Volledig scherm
Wijkverpleegkundige Nick van de Mortel aan tafel bij Door en Piet Wilde in Helmond. Even tijd voor koffie. © FotoMeulenhof

Echtpaar Wilde uit Helmond: 'Zonder zorg waren wij eraan'

ZORGSERIEHELMOND - Zo lang mogelijk thuis wonen, zo kort mogelijk in het ziekenhuis en verzorgingshuizen. Dat is het parool in de (ouderen)zorg. Het ED liep een weekje mee met de wijkverpleging van zorgorganisatie Savant Zorg om te kijken hoe dit uitpakt en bericht in vier verhalen. Vandaag deel 1.

Vergeetachtigheid is de rode draad op een ochtend dat wijkverpleegkundige Nick van de Mortel vijf afspraken heeft in Helmond. ,,Koffie is wel gezellig, maar dan halen we het niet.’ Wijkverpleegkundige Nick van de Mortel (31) hoeft niet na te denken als Laura van Drunen* (79) een bakje aanbiedt. Zijn reactie is zowat standaard. Het is maandagochtend kwart voor acht en mevrouw Van Drunen is zijn eerste ‘klant’ van de dag. Tot elf uur heeft Van de Mortel nog vier andere afspraken. Er staat aardig wat druk op de ketel, maar Van de Mortel wil het hoofd koel houden. ,,De zorgverzekeraars vinden het belangrijk dat we zo kort mogelijk bij iemand binnen zijn, toch proberen we niet gejaagd over te komen.”

Dementie
Mevrouw Van Drunen praat honderduit. Ze woont alleen en is slecht ter been. Van de Mortel helpt haar met douchen. Een paar jaar geleden begon mevrouw Van Drunen steeds te vallen, maar vond ze hulp aan huis nog niet nodig. Later belde ze Savant Zorg toch maar eens op. Ze heeft nu een alarmknop, voor het geval dat. Ze heeft hem nog niet gebruikt, maar er is toch wel iets om bezorgd over te zijn. Het geheugen van mevrouw Van Drunen gaat achteruit. Dementie ligt op de loer. De wijkverpleegkundigen komen nu drie keer per week langs om te kijken of de toestand niet kritiek wordt. Haar kinderen zijn ingelicht. Het is de vraag op welk moment de vergeetachtigheid gevaarlijk wordt, maar voorlopig is het nog niet zo ver.

Vergeetachtigheid is de rode draad deze ochtend. Bertha Jansen*, de tweede cliënt, opent haar voordeur en verwelkomt Nick van de Mortel met een krachtige openingszin. ,,Ik ben helemaal aan het dementeren.” Ze voegt er meteen een vraag aan toe. ,,Ben ik al wakker geweest?” Een paar minuten later begint ze te snikken. Even daarna is ze weer wat vrolijker. Van de Mortel helpt haar met wassen en aankleden. Boven de schouw staat een Delfts blauw bord met een geijkte tekst. ‘Eigen haard is goud waard.’ In de schouw heeft mevrouw Jansens overleden echtgenoot dezelfde woorden gebeiteld. Maar mevrouw Jansen gaat haar eigen haard binnenkort verlaten. ,,U weet dat we een huisje aan het zoeken zijn voor u?’, vraagt Van de Mortel. ,,Ik weet er niks van, dat is altijd.”

Flitsen
Omdat de toestand van mevrouw Jansen (87) zorgen baart, komt de wijkverpleging drie keer per dag langs nu. Het wachten is op een huis met 24 uurs-verzorging in de buurt. ,,Dat kan nog goed een jaar duren”, schetst Van de Mortel. ,,Tenzij het echt crisis wordt. Denk aan weglopen en op straat verdwalen of dat mevrouw het huis in brand steekt.” Zo erg is het nog niet gesteld met Bertha Jansen. Tussen haar afwezige momenten door, heeft ze nog haar heldere flitsen. ,,Kom ik in de krant? Komt er dan te staan dat ik heel vervelend ben?”, vraagt ze met een lach. Even later: ,,Hoe oud ben ik nou? 87? Een ouw muts vort.”

Mevrouw Rita Vermeer* staat al op de uitkijk als Nick van de Mortel er aanbelt. Bij haar is sprake van ‘milde cognitieve problematiek.’ Dat wordt meteen zichtbaar als ze de voordeur open doet en aan Van de Mortel uitlegt wat ze aan het doen is. ,,Ik zit op zorg te wachten.” ,,Ik ben de zorg”, moet Van de Mortel even toelichten. O ja. Even zo goed is mevrouw Vermeer met haar laptop in de weer. Facebook.

Op het vierde en voorlaatste adres van de ochtend, rond tien uur, is er dan toch even tijd voor koffie. Bij Piet (84) en Door (85) Wilde is Van de Mortel zo’n beetje kind aan huis. Toen ze onlangs zestig jaar getrouwd waren, werden de wijkverpleegkundige en enkele collega’s uitgenodigd voor het feest. Piet is erg slecht ter been en Door omschrijft haar toestand zelf kernachtig: ,,Mijn hersens werken niet goed.” De vroegere slager en zijn vrouw willen zo lang mogelijk in hun huis blijven wonen. ,,Daar hebben we gewoon hulp bij nodig”, zegt Door. ,,Anders moeten we naar de kliniek, en je weet niet hoe dat bevalt als je in de tachtig bent.” Piet zegt het iets krachtiger. ,,Zonder hulp waren wij er aan."

Omwille van de privacy zijn namen met een * gefingeerd.

Lees ook de andere afleveringen:
- Met een stoma na een dag naar huis
- Dubben over het verzorgingshuis
- Echtparen uit Helmond houden elkaar op de been

In samenwerking met indebuurt Eindhoven