Volledig scherm
Foto ter illustratie. © Shutterstock

‘Als ik een uitnodiging kreeg voor een sollicitatiegesprek, schrok ik vooral’

Zie jij op tegen sollicitatiegesprekken? Ook tekstschrijver Sanne had daar last van: ze miste zelfvertrouwen, en zo interessant leken al die vacatures eigenlijk ook niet. Een radicaal andere benadering bood uitkomst.

,,Vanuit mijn ooghoek zag ik hoe mijn mogelijk toekomstige manager zijn ene been over het andere sloeg. Ik moest me concentreren op de vraag. ‘Wat maakt jou de meest geschikte persoon voor deze functie?’, had de personeelsmanager gevraagd. Het was nu al secondelang stil. Ik moest iets zeggen. In paniek nam ik een slok van mijn lauwe café latte en kreeg een hoestbui. Wat een vertoning. ‘Zullen we deze vraag maar gewoon laten zitten?’ Twee paar ogen staarden me meewarig aan", vertelt Sanne - die niet met haar echte naam genoemd wil worden - op work-lifeplatform Intermediair

,,Solliciteren was niet mijn hobby, om het voorzichtig te zeggen. Ik was ontslagen na een reorganisatie, vlak na de geboorte van onze tweede zoon. Dat ontslag had me weinig gedaan. Naast een klein spaarpotje had het vooral opluchting bezorgd. Misschien was dit juist een kans. Ik had altijd prettig samengewerkt met mijn collega’s, maar het zat me dwars dat vrijwel al mijn werk ten dienste van de verkoop stond. Belangrijker dan mijn wervende teksten waren de precieze details van de kledingstukken die we online onder de aandacht brachten, zoals de beschikbare kleuren, maten en stoffen. Het was allemaal weinig creatief, en de wereld maakte ik er ook geen betere plek mee.”

,,Ik wilde graag weer aan de slag, maar als ik de vacatureteksten las, voelde ik weinig. Ik schreef wel af en toe een brief, uit een soort plichtsbesef. Maar als er een uitnodiging landde, schrok ik vooral. Waarom wilde ik daar eigenlijk werken? Kon ik dat straks wel uitleggen? Ik had niet de illusie dat ik een verpletterende indruk zou achterlaten. Al zeker niet omdat de meeste interviewers uitstraalden dat ik mijn handjes mocht dichtknijpen dat ik geselecteerd was. Maar om mezelf nou uitgebreid op de borst te gaan slaan, dat was bepaald niet mijn ding. Zo overtuigd was ik ook helemaal niet van mijn kunnen. Ik ben vooral goed in zelfrelativering. Zo heb ik al heel wat tijd in mijn fotografiehobby gestoken, maar ik zou mezelf nooit fotograaf noemen.”

Quote

Ik kreeg oefeningen om te leren vertellen waar ik goed in was. Echt natuurlijk voelde dat nog steeds niet, maar het wende wel een beetje

Gehakt

,,Ik benaderde een coach. Die maakte om te beginnen gehakt van mijn zelfverwijt dat ik als copywriter niets bijdroeg aan een betere wereld. Er waren genoeg mensen die moeite hadden met schrijven. Dan kon ik hen toch blij maken met een goede tekst? Daar zat wel wat in. Ik nam een vrijwilligersopdracht van een stichting aan en zorgde dat ze een mooie website kregen. Dat gaf veel voldoening. Het leerde me dat ik wel degelijk van schrijven hield, maar niet in de vorm die ik de laatste jaren gewend was.”

Quote

Wat enorm hielp was dat ik niemand hoefde uit te leggen wie ik was of wat ik kon, want ze kenden me al

,,Coach Anne moedigde me aan om actief te gaan onderzoeken van welk schrijfwerk ik nog meer blij zou worden. Had ik misschien oud-collega’s die elders waren gaan werken? Wilden zij mij misschien vertellen waaruit hun werk bestond? Ik hoefde ze alleen te benaderen. Ik kreeg als opdracht om mijn LinkedIn-contacten nog eens goed te bekijken. Ook moest ik mijn profielfoto vervangen en mijn cv updaten. Ondertussen kreeg ik allerlei oefeningen om te leren vertellen waar ik goed in was. Echt natuurlijk voelde dat nog steeds niet, maar het wende wel een beetje.”

Succes

,,Een eerste succes boekte ik doordat ik iemand uit mijn yogaklas aansprak, die kinderboeken schreef. Ik vroeg haar bij welke uitgeverij haar boeken werden uitgegeven, wie ze daar kende en of ze een idee had of daar af en toe klussen waren. Of ik interesse had in correctiewerk, vroeg ze me een week later. Dat was zeker zo, en zo kreeg ik mijn eerste correctieopdracht. Mijn coach prees me. Ik begreep niet helemaal waarom, want het hele proces was bijna spelenderwijs verlopen. Net zoals ik het niet eng vond om mensen die ik kende vanachter mijn computer een berichtje te sturen. Of om koffie te gaan drinken met oud-collega’s die inmiddels freelancer waren geworden. Wat enorm hielp was dat ik niemand hoefde uit te leggen wie ik was of wat ik kon, want ze kenden me al.”

,,Zo kreeg ik steeds vaker opdrachten doorgespeeld of werd ik ingehuurd door ex-collega’s. Het bleek heerlijk om voor steeds wisselende opdrachtgevers steeds andere dingen te doen. En als klanten terugkwamen, voelde dat als een oprecht compliment. Bovendien kon ik werken vanuit mijn eigen huis, een rustig café of de bibliotheek. En als ik mijn oudste zoon eerder wilde ophalen uit de naschoolse opvang omdat hij wat hangerig was, dan hoefde ik me tegenover niemand te verantwoorden.”

,,Vorige week polste een ex-collega mij of ik haar vier dagen in de week wilde vervangen tijdens haar zwangerschapsverlof. Een paar maanden geleden had ik dat aanbod nog met beide handen aangegrepen. Maar nu voelde ik geen spoortje interesse. Het idee om een baan te vinden heb ik losgelaten. Ik ben eigenlijk wel een beetje blij dat dat niet gelukt is.”

Perfectionist? Zo kun je dat volgens coach Charlotte van 't Wout het beste afleren. 

Lees de beste artikelen op het gebied van werk en carrière via onze wekelijkse nieuwsbrief!