Volledig scherm
© Niels Guns

In de Pioenroosstraat in Eindhoven: Naomi Osayi vraagt niet om medelijden

SerieEINDHOVEN - De geur van een exotisch kostje lokt me naar een wagenwijd openstaande deur, niet ver van mijn eigen huis. Aanbellen is dus niet nodig bij de woning waar de 35-jarige Nigeriaanse Naomi Osayi aan het koken is. 

pioenroosstraat
Volledig scherm
pioenroosstraat © ed

Wat gebeurt er eigenlijk in mijn eigen straat? Journalist Niels Guns wil het weten en gaat op de koffie bij iedereen in ‘zijn’ Pioenroosstraat in Eindhoven.
Deel 1

Haar tweejarige zoontje Joshua zit met z'n snufferd vastgekleefd aan een tablet waarop hij behendig navigeert naar YouTube-filmpjes. Ethan van drie maanden oud wordt meegezeuld op de bovenarm van z'n moeder. ,,Mijn man is net de deur uit", zegt Naomi in het Engels met een sappig Afrikaans accent. ,,Maar kom binnen. Drink je thee?" Het zijn een paar pittige jaren geweest, vertelt ze wanneer de thee eenmaal is ingeschonken. ,,Waar zal ik beginnen?"

Brand

Een grote uitslaande brand bij de buren in juni heeft erin gehakt, doet Naomi uit de doeken. Het belendende pand is onbewoonbaar. Staat er nog zwartgeblakerd bij. Kledingstukken hangen in de boom van het huis waar het noodlot begin juni toesloeg. ,,Eerst huurden we nog een extra kamer op de eerste verdieping", legt Naomi uit. ,,Maar daar kunnen we door de rooklucht en de roet niet meer wonen."

Het is inderdaad een troep op de eerste verdieping. Er zitten roetvlekken op de muren van de leeggehaalde ruimte. En er liggen muizenkeutels op het rode tapijt waar tot voor kort zo te zien een kast stond. Op zolder is het niet veel beter. Alle spullen van het gezin staan ondertussen beneden, waar Naomi nu met haar man en twee zoontjes in één kamer woont. Hij werkt als schoonmaker bij een restaurant, zij doet hetzelfde soort werk bij Van der Valk. Dat terwijl ze in Nigeria voor een marktonderzoekbedrijf werkte. Vanwege de prangende woonsituatie hebben ze urgentie aangevraagd bij de woningbouwvereniging, maar die werd geweigerd. Nu gaat het gezin in beroep bij de gemeente.

Naomi legt uit dat ze haar eigen land mist. Dat ze nauwelijks iemand kent in Nederland. Dat ze leert om te fietsen, eerst nog op een driewieler, maar hopelijk straks op een tweewieler. Dat het in Nigeria zo fijn is dat je kinderen altijd kwijt kunt. Bij buren, vrienden, familie. ,,Als je daar een kind krijgt, is dat van iedereen."

Ik heb met 'r te doen, merk ik. Maar om medelijden vraagt ze allerminst. Als ik naar broers of zussen vraag, vertelt ze over het grote drama van haar zus Ofume, nu twee jaar geleden. Ze stierf op de dag dat Naomi's eerste zoontje Joshua werd geboren. Ze wordt er stil van. ,,Het is nu eindelijk eens tijd voor rust."

In samenwerking met indebuurt Eindhoven