Volledig scherm
Marieke van Roessel Eindhoven © Fotopersburo van de Meulenhof bv

Juffrouw Marieke van Roessel uit Eindhoven: Bij ons vak hoort een waardering

EINDHOVEN - Marieke van Roessel (49) was ED-journalist. Vijf jaar terug werd ze juf op een basisschool in Eindhoven. Dinsdag gaat ze opnieuw staken. In een persoonlijk betoog legt ze uit waarom. 

Als mensen vroeger op feestjes vroegen wat ik voor werk had, reageerden ze vol interesse als ik dan 'journalist' had gezegd. 'Goh, wat leuk!' Tegenwoordig halen mensen hun schouders op als ik zeg dat ik juf ben op een basisschool. Och ja, eenvoudig werk, simpele rekensommen leren, heel veel vakantie en dan ook nog klagen, toch? Je merkt het, je voelt het: een baan met weinig status. 

Bewust

Natuurlijk: het was mijn eigen keuze, maar wel een bewuste. Net voor mijn veertigste had het leven me een paar dingen duidelijk gemaakt. Er waaide ineens een andere wind. Ik begon op mijn 41-ste aan de Pabo.

Nu geef ik alweer voor het vijfde jaar les op Saltomontessorischool De Trinoom in het centrum van Eindhoven. Ik heb na jaren van invallen eindelijk een eigen groep 7/8. Het werk is afwisselend geweldig en geweldig moeilijk, heel fijn en heel zwaar. Ik ben niet gelukkiger dan ik was; ook niet ongelukkiger. Ik heb geen spijt van de overstap: dit is wat ik nu wil doen.

Ik wist van tevoren niet wat ik zou gaan verdienen in het basisonderwijs. Eerlijk gezegd viel het me vies tegen. Ik was halverwege de veertig, had zestien jaar werkervaring, drie HBO-diploma's op zak en kreeg een fulltime-salaris dat de 1600 euro niet aantikte. Het zegt waarschijnlijk veel over mij dat ik vooraf niet had uitgezocht wat ik zou gaan verdienen. Geld is nooit een drijfveer geweest, maar het contrast met mijn oude salaris was schokkend.

Eisen

Vooral toen ik erachter kwam wat het werk inhield. En er komt steeds meer bij. Geen tijd of geld – dat niet. Wel verantwoordelijkheden en eisen. In mijn al volle klas worden kinderen uit de klassen van zieke collega’s opgevangen omdat er geen vervangers meer zijn. Mijn vrije tijd, ook vakanties ja, wordt opgeslorpt door taken waar ik niet aan toegekomen ben. In mijn hoofd loopt het af en toe over. Als ik wil dat het verandert, zal ik zelf iets moeten doen. Zal ik het zelf belangrijk genoeg moeten vinden om te protesteren. En dus stond ik op  5 oktober  al 'actie! actie!'  te roepen in het Haagse Zuiderpark, met om me heen duizenden collega's die het ook zat zijn. 

Quote

Als je iets graag doet, wil dat niet zeggen dat er geen fatsoenlijke geldelijke beloning tegenover hoeft te staan

Marieke van Roessel

Allemaal mensen met werkdagen zoals ik. Die een hoge werkdruk ervaren. Voor de klas sta je ‘aan’, altijd. Van kwart over acht ’s ochtends tot kwart over twee ’s middags is er interactie – en het komt van alle kanten. Het doet een beroep op mijn kennis, geduld, empathie, bemiddelingsvaardigheid, humor, leiderschapskwaliteiten, inschattingsvermogen, coachingskracht, energie. 27 Paar ogen volgen me, willen iets van me, of juist niet – en daar moet ik iets mee. Een half uur pauze voor de boterham en daar gaan we weer.

Ouders

Als de kinderen weg zijn, komen de ouders. Niet allemaal en niet allemaal tegelijk – maar ze zijn er. Aan de deur of in de mail. En geef ze eens ongelijk. Zes uur per werkdag hebben wij de verantwoordelijkheid over hun kinderen. En voor al die ouders is hun kind uit die groep van 27 de belangrijkste. Terecht. Dus voeren we gesprekken, sturen we mails. Over ontwikkeling, sociale kwesties, onderzoeken – alles wat zich voordoet. Vaak naar tevredenheid – maar soms niet. En hoewel we professionals zijn, hakken die laatste er toch vaak in. Oh ja, die gesprekken moeten we in de computer vastleggen. 

Daarna komen de taken zoals vegen, handelingsplannen, notulen, verslagen, vergaderingen, mails, gymzaal opruimen – zaken die ook moeten, tuurlijk. Van de werkdag van acht uur blijft na aftrek van het lesgeven dus officieel maar twee uur en een beetje over voor oudercontact en al die genoemde taken. Zelfs met de overuren die ik maak vanwege de vele vakanties, past het niet. Keuzes maken, zegt u. Dat is moeilijk juist omdat ik het zo’n belangrijk werk vind. Ik wil goede verslagen schrijven én ik wil dat mijn klas schoon is. Ik wil goede lesvoorbereidingen kunnen doen én ik wil ouders te woord staan. Ik wil differentiëren in mijn lessen én ik wil dat de zorgkinderen voldoende aandacht krijgen. Omdat ik vind dat de kinderen dat allemaal verdienen.

Minder werkdruk

Minder werkdruk dus, vragen we. Maar ook meer geld. Waarom is dat nu ineens wel belangrijk? Omdat ik na vijf jaar kan stellen dat ik het werk van basisschoolleerkracht meer waard vind dan wat  ik nu per maand krijg: 1735 euro voor vier dagen in de week. Een bedrag dat in schril contrast staat met de salarisstrookjes van vrienden van mijn leeftijd, oud-collega's en familieleden. Ik gun hen hun goede salaris. Maar dat gun ik mijn collega’s en mezelf ook. Want wij werken er net zo goed knetterhard voor. Ondanks al die vakanties – ik zou ze overigens zo willen inruilen voor de 25 vakantiedagen die ik op mijn eigen moment op mocht nemen.

Bij mijn vak hoort een andere waardering dan die we nu krijgen. Als je iets graag doet, wil dat niet zeggen dat er geen fatsoenlijke geldelijke beloning tegenover hoeft te staan. Vandaar dat die geboden 730 miljoen euro van het nieuwe kabinet bij lange na niet voldoende is om al die betrokken mensen in het basisonderwijs te geven wat ze verdienen. Vandaar dat ik dinsdag weer ga staken. Als ik nu mijn mond houd, stem ik impliciet toe met de geringe waardering die we nu krijgen. Als wij onszelf al niet belangrijk vinden, wie dan wel? 

In samenwerking met indebuurt Eindhoven

poll

Eindhoven Airport heeft een treinstation nodig.

Eindhoven Airport heeft een treinstation nodig.

  • Eens (86%)
  • Oneens (14%)
7963 stemmen