Volledig scherm
Foto ter illustratie. © Thinkstock

Stigmama: Iedereen een ome Sam

BlogToen ik nog een klein, zorgeloos meisje was, reisde mijn vader vaak naar het buitenland. Dat behoorde bij zijn werk, minimaal de helft van het jaar was hij weg. Voor zaken. En voor het meebrengen van cadeautjes voor ons. Tenminste, zo zagen wij dat.

In Amerika leerde mijn vader tijdens één van zijn reizen een andere zakenman kennen die vervolgens voor 43 jaar zijn vriend zou zijn. Zijn naam was Sam.

‘Ome Sam’ voor ons want hij bracht elk jaar een bezoek aan ons. Ome Sam was rijk en vertegenwoordigde voor ons alles waar wij alleen maar over konden dromen. Hij sprak erg Amerikaans en wij spraken dat met hem mee. Hij had veel geld te besteden en liet ons daarin meedelen. Ome Sam was succesvol in zaken, reisde de hele wereld af en woonde in een huis met zwembad. Ook hij zorgde voor een regelmatige aanvoer van verse cadeautjes. Dat waren de meest exotische spelletjes waarmee wij op school indruk konden maken. Maar als ik aan ome Sam dacht, dacht ik niet aan zijn mooie cadeautjes. Waar ik hem het meest om heb onthouden is de lol die we met hem hadden. Hij wist ondanks zijn financiële rijkdom ook van niets iets te maken. Hij leerde ons wat geestelijke rijkdom was.

Trucjes

Als hij langskwam waren mijn zusje en ik in een opperste staat van verrukking want zijn komst stond garant voor ‘leuke dingen doen’. En dan vooral heel veel trucjes. Ome Sam had namelijk een truc waarbij het net leek alsof hij zijn vinger kon afbreken. En ik trapte er steeds weer in. En later mijn zusje ook. Totdat we te oud werden voor dat soort grapjes en aandacht kregen voor hele andere dingen dan de ‘gebroken vingertruc’ van Ome Sam. Ome Sam bleef het proberen mij te boeien maar ik kon me er niet meer in verliezen. Ik dacht alleen maar, met mijn puberbrein, aan het moment dat Ome Sam weer naar de States zou vertrekken. En ik dus weer mijn dingen kon gaan doen zoals tv kijken en uitgaan. En zo is de afstand steeds groter geworden. Mijn ouders bleven hem zien, gingen regelmatig naar Amerika om hem te bezoeken en ik raakte hem kwijt in mijn herinnering. En daarmee ook de herinnering aan de geestelijke rijkdom die hij ons bracht.

Magisch

Ome Sam is een paar jaar geleden overleden maar een tijdje terug moest ik plotseling weer aan hem denken toen mijn overbuurman het zelfde trucje deed, maar nu met Jongste als enthousiast publiek. Dat trucje had de overbuurman al meerdere malen voor hem gedaan maar Jongste blijft het leuk vinden. Keer op keer trapt hij er weer in, vind het magisch en wil het nog een keer zien. Waarschijnlijk blijft hij dit zijn hele leven leuk vinden en blijft hij geloven dat de buurman dit kan... Een groot voordeel van het Downsyndroom.

Grote schoonheid

En ik kan hem daar zo om benijden! Niet om zijn syndroom maar om zijn pure onbevangenheid die van zo’n grote schoonheid is. Hij kan zo genieten van alle kleine dingen, van woordgrapjes, van zelfverzonnen liedjes zingen, van de was samen opvouwen, keer op keer vindt hij het geweldig. Hij heeft zoveel oog voor de simpele - maar toch ook magische - dingen in het leven. 

Wat zijn wij of, laat ik het bij mezelf houden, wat ben ik daar ver weg van geraakt ... Bij ons zit de magie in de smartphone of in Netflix en we beseffen niet dat dat allemaal maar instant magie is. Magie is veel dichterbij te beleven als je er maar voor openstaat. Als je het maar wilt ontvangen en als je het maar wilt geven, zoals ome Sam deed en de overbuurman nu doet. Jongste deed en doet in mij die magie weer ontwaken. Hij laat het mij weer door zijn ogen zien. Nog een voordeel van zijn Downsyndroom. Hopelijk voor mijn hele leven lang ...

In samenwerking met indebuurt Eindhoven