Volledig scherm
PREMIUM
Foto ter illustratie © Thinkstock

Stigmama: Stigmadenken op het werk

BlogIk heb er tot aan mijn 43e levensjaar voor gekozen om niet open te zijn over mijn eigen kwetsbaarheden. Wat mijn kinderen betreft was ik altijd wel open maar zelf wilde ik graag overkomen als een sterke vrouw. Die haar mannetje stond en die niet zielig was of zou worden gevonden. Ik durfde het gewoonweg niet, bang als ik was voor de gevolgen en de ongezouten meningen van anderen.

Om een voorbeeld te geven: zelfs in de laatste jaren die ik bij mijn werkgever in dienst was, en tegelijkertijd ziek thuis, heb ik alleen durven zeggen dat ik "psychische klachten" had. Dat was al meer dan genoeg voor mij. Ik had namelijk tijdens mijn ziekteproces de illusie of de ijdele hoop dat ik terug zou kunnen keren in de organisatie. En ik wist/dacht dat niemand mij meer serieus zou nemen als ze zouden weten dat ik een "duurzame" psychiatrische diagnose had. Ik werkte namelijk voor een overheidsinstantie met een heel grote voorbeeldfunctie (in onder andere waakzaamheid). Waar falen geen optie is. En als ik binnen de organisatie zou blijven, wat ik dus eerst ook nog hoopte omdat ik eigenlijk heel trots was om voor die instantie te mogen werken, dan had ik dus zo mijn kwetsbaarheden waar ik op "gepakt" zou kunnen worden.

ED gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

In samenwerking met indebuurt Eindhoven