Volledig scherm
Foto ter illustratie © Getty Images

‘Verbieden dat vuurwerk! Tot de klok 12 uur slaat’

EINDHOVEN - Meteen verbieden dat consumentenvuurwerk, denkt ED-journalist Merlijn van Dijk elk jaar weer in december. Tot de klok op 31 december 12 uur slaat. Een persoonlijke beschouwing over de hedendaagse worsteling met vuurwerk.

Vraag me begin december wat te doen met het vraagstuk vuurwerk en ik zal helder antwoorden: ‘kappen met die handel’. Een volstrekt irrationele en uiterst gevaarlijke hobby, dat afsteken. Zeker wanneer alcohol in het spel is. Waarom geen gereguleerde shows, uitgevoerd door nuchtere professionals?

Ga maar na: elk jaar weer horrorverhalen van afgeknalde vingerkootjes, voorgoed verblinde ogen en derdegraads verbrande huid. De oogst bedroeg vorig jaar 434 acute vuurwerkslachtoffers plus nog eens 700 tripjes naar de huisarts voor lichter leed, heeft VeiligheidNL na onderzoek vastgesteld.

Niet voor niets dus dat de Onderzoeksraad voor Veiligheid dit jaar pleitte voor een verbod op knalvuurwerk en pijlen. Daarmee sloot de raad zich aan bij een groeiende groep medici, bezorgde burgers en burgemeesters die genoeg van vuurwerk hebben.

Voornemen

En vergeet alstublieft het milieu niet. De eerste twee uur van het nieuwe jaar is de concentratie fijnstof in de lucht 40 maal hoger dan normaal, stelt Milieu Centraal. De wereld warmt op, het milieu gaat eraan, en wat voor goed voornemen heeft Nederland? We knallen een keur aan zware metalen de ether in.

Mijn weerzin groeit naarmate december vordert. Zeker wanneer een stel infantiele buurtgenoten het nodig vindt een of andere – waarschijnlijk zelfgefabriceerde en zéker illegale – dynamietstaaf af te steken, pal voor mijn deur, om 03.00 uur ’s nachts.

Nee, vuurwerk afsteken, dat is irrationeel, slaat nergens op. Ik kan het verdorie toch weten.

Tochten

Als beginnende puber begon het slecht slapen meestal begin november. Toen ook om 03.00 uur ’s nachts klaarwakker, rechtop in bed. Nog maar een keer het nachtlampje aanklikken. Nog even verlekkerd door dat boekje bladeren. Erin de nieuwste selectie vuurpijlen, rotjes en sierpotten. Wat zal ik dit jaar eens kopen?

Een week voor Nieuwjaar begonnen de tochten door de buurt. Een plastic tas vol kanonslagen meezeulend, van die kleine rotjes. Die waren niet duur. Er zaten 200 stuks in een verpakking. Ik kocht meestal een pak of drie. Dat moest allemaal op. Dus begon het afsteken op tijd. Mocht niet. Nou en.

Een paar jaar later was ik ineens geen kind meer. Het vuurwerk liet ik steeds vaker links liggen, tot ik niks meer kocht. Die andere gedachten vatten post in mijn hoofd. Elk jaar een beetje manifester. Zo brom ik meestal december door. Zo ook vorig jaar, toen ik op oudjaar naar mijn zus toog.

Kakofonie

Allerlei volstrekt rationele en te billijken gedachten over vuurwerk spelen die avond nog door mijn hoofd: verbieden die rotzooi. Niemand in ons gezelschap heeft vuurwerk gekocht, mooi. Twee buurmeisjes zwieren iets voor twaalven rond met zojuist aangestoken sterretjes, een veiligheidsbril stevig op hun neus. Goed zo.

Dan slaat de klok 12 uur. O ja, zo was het.

Een kakofonie boven de stad. Een die ik met graagte mijn trommelvliezen laat teisteren. Overal om ons heen kleur en knal. Een harmonieus geheel, zonder dirigent georkestreerd. De hele stad doet mee. Magnifiek. Onvolprezen prachtig. Dit gáát niet met een gereguleerde show. Héél de stad is een vuurwerkshow.

Even later loop ik terug naar binnen voor die ene oliebol die er te veel aan is. Nog even denk ik terug aan begin december. Consumentenvuurwerk verbieden? Ben je nou helemaal besodemieterd.

In samenwerking met indebuurt Eindhoven