Volledig scherm
© ED

Kleurrijk Grijs (5): Over de fakkel en PSV

VIDEOEINDHOVEN - ED-kunstredacteur Rob Schoonen verblijft vijf weken als 'artist in residence' in zorginstelling Parc Gender. Met een wat andere dan gewone blik kijkt hij hoe het allemaal reilt en zeilt in een verzorgingshuis. Hij praat veel met bewoners en verzorgers, neemt waar en legt vast in woord en beeld.

Hij is zo ongeveer vergroeid met de stoel. Stap je verzorgingshuis Parc Gender binnen, dan zie je eerst rechts de receptioniste maar even verderop knikt Gerrit Abelskamp je steevast vriendelijk goedendag. Grijs pak, witte blouse en even wit haar in 'zijn' paarse stoel. Vanaf een uurtje of 7 in de ochtend tot 10 uur in de avond. Vaste prik.

Tekst gaat verder onder video

En zo ziet hij alles en iedereen aan zich voorbij trekken. Wat hij graag wil en waarom hij juist op die stoel op die plek zit. Abelskamp houdt van mensen, daar komt het eigenlijk op neer en maakt heel graag een praatje, met alles en iedereen. Ook weer: van de ochtend tot de avond, vindt t-ie gezellig.

Pers bij PSV

Toen zijn vader hem vertelde dat hij naar Philips moest gaan om te werken, vond de toen 14-jarige Gerrit dat he-le-maal niks: "Ik wilde mee met de groenteboer; op de kar, lekker buiten, lekker fruit…" Het liep dus anders, maar uiteindelijk toch wel goed, want Abelskamp kwam terecht bij de persdienst van Philips. "En op een goed moment moest er iemand de pers gaan doen bij PSV. Vroegen ze mij. Collega's wilden dat niet, die dachten dat er geen geld te verdienen was. Ben ik dat gaan doen." In het begin had het niet zoveel om het lijf, maar met mensen als Coen Dillen, Willy van der Kuijlen en later buitenlandse voetballers als Romario en Ralph Edström en de vele buitenlandse duels, werd het werk complexer. "En leuker! Man, we hebben wat meegemaakt hoor."

Volledig scherm
Gerrit Abelskamp.

Abelskamp was een fervent hardloper en handballer. Speelde 12 jaar in het eerste van de Eindhovense handbalvereniging. "Vroeger kon ik goed rennen en nu" - hij tikt eens tegen zijn rollator voor hem - "kan ik amper meer lopen." Hij zegt het niet verbitterd, eerder als een vaststelling. "Mijn vrouw Majella heb ik leren kennen op de handbal. We zijn nu 54 jaar bij elkaar. Ze is blind. Helaas. Zei ze op een zondagmorgen: 'Gerrit, ik zie niet zo goed'. Die avond kijk ik naar voetbal, gaat zij thee zetten en ruik ik plotseling veel gas." Hij is even stil. Dan: "Daarna werd het zicht slechter."

Quote

Majella weet 's avonds precies te vertellen wie er allemaal voorbij zijn gekomen hè, vaak beter dan ik

Gerrit Abelskamp

Mevrouw Abelskamp woont sinds augustus 2016 in Parc Gender, Gerrit volgde zijn echtgenote een maand later. "Majella houdt van sjoelen, vindt ze leuk. Luisterboeken? Nee, dat duurt haar te lang. Ze luistert wel naar het journaal en zo; ze weet precies wat er allemaal gebeurt. En ze zit op gezette tijden naast mij, op de stoel waar u nu op zit. En Majella weet 's avonds precies te vertellen wie er allemaal voorbij zijn gekomen hè, vaak beter dan ik. Dan denken mensen wel eens dat zij ligt te slapen, maar niets is minder waar", grinnikt Abelskamp. Om gelijk daarna vol te schieten: "Laatst was er hier weer de dansavond en ik - tik tegen de rollator - kan dan niet dansen, maar een verzorger heeft met Majella gedanst, was ze heerlijk aan het zwieren. Dat is zó prachtig om te zien…"

Ereburger van Bayeux

Bayeux, daar heeft Abelskamp ook iets mee. Hij was jarenlang chef de mission van de jaarlijkse tocht naar de Franse stad waarmee Eindhoven een speciale band heeft om het einde van de Tweede Wereldoorlog te herdenken. Hij wijst naar het bronzen fakkeltje op zijn revers: "Ik ben ereburger van Bayeux. Mooi hè? Omdat ik dat jarenlang heb gedaan, eerst zelf gelopen en gefietst en later als regelaar van de herdenking. Het is zo belangrijk dat we dat blijven doen." Hij schiet weer vol als hij zegt heel graag naar de herdenking op 18 september te willen, maar dat dat niet kan. "Het lopen hè, dat is een probleem en bovendien zou mijn vrouw me missen, zou ze gaan huilen en dat wil ik uiteraard niet."

Hij zit liever in zijn stoel, praat eens met die, kletst eens met de ander en geniet. Gaat drie keer per week naar de fitness, maar verder zit hij vooral in zijn stoel: "Kijk meneer, ik kan wel in mijn appartement op 4-hoog gaan zitten, maar zeg nu eerlijk: daar zie je nog geen vliegtuig voorbij komen toch? Nee hoor, hier, op deze stoel, is het veel gezelliger."

In samenwerking met indebuurt Eindhoven