Volledig scherm
© Niels Guns

In de Pioenroosstraat in Eindhoven: Glen is dankbaar ondanks alles

SerieEINDHOVEN - Achter iedere deur schuilt weer een verhaal, zo hebben de bezoekjes in m’n eigen straat tot nu toe geleerd. Soms misschien weinig spectaculair, een andere keer is het heftig wat ik allemaal hoor. De 59-jarige Glen is ook iemand met nogal een levensverhaal. 

Wat gebeurt er eigenlijk in mijn eigen straat?
Journalist Niels Guns wil het weten en gaat bij iedereen in de Pioenroosstraat in Eindhoven op de koffie.

Hij zegt op zee te zijn geboren. Nu woont hij op de benedenverdieping in een pand waar verder veel verloop is van arbeidsmigranten die er meestal maar een tijdje wonen.

Ik heb geen geheimen

Glen gaat snel op de praatstoel zitten nadat we elkaar hebben ontmoet. Ik vraag hem tot drie keer toe of ik het wel allemaal mag opschrijven en publiceren. ,,Ja hoor, ik heb geen geheimen", antwoordt hij resoluut. Hij woont nu zo'n drie jaar in de Pioenroosstraat. Maar liever gaat hij hier weg. ,,Ik voel me hier gevangen", vertelt hij nadat hij een sigaret heeft opgestoken. Ongeveer vijf jaar terug kreeg Glen een herseninfarct. ,,Ik woonde toen nog in mijn eigen huis in Valkenswaard. Had een vrouw, een baan in de bouw, alles. Maar vanaf toen is het snel gegaan", doet hij uit de doeken. ,,Mijn vrouw is bij me weg en het huis heb ik onder druk van mijn bewindvoerder verkocht. Had ik nooit moeten doen, want daarna vond ik nergens woonruimte. Ik ben in Lobith terechtgekomen, maar snel daarna toch maar terug naar het zuiden, hier naar dit kamertje in de Pioenroosstraat."

Contact met zijn huisgenoten of buren heeft hij nauwelijks. ,,Mijn fiets is een keer gestolen uit de voortuin. Toen ik bij mensen in de straat aanbelde voor hulp, deed niemand open. Dit soort discriminatie voel ik heel vaak."

Ik kan niet echt lekker koken

Het waren zware jaren, gaat Glen openhartig verder. ,,Ik heb lang moeten revalideren. Viel niet mee, want ik moest ook nog eens veel nieuwe dingen leren. Mijn vrouw kookte bijvoorbeeld altijd. Toen ze weg was, moest ik ineens zelf eten leren maken. Dat gaat redelijk, al kan ik niet echt lekker koken. Wat ik maak, vult de maag, zeg maar."

Het liefst zou Glen teruggaan naar de Antillen, waar hij werd geboren. ,,Vooral de winters kom ik hier bijna niet door", schetst hij, waarna hij vertelt over zijn bewogen verleden. ,,Veel drank, veel drugs, veel meegemaakt. In de Dominicaanse Republiek heb ik ooit een half jaar vastgezeten."

Nee, makkelijk is zijn leven niet, zo benadrukt hij nogmaals. ,,Maar al die tijd heb ik één vriend behouden: God. Dankzij hem kan ik nog lopen en fietsen. Ondanks alles ben ik heel erg dankbaar dat hij me het leven heeft gegeven."

In samenwerking met indebuurt Eindhoven