een kant en klare ovenscho­tel ook best lekker kan zijn miste ik het uitgebreid en afwisse­lend eten heel erg.

In die stressvolle periode van de eerste maanden van oudste kwam het dus regelmatig voor dat ik, op van de zenuwen, een kant en klare maaltijd in de oven moest schuiven om zijn huilen en mijn overprikkeling het hoofd te kunnen bieden. Om vervolgens zonder aandacht voor het eten, het eten op mijn bord weg te werken, op weg naar de volgende huilbui van oudste. Hoewel een kant en klare ovenschotel ook best lekker kan zijn miste ik het uitgebreid en afwisselend eten heel erg. En ook het rustig genieten van je eten. Naar een restaurant gaan met een huilbaby was voor ons geen optie dus accepteerden we de situatie maar zoals hij was. We hadden de verwachting dat het met het ouder worden wel beter zou gaan.

Gelukkig leerde oudste in de loop der jaren praten en was het huilen geen noodzaak meer voor hem. Zijn eetgewoontes werden er echter niet beter op. Inmiddels was jongste ook geboren en was het helemaal afgelopen met de rust. Ik had een dreinende kleuter aan mijn spreekwoordelijke rokken hangen en jongste kon door de lage spierspanning in zijn mondje niet aan de borst. Ik probeerde er nog van alles in te krijgen door, als een machine gedreven, de borstvoeding af te kolven maar ik moest het veel sneller opgeven dan bij oudste. Gelukkig wist ik toen al dat een kind ook groot en gezond wordt van flesvoeding dus dat schuldgevoel werd bij mij snel weggenomen. Dat was dus ook weer een stressfactor op het eetfront minder.

Kleine kinderen worden bijna vanzelf groot en we hoopten nog steeds dat ook hun eetgewoonten beter zouden worden.

Oudste is nu al een flinke tiener en jongste is dat bijna dus toen ik las dat er onderzoek naar tieners was gedaan en wat deze willen eten, was mijn interesse direct gewekt. 

Kieskeurig

Uit dat onderzoek blijkt dat tieners gemiddeld 135 uur per jaar aan eten denken. De onderzoekers zien dat jongeren steeds gepassioneerder en uitgesproken worden over voedsel en meer interesse krijgen in familiediners. Het onderzoek blijkt gedaan te zijn door een Amerikaanse fastfoodproducent dus ik denk dat die mooie woorden marketingtaal is voor dat de tieners steeds meer willen bepalen welk fastfood er naar binnengaat en op welk moment, want verder herken ik het gedrag van mijn kinderen hier niet in. Helaas blijken mijn kinderen liever niet mee te doen aan gezellige familiediners en blijken ze nog steeds erg kieskeurig in hun eetgedrag te zijn. Zo kunnen ze een gemiddelde maaltijd die een klein beetje afwijkt van het bekende niet echt waarderen.

Omdat we hebben geleerd van onze hulpverleners "to pick our battles", hebben wij er tot op heden voor gekozen om van het eten geen strijd (meer) te maken en alle verwachtingen die we daarover hebben los te laten. Zo eet jongste het liefst zijn boterhammen met boterhamworst en eet oudste, als hij zou mogen, het liefste elke dag frikandelbroodjes. Aangezien dat niet de gevarieerdheid met zich meebrengt van de Schijf van Vijf moeten ze van ons tijdens het avondeten en tussendoor wel afwijken van deze gewoonten maar verder hebben we dus geen verwachtingen.

Onrust

Ook eten ze het liefst elke week hetzelfde op dezelfde dag en op hetzelfde tijdstip omdat afwijken van hun vaste stramien de voorspelbaarheid van het leven weghaalt en zorgt voor onrust in hun koppies. Soms, als ik het aan denk te kunnen, doe ik wel eens gek en eten we bijvoorbeeld lekker vis op zaterdag in plaats van de standaard omelet, maar dat wordt niet met gejuich ontvangen en dat zorgt er voor dat we weer een onrustige avondmaaltijd hebben.

Toch blijven we nieuwe dingen introduceren en variëren in het menu en soms hebben we er, bijna tot onze schrik omdat we dat niet meer hadden verwacht, plots een heel nieuwe maaltijd bij. Dan blijken ze bijvoorbeeld toch plotseling vanuit het niets zelfgemaakte lasagne of tomatensoep te lusten...

Pick your battles is een mooie opvoedkundige invalshoek die ik graag hanteer omdat het je uiteindelijk, al zijn het kleine stapjes, toch veel oplevert, ook in het eetgedrag.

En dat is "food for thought" toch?

In samenwerking met indebuurt Eindhoven