Volledig scherm
André Trines heeft twee nieuwe heupen, maar fietste afgelopen zomer toch naar Barcelona. © FotoMeulenhof/Jean Pierre Reijnen

Protheses in de praktijk: ‘Fijn om alles weer te kunnen doen’

Aan het plaatsen van een prothese gaat over het algemeen heel wat leed vooraf. En ook na de ingreep moeten patiënten veel investeren om goed te herstellen. Toch vinden ze alle pijn en moeite dubbel en dwars waard. Ze kunnen weer doen wat tijdenlang niet meer mogelijk was.  

Niet een, maar twee nieuwe heupen kreeg Veldhovenaar André Trines. Daar is hij natuurlijk niet de enige mee, maar aanvankelijk wilden de artsen hem niet opereren, ze vonden hem te jong. Nu loopt hij weer als een kievit.

Ruim tien jaar geleden kreeg André Trines (56) pijn aan zijn heupen: eerst aan de linker-, later ook aan de rechterheup. Onderzoek in het Máxima Medisch Centrum in Veldhoven wees uit dat er artrose zat, maar die was ontstaan omdat de koppen van de heupbotten in de heupkom niet rond waren, maar eivormig.

,,Aanvankelijk kon ik daar mee leven”, vertelt Trines. ,,Het was gewoon slijtage en de pijn was ook niet heel erg. Maar die werd wel erger. Toch wilde de orthopeed niet opereren, hij vond me te jong voor zo’n ingreep. Uiteindelijk ging het niet meer. Ik ben sportinstructeur op een sportschool en geef zwemlessen, maar ik kon mijn werk gewoon niet meer goed doen. Zelfs de hond uitlaten lukte niet meer.”

Op eigen houtje revalideren

Ook zijn vrouw vond dat er iets moest gebeuren en maakte een afspraak met een andere orthopeed, wel in hetzelfde ziekenhuis. Zes weken later kreeg hij een nieuwe linkerheup, weer twee weken later ging Trines op eigen houtje revalideren. Daarover zegt hij: ,,Ik ben 25 jaar lang looptrainer geweest en train al dertien jaar een triathlonvereniging. Dan weet je wel hoe je zoiets moet aanpakken. En het lukte! Na een jaar intensief oefenen kon ik weer heel veel: mijn werk ging weer goed, ik kon weer joggen en fietste weer lange afstanden.”

Droom waar gemaakt

Toch had de orthopeed gewaarschuwd dat ook zijn rechterheup slechter zou worden en dat klopte. Maar omdat Trines niet nog een keer zo veel pijn wilde hebben, stapte hij dit keer sneller naar het ziekenhuis. Begin 2018 kreeg hij de tweede nieuwe heup. Weer deed hij zijn eigen revalidatie, al was hij in het begin iets te fanatiek. ,,Die tweede ronde heeft me ook een jaar gekost, maar het is me gelukt om afgelopen voorjaar samen met mijn vrouw de vierdaagse van Mallorca te lopen. En in september heb ik een echt jarenlange droom waar gemaakt. Samen met mijn schoonzoon ben ik in twaalf dagen naar Barcelona en vervolgens over heel Mallorca gefietst. Een prachtig avontuur, maar nog fijner is het besef dat ik alles weer kan doen. Echt, als je wilt, kun je heel veel.” 

Volledig scherm
Willemien en Winston Klaus hebben allebei diverse kaakimplantaten. © FotoMeulenhof/SemWijnhoven

De kiezen van zowel Willemien (70) als Winston (73) Klaus uit Helmond waren ronduit slecht. Sinds ze geholpen zijn in het Helmondse Elkerliek Ziekenhuis, zijn ze niet alleen van hun klachten af, maar eten ze ook weer alles.

De gebitsproblemen begonnen bij Willemien Klaus al op jonge leeftijd. Vooral de kiezen in haar bovenkaak waren slecht en moesten getrokken worden. Dat was zeker dertig jaar geleden. Ze kreeg een plaatje, maar ook dat voldeed op een bepaald moment niet meer. ,,Er was kaakbot verdwenen waardoor de kiezen ernaast ook scheef gingen staan”, vertelt ze. ,,En dat werd steeds erger. Maar ik was er al langer niet gelukkig mee. Ik vond het een vervelende prothese, lelijk bovendien en ik dacht dat het voor iedereen zichtbaar was.

Bont en blauw

De tandarts stuurde haar door naar de kaakchirurg die implantaten ter sprake bracht. Dat betekende een vervelend en lang traject voor haar, want een implantaat was aanvankelijk niet geschikt voor haar. ,,Er moest eerst via een operatie bot uit mijn heupen worden gehaald dat later in de bovenkaak is geplaatst. Best pittig, want ik heb een week in het ziekenhuis gelegen, kon zes weken lang niet lopen en mijn kaken zagen bont en blauw.”

Nooit meer klachten

Het getransplanteerde kaakbot moest eerst aangroeien zodat er een voldoende stevige basis kon ontstaan waarin de implantaten konden worden geplaatst en daarop de kronen. Dat traject heeft ook nog een klein jaar geduurd, maar, zo zegt Willemien Klaus: ,,Het was de pijn en moeite dubbel en dwars waard. In 2006 zijn er vijf implantaten geplaatst en sindsdien heb ik nooit meer klachten gehad.”

Spookbeeld

Ook bij Winston Klaus moest er op een gegeven moment een slecht kies uit. Door de ervaringen van zijn vrouw, voelde hij meteen al voor een implantaat. Maar er speelde meer. ,, Ik was vooral bang dat ik mijn moeder achterna zou gaan en ooit aan een gebit zou moeten geloven. En dat wilde ik niet! Zij kon op het laatst alleen nog maar vloeibaar eten verdragen, een echt spookbeeld was dat. Bovendien wist ik dat het belangrijk was om goed te blijven kauwen. De keuze was daarom gemakkelijk, ook bij het tweede en derde implantaat. Ik heb geen kiespijn meer, maar het allerbelangrijkste vind ik dat ik blijvend goed kan kauwen.”

Al van kleins af aan was judo voor Frans van den Baar (66) uit Aarle-Rixtel zijn lust en zijn leven. Die sport moest hij opgeven toen zijn rechterheup ernstige slijtageverschijnselen vertoonde. Maar sporten doet hij nog steeds. 

Frans van den Baar stond op zijn negende al op de judomat en speelde later op hoog niveau, zowel nationaal als internationaal. Maar in 1995 kreeg hij last van zijn rechterheup en die klachten werden alleen maar erger. ,,Waarschijnlijk is er destijds een korreltje van de heupkom of -kop los gekomen en is gaan schuren. Toen dat eenmaal door het glazuur was gegaan, kreeg ik steeds meer pijn.”

Volledig scherm
Frans van den Baar heeft een heupprothese en heeft veel geïnvesteerd in zijn herstel. Nog steeds traint hij wekelijks bij Art Health Fysio. © FotoMeulenhof

Klap in het gezicht

Beginnende slijtage, zo luidde de  diagnose, maar toch duurde het - vanwege zijn jonge leeftijd - nog drie jaar eer hij een nieuwe heup kreeg. ,,De diagnose destijds was een klap in mijn gezicht, alsof ik afgestraft werd. Wel heb ik er meteen alles aan gedaan om erger te voorkomen. Ik ben gestopt met judo en kreeg elke week massages, maar de slijtage zette door en op een gegeven moment kon ik niet meer liggen, zitten of staan. Toen heb ik dokter Hoekstra weer gebeld en ben vier weken later in het St. Anna Ziekenhuis in Geldrop geopereerd.”

Keuzes maken

Van den Baar revalideerde in eerste instantie in het sportcentrum van het ziekenhuis, maar ging daar later met zijn eigen fysiotherapeut mee door, ruim een jaar lang. Met resultaat, want daarna kon hij alles weer doen. ,,Wel heb ik keuzes moeten maken”, vervolgt hij. ,,Geen judo meer en niet meer skiën. Wel hardlopen, badminton en wandelen. In dat eerste jaar na mijn operatie heb ik in Thailand zelfs drie dagen gewandeld, bergje op en bergje af. Het ging gewoon weer goed me me.”

Luisteren naar je lichaam

Toch kreeg hij na ruim twaalf jaar weer pijn in dezelfde heup. Dit keer nam hij meteen contact op met zijn specialist die constateerde dat de kunstheup ook versleten was.  Een tweede operatie volgde en weer een revalidatietraject. Nu bij Art Health waar zijn therapeut meteen begon met bindweefselmassage en drie keer in de week een training. Revalidatie is allang niet meer nodig, maar nog steeds traint Van den Baar elke week bij Art Health. ,,Die lichamelijke inspanning is gewoon fijn en heeft me ver gebracht. Maar je moet wel luisteren naar je lichaam.”