Volledig scherm
Kees Smetsers en de Balirunners. © Kees Smetsers

Persoonlijke verhalen van lezers over de Marathon Eindhoven

LezersinzendingenREGIO - Wat is jouw motivatie om mee te doen met de marathon, vroegen we aan de bezoekers van ed.nl. De inzendingen stroomden binnen. Hieronder lees je de persoonlijke verhalen van deelnemers.

‘Twee halve marathons maken ook een hele’

“Vorig jaar heb ik voor het eerst meegedaan aan de halve marathon van Eindhoven. Omdat ik het zo’n gezellig evenement vond, heb ik me dit jaar meteen weer ingeschreven. Toch heb ik even getwijfeld of ik dit jaar wel zou meedoen. De week erop ga ik met 19 collega’s van De Nederlandsche Bank de halve marathon van Amsterdam lopen. Daarmee willen we niet alleen een sportieve teamprestatie neerzetten, maar tegelijk via www.run4air.com een mooi geldbedrag ophalen voor de Nederlandse Cystic Fibriosis Stichting (NCFS). Deze stichting doet onderzoek naar de taaislijmziekte. Dus toen ben ik even gaan twijfelen over mijn deelname in Eindhoven.

De keuze tussen Eindhoven en Amsterdam is voor mij sowieso een lastige, ook in andere opzichten. Want hoewel ik al 17 jaar met veel plezier in Eindhoven woon, werk ik nog altijd in Amsterdam en heb ik het daar ook nog erg naar mijn zin. Ik ben supporter van Oranje Rood, maar ook van Ajax. Dus combineer ik voorlopig ‘the best of both worlds’ en heb dus besloten om ook de halve marathon van Eindhoven te gaan lopen. Voordeel is dat ik nu toch goed getraind ben. Wanneer de weerscondities goed zijn, ga ik in Eindhoven voor een mooie tijd en ga ik volgende week in Amsterdam een iets rustiger tempo lopen. En twee halve marathons maken ook een hele.
John Thoolen, Eindhoven

Ongetraind de halve marathon lopen

Pffffff, ik ga de halve marathon ongetraind lopen. Ik haat lange afstanden lopen, maar wat trekt mij dan om toch voor de eerste keer de halve marathon te lopen, hoor ik jullie denken. Bij de bootcamp I-Move ben ik lekker gemaakt voor het hardlopen en de trails die er in het land zijn. En eigenlijk ben ik door deze leden lekker gemaakt om me voor de halve marathon in te schrijven.

Ongetraind? Ja ongetraind, althans het maximale wat ik heb gelopen is 10 kilometer. En tijdens Meerhoven24 kwam ik uiteindelijk uit op 27 km in 13 rondjes. Dus wel getraind, maar niet op de lange afstand. Ik heb er enorm veel zin in en vooral in de sfeer die er die dag zal zijn. Dus kijk ik er enorm naar uit!
Dave de Vaal, Eindhoven

‘Elk jaar weer kippenvel’

In deze hectische tijd is het heerlijk om regelmatig te gaan rennen. Je bent in de buitenlucht en kunt je hoofd lekker leeg maken. Een, twee of soms drie keer per week hardlopen. Soms vraag ik mezelf af waarom niet meer mensen dat doen. Gelukkig zie wel steeds meer mensen rennen. Elke zondagochtend ren ik met mijn hond Aika door het park en langs het water in de Eindhovense wijk Hanevoet.

Maar een keer per jaar wil ik conditioneel meten hoe ik het doe. Daar is de Marathon van Eindhoven het meest geschikte moment voor. Zelf na vijftien jaar meelopen, krijg ik elk jaar weer kippenvel van iedereen die ons massaal komt aanmoedigen. Het is een evenement waar ik als echte Eindhovenaar trots op ben. Tot 8 oktober.
Mick Huising, Eindhoven

Lees verder onder de foto:

Volledig scherm
Renmaatje Aika. © Mick Huising

‘Hardlopen is mijn grote liefde’

Rennen is iets wat altijd terugkomt in mijn leven. Een echte vriend. Die me sart. Me pijn doet. Me omhelst. Die me zonder blikken of blozen op mijn tekortkomingen wijst. Ik heb onderhand alle sporten wel gedaan: van thaiboksen tot golf, maar hardlopen, dat is mijn grote liefde. Mijn kameraad in twee benen, een bewegende torso en een regelmatige ademhaling. Geef me een eindeloze weg en ik zweef. Ik trek op een nuchtere maag diverse kilometers, zeker nu, naar de editie van 2017 toe. Doorzetten. Tandje erbij. Loslaten. Voor mij de twaalfde keer met de halve, denk ik. Op 17-jarige leeftijd zwevend over het asfalt. Nu een stuk slimmer. Ik ga voor de ervaring. Te veel volk voor een toptijd.

Ik loop hem graag alleen. Als ik mijn kinderen zie, mijn verloofde, aan het einde van de Oirschotsedijk, dan is het goed. Mijn ouders op de overgang bij de Kennedylaan. Dan voel ik bij allebei mijn buik. Kriebels. Mijn ogen branden. Ik pers er een ‘ha!’ uit, glimlach en ga door. Doorzetten. In alles. Voor alles.

Dus ik loop ‘m weer. Met enorm veel zin. Heb de kilometers in het vizier. Regen. Zon. Storm. Kou. Maakt niet uit. Ik loop ‘m niet alleen.
Bram W. van der Putte, Eindhoven

Volledig scherm
Bram van der Putte. © Bram van der Putte

Trots op mezelf!

Ik doe dit jaar voor het eerst mee met de Cityrun. Vorig jaar heb ik een maagverkleining gehad en ben nu 50 kilo afgevallen. Mijn levensstijl is zo ontzettend veranderd. Ik ben gaan hardlopen voor de beweging, maar ook om het trauma van school ( het verplichte lopen) weg te werken. Ik had nooit gedacht dat ik het echt leuk zou vinden, maar vind het super! Ik ben zo trots op mezelf en als ik over de finish kom, zal dat een hele ontlading zijn. Een super overwinning, al kom ik als laatste aan!
Jeannette Coenen, Veldhoven

Volledig scherm
Jeannette Coenen. © Jeannette Coenen

Inschrijfgeld te hoog

Ik zou heel graag meedoen met de halve marathon in Eindhoven, mijn geboortestad, maar sinds enige jaren is het inschrijfgeld van rond de 30 euro voor mij veel te hoog. Ik loop dit jaar weer eens in Valkenswaard, de Valkenloop.
Patrick Maas

Waarom doe ik dit eigenlijk?

Eindelijk, ik doe voor de eerste keer mee aan de Eindhovense Marathon. Jarenlang stond ik langs de kant als supporter met veel bewondering voor de lopers. Wat een mooie prestatie altijd weer, ik werd er plaatsvervangend trots van. Zelf loop ik ‘maar’ de 10 kilometer, dat vind ik een mooie afstand. Dit jaar voor het eerst als zaterdagavondactiviteit, dus ik ben heel benieuwd hoe dat zal zijn. Hopelijk ook met vele supporters langs de weg! Het is zo leuk om met medelopers aan de start te wachten op het startsein… en dan weg!

Na de eerste kilometers komt de ‘flow’, het gaat lekker. Dat weet ik door de vele ‘runs’ die ik eerder wel heb gelopen. Halverwege komt soms de gedachte ‘Goh, waarom doe ik dit eigenlijk?’. Maar meteen daarna denk ik ‘Vooruit, doorgaan’. Bij de laatste kilometers komt soms vermoeidheid om de hoek kijken, niet iedere run is hetzelfde. Toch maar even wandelen? Nee, zeker niet! En dan de echte laatste kilometer, kom op, het is maar 1000 meter… Op naar de eindstreep, voor mij altijd weer een overwinning en een moment van trots. En natuurlijk staat mijn man bij de finish op me te wachten. Yes, weer gehaald! Vanavond hopelijk ook.
Rianne de Maat, Eindhoven

Volledig scherm
Rianne de Maat. © Rianne de Maat

Elk kind wil lopen

Aan de andere kant van de wereld kruipt een kind door het zand. Er is één ding wat hij zou willen! Mijn marathon komt er weer aan, opa van 60 met twee kleinkinderen. Maanden van veel trainen en ontzeggingen, er veel voor laten en er alles voor doen.

Nee … marathon lopen is niet leuk, marathon lopen is een beleving. Dat moet je voelen.Een uitdaging, een avontuur, verleggen van je grenzen van kunnen.

Elk kind zet zijn eerste stapjes, angstig en onzeker, hij wil er bij horen. Een weg zoeken, een toekomst tegemoet gaan, zich zelf uitdagen, op avontuur gaan.

De grote dag breekt aan, vandaag gaat het gebeuren, ik word het middelpunt van mijn beleving. Het startschot, de spanning is voelbaar om me heen, daar ga ik , rennen.

Beleven, mee mogen doen, erbij horen. Mensen schreeuwen, ik ben de held van deze dag! En jij, jij kruipt zonder naam, niemand die jou ziet. Een kind op Bali dat een hand nodig heeft, die geeft, een hand naar een betere toekomst.
Henk van Gerven, Oostelbeers (Balirunner.nl)

Volledig scherm
Henk van Gerven. Tijdens de marathon van 2015 liep Henk van Gerven al gebodypaint mee. Zijn actie was ook toen al bedoeld om aandacht te vragen voor kinderen met een loopbeperking op Bali. Hij loopt nog steeds voor dit doel. © Henk van Gerven

Leuk en uitdagend

De City Run, 5 kilometer binnen 24 minuten, daar ga ik voor. Hardlopen vind ik leuk en uitdagend! Ik ben lid van Eindhoven Atletiek. Moedigen jullie mij aan?
Marly Swinkels (9 jaar), Nuenen

10 km ter ere van Wytze van Hulten

Deelname aan de 10 km op zaterdagavond 7 oktober.

Wytze van Hulten woonde in Eindhoven; hij liep nooit wedstrijden, hij hield zich niet bezig met een specifieke sport, maar deed wel aan fitness. Maar áls hij eens ging hardlopen, dan liep hij met gemak een afstand van 10 km in 40 minuten, gemiddeld 15 km/uur dus. Hij kan niet meer hardlopen. Want wat is er gebeurd? Op 20 augustus van dit jaar is hij thuis overleden. Daarom lopen wij nu de 10 km in Eindhoven, ter ere van hem.

Wij, dat zijn Marije (zus) en Mart (zijn vader). Het tempo van Wytze kunnen wij nooit halen, maar het streven van Marije is om ongeveer 11 km/uur als gemiddelde te halen. Marije loopt inmiddels al enkele jaren en heeft ook al een paar keer de halve marathon van Eindhoven gerend. De laatste paar jaren ging dat niet omdat zij in 2015 bevallen is van een dochter en in 2016 nog eens een dochter kreeg. Zwanger of pas bevallen...dan is hardlopen uiteraard even niet mogelijk. Na het overlijden van haar broer probeert ze nu de draad weer op te pakken en zij gaat daarom ook de 10 km lopen in Eindhoven. Mart ziet wel wat hij doet: samen met Marije lopen of zelf voor een tijd van 50 minuten gaan.

Hoe dan ook: voor beiden wordt dit, vanwege het overlijden van zoon en broer Wytze, een emotionele avond.
Mart en Marije van Hulten

Stoppen kan niet na al die jaren

Het parcours was nauwelijks afgezet, er liep slechts een enkele vrouw mee, alleen aan de finish werden foto’s gemaakt: van de winnaar, toen, in 1982. Het leek een eenmalige gebeurtenis, georganiseerd omdat Eindhoven 750 jaar bestond. Omdat ik lopen lekker vind, schreef ik me elk jaar weer in. Zondag wordt het de 32e keer in successie. Vreemd, nooit geblesseerd geweest, gebrek aan conditie gehad of ziek geweest, nooit een dwingend feestje. Toeval?

Inmiddels is de Eindhoven Marathon, vooral door de lopers die elke jaar weer meedoen, een sportief spetakel en loopfeest geworden. Na die vele jaren liggen de pijntjes op de loer, maar stoppen kan niet als je al die jaren meegedaan hebt.

Toch houdt het eens op: ik geef dan alle medailles aan iemand die ook weer elk jaar gaat meedoen. Misschien Cecile, mijn schoondochter, zij loopt dit jaar voor de tweede keer mee.

En dan zondag 7 oktober 2017, los van hoe het was en hoe het wordt: lekker met z’n allen, jong en oud, man of vrouw, wit, geel of zwart, 21 km en 195 meter rennen, omdat het zo lekker is. Tijdens het lopen zal ik zelfgenoegzaam denken: ik was er maar mooi al die jaren bij.
Marc van der Linden, Eindhoven

Volledig scherm
Medailles van Marc van der Linden. © Marc van der Linden

Als je van lopen houdt…

De marathon en dan vooral ‘de halve’ staat al een poosje op mijn verlanglijstje. Hardlopen is iets wat ik op latere leeftijd heb ontdekt en waar ik enorm van kan genieten. Dat genieten komt gewoon omdat het buiten lopen zo verschrikkelijk lekker is. En je hebt er maar weinig voor nodig: een paar goede schoenen is wel handig en voor de rest It’s all- in the mind! Het is een goede mentale training daarnaast merk ik steeds vaker, dat je hoofd na een sessie ook nog eens heerlijk leeg is!

In mijn aanloop naar ‘de halve’ kreeg ik door mijn eigen enthousiasme (spinnen en bootcampen naast het hardlopen is toch een beetje te veel op mijn leeftijd) te maken met een zeer pijnlijke en behoorlijke blessure. Pats! Niet meer lopen, potverdikke weg Halve. Daar baalde ik behoorlijk van. Dankzij hulp van een vakkundig therapeut (ben je nog steeds enorm dankbaar Johan) ben ik weer langzaam aan met kleine stapjes, letterlijk, kleinere afstanden gaan lopen.

Samen soms met mijn zoontje (keigezellig) hebben we deelgenomen aan allerlei goededoel- en funlopen: De Rainbowrun, Glowrun, Ladiesrun, Cityrun (destijds mede georganiseerd door Korein), IAK-bedrijvenrun en de hele marathon gelopen samen met mijn oud-collega’s van Bosman in estafettevorm. De saamhorgheid en de gezelligheid die gepaard gaan met dit soort evenementen geven een enorme boost en heel veel energie. Zeker omdat de nazit altijd keigezellig is.

Mijn eerste echte keer alleen voor de volle 10 km na mijn blessure was de Mariekeloop in Nijmegen. Wat een sfeer alleen maar vrouwen en allemaal met een reden waarom ze daar staan aan de start: een dierbare verloren of iemand die ziek is, een kennis, een vriend(in), een familielid, zelf ziek zijn…Mijn vader is kort voor deze loop overleden aan de gevolgen van kleincellige longkanker. Bij de start ervoer ik een zeer bijzonder momentje; ik keek even omhoog en zei zachtjes: “deze is voor jou pap! En voor al die anderen die om wat voor reden dan ook een steuntje in de rug kunnen gebruiken.” En alsof ik vleugels kreeg heb ik deze 10 km als een speer gelopen, zonder pijn na afloop en onderweg genoten van alle andere deelnemers, de sfeer en het buiten zijn. Daarom houd ik zo van hardlopen.

En nu gaan we aan de bak in Eindhoven de gekste! 10 km op de zaterdagavond. Aan de voorbereiding zal het niet liggen, aan de sfeer straks ook niet. De geur van friet, rook, alcohol en andere lekkernijen als je bij de Markt aankomt. En dat biertje achteraf, daar gaan we voor, en dat maakt hardlopen zo leuk!

Iedereen die meedoet heel veel plezier en geniet en voor diegenen die twijfelden; Gewoon meedoen! Langere afstanden gaat het niet meer worden , ik ben gewoon keiblij dat ik dit mag en kan doen : stukje lopen, want zo van zelfsprekend is het niet voor iedereen. Dat realiseer ik me wel.
Manon de Boer-Janissen, Nuenen

Een mooi staaltje burenhulp

Alweer voor het derde jaar schieten wij, Arie Manders en Henk Klarenbeek van TC ’81 uit Helmond, grote buur Eindhoven te hulp tijdens de marathon. Als mountainbikers begeleiden we deze editie op zaterdagavond de 10 km en de 5KM4All. Op zondagmorgen staan we weer klaar om de City Run (5 km) en de Mini Marathon (1 mijl) in veilige banen te leiden. Het is een heerlijk gevoel om door het centrum de lopers veilig door de mensenmassa te loodsen. Met name op het overvolle Stratumseind is er bij ons steeds weer sprake van een heuse adrenalinekick. Mooi staaltje burenhulp, toch?
Henk Klarenbeek en Arie Manders

Volledig scherm
Henk Klarenbeek en Arie Manders. © Henk Klarenbeek en Arie Manders

Team KWF in marathon Eindhoven

Op 8 oktober 2017 moet het gaan gebeuren. Voor de tweede keer de halve marathon van Eindhoven lopen. Vorig jaar vond ik het fantastisch, wat een enthousiaste mensen langs de kant. Daar ga je meteen harder door rennen. Mijn voorbereiding is niet ideaal geweest. Helaas veel last van blessures, maar ik ga er voor. Dit jaar is mijn vader tien jaar geleden overleden aan de vreselijke ziekte kanker. Daarom ren ik dit jaar mee om ons pap te herdenken en geld in te zamelen voor het KWF fonds. Mocht je nog iets willen doneren, kan dat nog steeds! Zie ik je bij de finish?
Roos Jansen, Eindhoven

Volledig scherm
Roos Jansen. © Roos Jansen

Voor mijn opa en het KWF

Ik ren de halve marathon voor KWF, omdat ik mijn opa afgelopen maart aan kanker ben verloren. Mijn opa heeft een zware strijd gestreden en nu ga ik de strijd aan om deze halve marathon voor hem te lopen, om zo geld op te halen voor KWF. Trots en dankbaar dat ik dit voor hem nog kan doen in zijn stad, Eindhoven! Ik ben er klaar voor en heb er ondanks alles heel veel zin in.
Denise Kunstt, Leende

Volledig scherm
Denise en haar opa. © Denise Kunstt

Ik weet waar ik het voor doe

Ik woon in Oirschot en ben 70 jaar. Mijn passies zijn hardlopen en reizen. Ik heb negen maal de hele marathon van Eindhoven gelopen. Ondanks mijn gevorderde leeftijd wilde ik op 8 oktober voor de tiende maal deelnemen aan de hele marathon van Eindhoven. Dat wilde ik doen voor de kinderen op Bali, die een beperking hebben en niet kunnen lopen. Ik maak namelijk deel uit van een groep van acht hardlopers, die lopen onder de vlag van de stichting Loopgroep Bali Runners. Via deelname aan hardloopwedstrijden en triatlons, maar ook via andere ludieke acties, proberen wij geld op te halen voor de kinderen op Bali. Op deze manier proberen we de kinderen een betere toekomst te geven. Helaas ben ik de afgelopen maanden geplaagd door een hamstringblessure. Mijn inschrijving voor de hele marathon heb ik daarom moeten zetten naar de halve marathon. Ook al ben ik licht geblesseerd, dat zal mij niet weerhouden om door de pijngrens te lopen, want ik weet waar ik het voor doe. Kijkt u maar op www.balirunners.nl , daar staat ons doel.
Kees Smetsers, Oirschot

Volledig scherm
Kees Smetsers en de Balirunners. © Kees Smetsers

De halve marathon op krukken

Mijn naam is Remco Hoeymans, 25 jaar. Ambitieus, maar vooral ook een beetje gek. Ik ga namelijk meedoen aan de halve marathon, maar dan op krukken.

Als kind was ik al een hardloper. Wanneer ik liep, kon ik even mijn gedachten helemaal op nul zetten en genieten van het rennen. Helaas ging ik op 14-jarige leeftijd van de ene in de andere blessure en moest ik op 16 jarige leeftijd stoppen met sport. Ik kwam in ziekenhuisonderzoek en werd van afdeling naar afdeling gestuurd. Na 5 jaar was het zo ver. De Sint Maarten kliniek in Nijmegen wist mij te vertellen dat ik fibromyalgie heb. Letterlijk betekent fibromyalgie: pijn in bindweefsel en spieren. Dit zorgde voor een grote omslag in mijn leven. Gelukkig kon ik mijn vak als basisonderwijsleerkracht blijven uitoefenen, door de vele variatie in bewegingen en het genieten van het werk met kinderen.

Zo’n 20.000 kinderen in Nederland hebben een spierziekte en worden daardoor beperkt in hun bewegen. Mijn verleden en hun beperkingen, zijn mijn motivatie om deel te nemen aan de halve marathon. Met dank aan Buchrnhornen die mijn krukken aangepast heeft en de fysiotherapie vanuit TopSupport, wordt dit realistisch. Ik loop mee als geldzamelingsactie voor stichting ‘Spieren voor Spieren’. Ik kom op voor kinderen met een spierziekte en hoop dat het geld van mijn actie bijdraagt aan onderzoek en begeleiding van deze kinderen. Hierbij kan ik alle steun goed gebruiken.

Zie ook: www.doneeractie.nl en zoek naar:marathon op krukken en zie www.facebook.com/marathonopkrukken.
Remco Hoeymans, Eindhoven

Acht jaar later... de Hele

Het is 12 september 2009. Het Start to Run programma begint vandaag en ik heb besloten om me als kersverse 50-plusser in te schrijven. Zes zaterdagochtenden vanaf half tien ben ik de man. Na zes weken ben je in staat minimaal drie kilometer aan één stuk hard te lopen, volgens de informatiefolder. Samen met meer dan 100 onervaren lopers begin ik bij Eindhoven Atletiek aan een uitdaging. Vier weken later al, op 11 oktober loop ik mijn eerste wedstrijdje: de Korein Kinderplein Minimarathon. Na 22 minuten heb ik er 3 kilometer op zitten en staat mijn vrouw met de gladiolen klaar om me na de finish te verwelkomen. In de jaren daarna volgen nog eens 130 wedstrijden, variërend van een 5 ilometer tot verschillende halve marathons.

Zondag 8 oktober 2017, acht jaar na mijn eerste ‘minimarathon’ volgt nu dan mijn eerste Hele Marathon. Acht jaar ouder, acht jaar meer ervaring en ik voel me fitter dan ooit. De prestatielopers bij Eindhoven Atletiek hebben me gebracht tot waar ik nu ben, nu moet het gaan gebeuren. Mijn persoonlijke hazen van Eindhoven Atletiek zullen me de finish over dragen als het nodig is. Eindelijk zal ik de Hele uit gaan lopen. Ik ben er klaar voor!
Arno Nieuwlaat, Eindhoven

Volledig scherm
Arno Nieuwlaat. © Arno Nieuwlaat

Ik ben er klaar voor!

Zondag 8 oktober om 10 uur is het eindelijk zover. Ik ga dan beginnen aan mijn eerste marathon in Eindhoven. Een super uitdaging. Ik heb me bij mijn club GVAC uit Veldhoven goed kunnen voorbereiden. Ook in mijn vakantie in Italië heb ik vele kilometers gelopen om mijn uiteindelijke doel te kunnen bereiken. Ik ben er klaar voor en kan niet meer wachten. Enkele maanden geleden las ik op internet een stuk over lopen voor KWF. Ik werd hier zo enthousiast van, dat ik me hiervoor meteen heb aangemeld. Door donaties van familie, vrienden, mijn werkgever, collega’s en oud collega’s had ik mijn doel al snel bereikt.

Ik vind het mooi om zo mijn steentje te kunnen bijdragen aan het bestrijden van kanker. De actie voor KWF heeft mij een enorme boost gegeven om aanstaande zondag tot het uiterste te gaan. Mijn speciale aandacht zal deze dag uitgaan naar mijn schoonvader die enkele jaren geleden is overleden aan leukemie.

Een ding is zeker. Ik ga mijn doel bereiken. Minder kanker meer genezing en een betere kwaliteit van leven voor patiënten.
Hans Teurlinckx, Knegsel

Volledig scherm
Hans Teurlinckx. © Hans Teurlinckx

Gaan lopen door een weddenschap

Mijn deelname aan de 10 kilometer is eigenlijk ontstaan uit een weddenschap. Begin dit jaar bleek dat de feestdagen zijn werk hadden gedaan, een beginnend buikje werd zichtbaar. Ook mijn collega wilde wel wat extra ballast kwijt. Afgesproken werd om te kijken wie vanaf dat moment het meeste zou afvallen. We hadden zelfs voor aanvang een ‘officieel’ weegmoment op kantoor. Terwijl mijn collega druk bezig was met het instellen van de weegschaal, vulde ik snel mijn zakken met extra gewicht als sleutels, telefoons en een dik boek achter de broekriem. Dit gaf me een comfortabele voorsprong. Om toch het nodige gewicht te verliezen, ben ik gaan hardlopen. Na zeven weken was de weddenschap afgelopen en gingen we allebei op de weegschaal. Ik werd de winnaar met 7 kilo gewichtsverlies. Dat ik daarbij zo’n 2 kilo had gesmokkeld met het wegen, heb ik hem later eerlijk opgebiecht. Het lopen was echter goed bevallen, alleen miste ik een doel. Dat wordt nu voor de eerste keer de 10 kilometerloop. Uiteraard heb ik er met dezelfde collega weer een weddenschap aan verbonden: binnen het uur finishen levert een kratje gerstenat op, alles daarboven andersom. Ik ben benieuwd, ik kan nu alleen niet smokkelen...
Maurice van Diesen, Nuenen

‘We hebben er heel veel zin in’

De marathon en wij. Dat zijn de lopers van lopersgroep Logo uit Geldrop die dit jaar ook weer meedoen. Zoals ieder jaar is er weer een groepje die de hele van Eindhoven gaan lopen. De voorbereiding is weer super verlopen onder ervaren trainers. Ook laten we ieder jaar een eigen shirt drukken met de tekst van de Eindhovense Marathon. Zoals te zien op de foto hebben er allemaal heel veel zin in.
De marathonlopers van lopersgroep Logo uit Geldrop en omstreken

Volledig scherm
De lopers van LOGO. © LOGO

‘Je verdient er een goede gezondheid mee’

Ik ben 67 jaar en loop voor de derde keer om gezondheidsredenen de 10 kilometer van de marathon. Tien jaar geleden voelde ik me permanent niet lekker en dacht dit te kunnen oplossen door te gaan sporten. Ik ben begonnen met Start to Run bij de atletiekvereniging, de instructeur raadde mij echter aan een sportkeuring te doen. Daar bleek dat mijn hart zelfs in rusttoestand te weinig zuurstof kreeg. Bij de daarop volgende hartcatherisatie werd mij medegedeeld dat ik totaal versleten vaten had en die konden ze niet beter maken. Wel konden ze symptoombestrijding doen ofwel de bloedvatvernauwingen opheffen en er werden vervolgens twee stents geplaatst.

Na twee jaar kreeg ik pijn op de borst bij inspanning en heb ik een openhartoperatie gehad waarbij vijf bypasses werden aangelegd. Sinds die tijd ben ik weer gaan sporten om gezond te blijven. Ik doe een à twee keer per week mee met de hardlooptraining en de laatste maand doe ik in het weekend een duurlooptraining in voorbereiding op de 10 kilometer.

Dit sporten, naast ook tennissen, fietsen en wandelen heeft er voor gezorgd dat ik me kiplekker voel. Ik raad iedereen aan om veel te bewegen, dat verdien je weer terug met een super goede gezondheid.
Jan van Gassel, Eindhoven

Volledig scherm
Jan van Gassel. © Jan van Gassel

Droom of werkelijkheid?

Maandagmorgen 9 oktober 08.00 uur. Ik droom. Of word ik wakker? Nee, ik droom. Waar was ik ook al weer? Wat heb ik gedaan gisteren? Oh ja, ik heb gelopen.

Gelopen? Nee, gerend. Ja, gerend. Zo was het. 21,1 km gerend. Een halve marathon. Heb ik dat echt gedaan? Ja! Ik heb het echt gedaan!

09.00 uur. Ik word wakker. En ja hoor, daar hangt hij, die prachtige, felbegeerde medaille. Een medaille als bewijs dat mijn droom werkelijk is geworden. Ik heb de halve marathon gelopen. Ik heb de finish gehaald! De supporters langs de weg aanschouwd, de bandjes horen spelen, de sponzen met water aangenomen. Ik heb de kilometers die ik nog moest lopen, geteld. Ik heb genoten en ben de man met de hamer tegengekomen. Gedacht: waar ben ik mee bezig? Is dit echt leuk? Maar toen ik vanaf het 18 Septemberplein de stad in rende en wist dat het einde in zicht was, kreeg ik vleugels. Al dat publiek, al die mensen en al die gezelligheid samen met mijn nog sterke benen brachten mij richting Stratumseind. Nog één bultje over, twee hoeken om en dan is de finish in zicht. Ik heb het gehaald!!! Ik droom niet. Het is werkelijkheid! De prachtige medaille is daarvan het bewijs. Ik val in een diepe slaap en droom… volgend jaar weer… zondag 14 oktober 2018!
Brigitte Hamstra, Eindhoven

Een loop met een speciale gedachte

Dit jaar wordt het een heel bijzondere halve marathon. Op 8 oktober, precies 12 jaar geleden is mijn vrouw Riet Cornelissen - Van den Boer overleden. Na ongeveer 15 keer met tussenposes in Eindhoven gelopen te hebben, wordt dit voor mij een loop met een speciale gedachte.
Finus Cornelissen uit Dommelen

Lopers vermaken met een stukje muziek

Wij, Sizamo, een blaaskapel uit Geldrop doen al verschillende jaren mee om de lopers te vermaken met een stukje muziek. Het wordt door de lopers zeker gewaardeerd, sommige komen klappend voorbij. Een van onze saxofonisten loopt ook altijd de halve marathon mee en hij probeert altijd even voor ons langs te lopen, zodat wij hem zien. Voor ons is het ook een gezellig feestje om mee te maken en te mogen opluisteren met muziek. We hebben al op verschillende plaatsen gestaan, dit jaar zullen we op Strijp S staan.
Vivian Hendriks, namens blaaskapel Sizamo

Op mijn 70ste liep ik de halve marathon

Ik heb mijn hele leven gezegd dat ik minstens een keer de halve marathon zou lopen. Op mijn 70ste besloot ik de halve Marathon van Eindhoven te lopen. En dat lukte, Maike Wijnen schreef er over in het ED. Ik deed er 2 uur en 20 minuten over en over de laatste 2 uur en 2 seconden.

Ik heb er in totaal 5 gelopen, tussendoor heb ik moeten passen door blessures. Ook dit jaar, intussen bijna 79 jaar, ben ik weer geblesseerd, dus het blijft alleen bij kijken. De halve marathon zit er niet meer in, maar volgend jaar, mijn 80ste levensjaar, hopelijk wel de 10 kilometer. Het wordt elk jaar moeilijker, maar als ik gezond blijf en mijn conditie op peil kan houden, zal me dit wel lukken. En anders wordt het de 5 kilometer. De kick blijft.
Jan de Groot, Eindhoven

Gezond en fit door hardlopen

Trouw niet voor je 40 bent. Na 13,5 jaar huwelijk en twee dochters en een zoon rijker, kom ik in contact met mijn nieuwe overburen, de familie Goyards. Heel vriendelijk wordt gevraagd: Rinus, wij gaan bij Joe Mann hardlopen, ga je mee? Wat een vraag aan iemand die van jongs af zo’n hekel had aan lopen. Als ik naar de wc moet, pak ik nog de fiets. Maar bij deze vraag dacht ik door: af en toe rugklachten en ophouden met roken. Ik kan wat extra lucht en fitheid heel goed gebruiken en antwoordde met een Ja. Na enkele weken af en toe knap afzien voelde ik me als herboren. Mijn maatje Jean Pierre en ik hadden het hardloopvirus te pakken en gingen naar de clubs Olympia en Logo. Na 33 jaar vele halve en dertien hele marathons en veel plezier, de Eindhovense Marathon in 3 uur 59 minuten, moest ik aan een nieuwe rechter heupprotheses .Goed de oefeningen van mijn chirurg opgevolgd en zo kon ik in 2014 weer de halve marathon van Eindhoven lopen en in 2016 in 2 uur 6 minuten. Ik sta de club bij door vrijwillig de trainer te helpen en zelf blijf ik gezond en fit.
Rinus van Dijck, Eindhoven 

In samenwerking met indebuurt Eindhoven

Poll

Welke PSV-nieuwkomer maakte tot nu toe de meeste indruk?

  • Armindo Bruma (6%)
  • Timo Baumgartl (48%)
  • Olivier Boscagli (2%)
  • Kostas Mitroglou (16%)
  • Ritsu Doan (28%)
9457 stemmen