Volledig scherm
Anne van Hees en Arno de Poorter. Foto Ton van de Meulenhof

'Lastig joch' geeft nu zelf hulp aan ADHD'ers

EINDHOVEN - Stilzitten met de armen over elkaar heeft Arno de Poorter nooit gekund. Op zijn rapporten stond te lezen dat hij altijd haantje de voorste was, niet luisterde en moeite had met zijn emoties. Maar omdat hij wel altijd goede punten haalde, gingen er bij de mensen in zijn omgeving geen bellen rinkelen. Pas toen hij 24 was, kwam hij er zelf achter dat hij ADHD heeft, tijdens zijn studie Psychologie in Tilburg.



"Dat was echt erkenning voor mij. Het was geen onwil dat ik zo lastig was. Het lag niet aan mij."

Nadat hij afstudeerde heeft De Poorter gesolliciteerd naar verschillende banen, maar hij kon niet echt iets vinden waar zijn hart naar uitging. Het was zijn vriendin Anne van Hees die hem wees op zijn eigen specialisme: ADHD. Hij moest even aan het idee wennen, maar is nu begonnen met een eigen bedrijf: Hulp bij ADHD. Hij geeft workshops aan leraren, heeft gesproken op een UWV-congres en begeleidt particulieren.

Van Hees, onderwijskundige, ontwerpt de trainingen van De Poorter vanuit haar deskundigheid. En ze helpt ook mee bij het geven van die trainingen. " Ik ben gestructureerder dan Arno", zegt ze. "En sociaal wenselijker ", voegt hij daaraan toe. "Soms voel ik me een tolk bij Arno. Af en toe kun je hem niet helemaal volgen. Dan vul ik hem aan en vat het kort samen", zegt Van Hees.


Het belangrijkste dat De Poorter, vanuit zijn eigen ervaring, meegeeft aan de mensen die hij helpt, is dat ze vooral de positieve kanten van iemand met ADHD benadrukken. "Iemand met ADHD is bijvoorbeeld enthousiast en creatief. Maar als je mensen vraagt wat de eigenschappen van een ADHD'er zijn, krijg je antwoorden als 'druk' en 'lastig'."

Het benadrukken van deze negatieve eigenschappen maakte het voor De Poorter nog veel moeilijker in zijn jeugd. Ouders, leerkrachten en hulpverleners joegen hem tegen zich in het harnas door hun houding.


"Ik heb veel hulpverleners gehad, maar ik had veel moeite met de manier waarop ze mij benaderden. Ze leidden zelf een keurig leventje en vertelden wel even wat goed was voor mij. Maar mensen weten zelf vaak heel goed wat goed voor ze is. Ze zijn alleen bang om veroordeeld te worden voor hun anders-zijn. Daardoor ontstond bij mij een agressie die ik moest uiten. Door bijvoorbeeld rondjes te gaan rennen in de klas, of het af te reageren op klasgenoten."


Vervolgens mocht hij als straf niet naar buiten tijdens het speelkwartier, wat het alleen maar erger maakte. "ADHD'ers denken dat ze niks kunnen, omdat ze dat de hele tijd te horen krijgen. Daar word je heel onzeker van." Daar wil hij verandering in brengen.

In samenwerking met indebuurt Eindhoven