Volledig scherm
© OkoSwanOmurphy

Stigmama: Stomdag

BLOGAfgelopen maandag was het volgens de mensen die over themadagen gaan Blue Monday.

Mocht je nog niet weten wat dat is: Blue Monday is volgens kenners de meest deprimerende dag van het jaar. En inmiddels lijkt het net als Valentijnsdag een commerciële actiedag te worden. Je kon het zo gek niet bedenken of er werd een link met Blue Monday gelegd. Het meest bijzondere voorbeeld vond ik wel de aanbieding van een paar mooie helderblauwe sokken van een orthopedische schoenmakerij. Hoe kom je er op? En waarom?

Je kon er dus niet om heen, al zou je het willen. En ik had het wel gelezen maar ik doe nooit aan dat soort dingen; het op ludieke wijze extra aandacht geven aan ernstige aandoeningen op 1 bepaalde dag. Vooral als je zelf last hebt van depressies is het namelijk niet zo’n leuke dag om nou eens fijn extra onder de aandacht gebracht te krijgen. Ik had dus besloten dat ik er niet aan mee zou doen en dat onder het mom: dat wat je aandacht geeft groeit, had ik me voorgenomen die beurt over te slaan voor die dag, voor zover dit te plannen was uiteraard.

Depressiegala

In het verlengde daarvan kreeg ik van verschillende kanten de vraag of ik naar het Depressiegala ging. Ook al vind ik de grondgedachte van de organisatoren nobel, ik zou zelf nooit naar een dergelijk gala gaan. Ik zou niet weten waar ik de energie vandaan zou moeten halen om me, na een gewone “werkdag”, nog te spoeden naar een theater om daar, op van vermoeidheid, mijn kwetsbaarheid extra onder de aandacht te laten brengen. Dat was vragen om moeilijkheden en dus liet ik dat aan anderen over.

En doordat ik er geen aandacht aan schonk leek het ook wel een hele gewone dag te worden. Niet goed en niet slecht. Voor mij dan. Ik fietste vroeg in de ochtend door de regen naar mijn werk en deed wat ik moest doen. Daarna ging ik door naar mijn trajectbegeleider en nog even naar de apotheek. En het ging best goed. Het was wel teveel achter elkaar geweest (want slecht gepland) en ik kon niet meer nadenken van de spanning in mijn lijf en hoofd toen ik thuis kwam maar ik werd in ieder geval niet down.

Na een uurtje rusten kon ik in de middag jongste weer uit school halen en aandacht geven. En tijdens het avondeten was het zowaar gezellig, ook al was jongste wat stil.

Euforie

S ’avonds knipte ik dus met een lichte euforie mijn bedlampje uit om te gaan slapen en dacht: het is weer voorbij….. Vandaag geen down gevoel. Ik heb het gered! Morgen weer een dag. Blue Monday aan me hoela! Mij krijgen ze niet klein.

En toen kwam ik vanmorgen in de klas van jongste zoon. En de juf van jongste zoon vertelde dat jongste afgelopen maandag helemaal niet zijn dag had gehad. Hij was zelfs heel boos onder zijn tafel gaan zitten mokken, kon geen kant op en was niet te bewegen om te werken. Het was echt zijn dag niet geweest…….

Nou heeft ons semi zonnestraaltje wel vaker zijn dag niet maar ik dacht meteen (denkend aan Blue Monday): het zal toch niet…..zou hij?……..Hij ook? En ik dacht aan wat ik had gelezen: depressiviteit en Downsyndroom, mensen met Down hebben 50% meer kans op depressiviteit dan anderen. Iets wat ik ver weg had gestopt omdat hij ook zo vrolijk kan zijn. Maar soms ook niet zo vrolijk…….

Was het voor hem in stilte wel Blue Monday geweest? Zonder dat hij wist van het bestaan ervan en zonder dat wij de link hadden gelegd? Zonder dat hij het kon uitleggen? Waren we dan zo bezig geweest met alles eromheen dat we hem niet hadden gezien?

Maandag

En ik dacht terug aan maandag. Blue Monday. De maandag die voor mij best goed was verlopen. Maar voor mijn kleine mannetje dus niet. En ik had het kunnen weten. In mijn hoofd liep ik die maandag nog eens na. Hij kwam s’morgens al bij ons liggen om te zeggen dat hij niet naar school wilde. Hij wilde niet hard werken. Toen ik zei dat het moest omdat het weekend voorbij was en het weer een gewone dag was zei hij: nee het is geen maandag, het is Stomdag. En terugkijkend op die dag, besefte ik hoe mopperend en moe hij de dag had uitgezeten. Het bleef voor hem Stomdag die dag.

Ik zet Stomdag voor volgend jaar alvast in mijn agenda: Ik ga die dag en alle andere dagen dat hij zich niet echt stralend voelt reserveren voor hem. Ik zal er voor hem zijn en hem aaien en kusjes geven. Totdat het weer weg ebt. Want alles gaat voorbij…..

ED gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

In samenwerking met indebuurt Eindhoven