Volledig scherm
© Thinkstock

Allerzielen deel 1: lezers sturen massaal herinneringen aan dierbare overledenen

De redactie van het Eindhovens Dagblad is de afgelopen weken overstelpt met reacties op de oproep voor Allerzielen. In de krant van donderdag 2 november leest u een selectie van de inzendingen. Hieronder leest u het eerste deel met bijzondere gedichten, anekdotes, verhalen en odes. Het tweede deel vindt u hier.

Lieve Ad,

Ik heb van alles geleerd,
Behalve om te gaan met jouw dood.
Ik mis je zo!
C. van der Aa-Loots

Acht jaar

Bijna 8 jaar geleden toen jij mijn lief en onze moeder Antoinette Toelanie na een kort ziekbed plotseling kwam te overlijden. Wordt de pijn minder na 8 jaar, néé, nauwelijks. Want er loopt nog steeds een slepende juridische procedure tegen het ziekenhuis waar zij overleed. En onlangs overleed ook nog onze broer Michael, die twee jonge kinderen achterlaat, Jordy en Dincy.

Pijn zou moeten verzachten na jaren Maar door omstandigheden des levens houdt de pijn, het gemis en het verdriet het langer vol dan misschien wel een heel leven lang!

Een ieder heeft zijn eigen definitie van leed,verdriet en pijn... maar ook tijd! Wij allen missen jullie en tot wederziens,

Theo Sulèr, Eindhoven
Lesley en Remco
Jordy en Dincy
en familie

Verbondenheid

Een foto in een lijstje
twee handen...
verstrengeld in elkaar
mijn vingers glijden...
zij zijn mij zo vertrouwd
mijn eigen ouderpaar.
En als ik gevuld door tranen
er naar kijk en denk
tegen beter weten in
De dood is niet het eindemaar vast een nieuw begin.

Maria de Koning-Aarts, De Mortel

Lieve Berry,

Wat zou het mooi zijn
als de hemel bezoekuren had!
Dan kroop ik heel even
naar boven en zocht je op!

Liefs An, L.Y.

Lief, klein broertje

was het een engel die
je kwam halen, die nacht
Was het een engel die je
bij je handje nam en
je naar de hemel bracht
Slechts zeven jaren
mocht je bij ons zijn
maar ben je nu niet ziek
meer in de hemel, en
doet niemand je nog pijn
En zijn er in die grote hemel
ook andere kinderen waar
je fijn mee kunt spelen
heb je een bedje om in te slapen
en zeg eens, is er daar
wel iemand die goed
voor je zorgen kan
En ben je nu heel zeker
echt heel gelukkig dan
maar kun je nu van boven
je broers en zussen zien
ach lief broertje, wil je ze dan
af en toe, als je kunt, een beetje
helpen misschien

Anny van der Looij, Bergeijk

Nabestaande

Ik ben een nabestaande.
Bladen informeren me deze dagen
ongevraagd en opdringerig.
Willen cremeren, ter aarde stellen:
maak uw keuze, noem een prijs.
Kies een gezicht, uitgestreken genoeg
om voor de baar te lopen.
Kies voor wie zorgt voor het glas water
de doos met tissues.
Koffie toe.

Ik ben een nabestaande.
Vandaag de dag van Allerzielen, de komst
al dagen aangekondigd.
Overledenen, rustend alle dagen, worden
vandaag tot leven gewekt.
Overweldigende boeketten, kransen te groot
en te zwaar.
Gebedsdiensten, geween en geknars van tanden.
De rituelen van het volk, bedoeld als troost
voor de nabestaanden.

Ik ben een nabestaande.
Dat ben ik vandaag, gisteren en morgen.
Voor mij geen bijzondere feest- of rouwdag.
Geen heiligen- of verdoolde zielendag.
Ik wil niet de tranen van een ander zijn.
Ik besta na de ramp die me trof en weef in stilte
mijn betekenisvol verlies
door alle verdere dagen van mijn leven.

J. Kies-Vleeskens

Ik mis je zo mijn lieve Frans

Niemand die het weten kan
hoeveel ik van je hou.
Niemand die mij troosten kan
in mijn verdriet om jou.
Niemand die begrijpen zal
hoe vreselijk ik je mis mijn lieve schat
Niemand die beseffen zal, Frans,
hoe erg die pijn al jaren is
Jou met hart en ziel moeten
missen is wat ik voel
Leren dat een plekje te geven
is denk ik mijn doel.
Ik blijf echt nog veel van je houden!
En hoop je eens in de Hemel weer te ontmoeten.

Bep Sallaerts, Valkenswaard

Toen werd het stil

Hoe het was, opeens!
Het laatste wat je zei:
‘zet eens een muziekje op,
het is hier zo stil’.

En dat deed ik,
En toen was opeens alles stil.
En met het muziekje ging je heen.
Heel alleen!

Cis Helmer Hoitink, Eersel

Gertjan,

Geen dag dat we niet aan je denken
Geen dag dat we niet over je praten
Geen dag dat we je niet missen.

Familie van den Berg, Deurne-Zeilberg

Wies Crooijmans-Thijssen

Stille tranen, groot gemis.

Mariėlle van Vliet uit Geldrop

Knielen

De schouders van onze ouders
Ze waren sterk voor jaren werk
Met Allerheiligen en Allerzielen
Willen we éven in gedachten knielen
Totáál geen behoefte aan een scene
die slechts persifleert, Halloween.

Eef Worm sr. uit Bladel

Dode graven

Dode graven treuren niet.
Bedekken wat ooit was
met namen die vergeten zijn.

Tijd dodend in stil wachten,
als de wind meeneemt
wat ooit gedacht is.

En regen treurt op
dode graven.

Harrie van Steenoven, Helmond

Elke dag een groet

In februari hoop ik 90 te worden. Mijn lieve vrouw is al jaren gelden overleden. Ik mis haar nog elke dag. Ze heet Lies. Elke dag wandel ik naar haar graf voor een groet.

Jan Swinkels, Milheeze

Dag lieve Jurgen,

40 weken geleden stond de wereld stil en zal nooit meer hetzelfde zijn. Slechts 23 jaar mocht je worden. Voor altijd in mijn hart! Ik mis je zo!

Liefs, Mama

Arlette Geers

Volledig scherm
Jurgen © Arlette Geers

Tekst gaat verder onder de foto.

Mijn vader

Op 2 maart van dit jaar is mijn vader Jan van Horssen overleden. Samen met mijn moeder en ons gezin hebben wij hem een liefdevol afscheid gegeven. In de katholieke traditie, vanuit de kerk, hebben wij recht gedaan aan zijn leven en sterven. Ontroerd was ik door de tekst die mijn vader ooit zelf heeft uitgezocht voor op zijn bidprentje:

‘Mijn laatste groet is voor hen die mij in mijn onvolmaaktheid kenden en mij liefhadden.’ (R. Tagore)

Een tekst die duidelijk maakt dat hij heel goed wist wie hij was. Wat een cadeau heeft hij ons hiermee gegeven.

Mijn vader, ik houd van hem, nu nog meer dan ooit tevoren.

Suzanne van Horssen, Nijmegen

Iedere dag

Erwin van der Looij 2-07-1972 / 2-02-2017

Nooit zullen wij die ene dag vergeten dat alles plotseling veranderde.
Geen hallo Mam, ha die Pa , en ha broer.
We missen je nog iedere dag en denken aan je,

Henriétte en Peter, Paul en Maud, Angelique en Jesse en Evie

Zeg me hoe

Kon ik maar even naar je toe
hoe
je verder leeft
prijsgeeft
op welke wolk heb jij je plek gevonden
nog nauw verbonden
Ik denk, praat
haat
de tijd
die wegglijdt
zonder jou hoe
kon ik maar even naar je toe

of je weet
wat er hier gebeurt vergeet
je niet
in mijn verdriet
zoek ik je
dicht bij me
troost vind
je kind
hoe
zonder jou kon ik maar even naar je toe

1 blik
voor mij, ik
verlang nu ‘t moeilijk is
pap ik mis
jou... toe
zeg me hoe

Ingrid Sanders, Waalre

Allerzielen

Een dag, waarop we dierbaren
gedenken, die ons zijn ontvallen.

Voor jou steek ik een kaarsje aan
Jij was altijd heel speciaal
Een echte vriend door dik en dun
Zo’n vriend wil je allemaal

De wereld om je heen was klein
Je had geen familie meer
Zij waren links en rechts al weg
Dat deed je heel erg zeer

Ik steek voor jou een kaarsje aan
Zie dit maar als een geschenk
En Allerzielen is een dag
Dat ik altijd aan je denk

Nelly de Brouwer, Eindhoven

Lieve Wil,

Bijzondere mensen verdwijnen niet al gaan ze weg. Ik merk steeds dat je er voor velen nog bent. Voor mij natuurlijk helemaal! Je woont voor altijd in mijn hoofd en in mijn hart.

Mirjam van der Pijl, Helmond

Ik hou van d’r

Ik hou van d’r, zij van ons. ik zal haar nooit vergeten.
Ik hou van d’r ik wil haar nooit vergeten. Nee echt nooit nooooit!!
Maar voor altijd in mijn hart!
Dit blijft na 39 jaar nog zo’n groot gemis.

Marjan Strijbos, Oirschot

Wil Huijberts *15-02-1960/† 29-08-2015

Ik mis je. Liefs, Christel x

Christel van der Staak-Huijberts, Valkenswaard

Tekst gaat verder onder de foto.

Volledig scherm
Wil Huijberts. © Christel

Het is zo stil

‘t Is zo stil , dat het pijn doet aan je oren.
Dat je doodstil gaat zitten
en probeert om iets te horen.
Maar helaas, ‘n waas trekt
langs en om je heen.
‘t Is doodstil...alleen.

A. Saris-Hulsen, Son en Breugel

Weer een dag

Weer een dag voorbij, een dag zonder jou.
Een dag waarop ik besef dat ik nog steeds heel veel van je hou..
Dag mam, ik mis je.

Julia Maas, Veldhoven

Voor altijd verbonden

Harry Dillen

Voor altijd verbonden, staat op jouw graf.
Voor altijd verbonden, door alles wat je gaf.
Voor altijd verbonden met mij en ons mooie gezin,
Voor altijd verbonden, jij was ons voorbeeld daarin.

H.Dillen-Dirksen, Eindhoven

Onze Jozef

2017 het jaar waarin familie en vrienden ons ontvielen
En dat gedenken wij op de dag van Allerzielen
Zoals onze Jozef, de man met de grote hoed
Velen van ons die hebben hem wel eens ontmoet
Ook Wim onze schoonzoon die in 2013 is overleden
Die willen wij op deze dag zeer zeker niet vergeten
Maar ook Roos van der Weerden, een oma van 91 jaar
Voor haar liep het leven ten einde, en was ze er voor klaar
Ook Cindy Toonen een moeder van drie jonge kinderen
Die het van haar vreselijke ziekte helaas niet kon winnen
En dan Nancy Koks, een jonge moeder van de kleine Max
Al deze personen gedenken we vandaag, maar ook straks

Frans Meeuwis, Someren

Tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
Onze Jozef, de man met de grote hoed © Frans Meeuwis

Mama,

Wij missen jou en ons vader en Harrie nog elke dag. Ik steek nog steeds kaarsjes aan bij jouw foto als er iets aan de hand is en het helpt altijd en het geeft mij troost. Mama wij komen ook bij jou te liggen.

Wij houden van je,

Je dochter, Tiny van Loenen, Eindhoven

Lieve mama,

Ik mis je.

Dikke kus, Jenny

Jenny Sleegers-Wijnen, Eindhoven

Tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
Jenny Sleegers - Mama © JS

Herinneringen

Dit gedicht schreef ik als herinnering aan mijn broer Frank. Ik draag het op aan hem, mijn zusje Karin en onze ouders Frans en Trees Verbiest

Herinneringen blijven
Gaan nooit van mij vandaan
Zomaar even denken
En ik zie jou weer staan.

Herinneringen blijven
Soms ineens hoor ik jouw stem,
Een blik of een beweging
En ik denk aan hem.

Herinneringen blijven
Gelukkig wel ‘t maakt me blij
Want op die momenten
Ben je even weer bij mij..

Marja van Hooff, Eindhoven

Ons moeder

Je hebt negen kinderen,
die allemaal verschillend zijn,
maar een ding hebben we gemeen,
en dat is van groot tot klein,
dat we jou nog erg missen,
en je gewoon nog bij ons had moeten zijn.

Ria Hulsen, Sint-Oedenrode

In de schaduw van de kerk

Bij ‘t afscheid stonden we te wenen
nu, onze tranen opgedroogd,
staren we naar bebeitelde stenen
waarin de namen ingeloogd.

in alle rust en vredigheid
kan ons verleden daar gedijen
door ’t gevoel van verbondenheid
na vele tranen en ’t schreien

en zie, een man met hark en spade
is steevast wekelijks aan ’t werk
langs graven en de vele paden
in de schaduw van de kerk

namens de doden en die rouwen
verdient hij veel en groot respect
voor al het werken en het sjouwen
als hij weer een graf heeft toegedekt.

Piet Schriks, 2009

Herinnering aan Ellen

In duizend-en-één dingen mis ik jou. Herinneringen komen in allerlei dwaasheden op mij af. In tv-beelden, muziek, mededelingen, krantenberichten enz. enz.

Deze herinneringen trekken dan als een film aan mij voorbij. Soms zijn deze beelden pijnlijk en wil ik mij het liefst verstoppen met het verdriet dat ik voel; Soms verwarmen deze beelden mij en zorgen zij even voor lichtpuntjes in de kleiner geworden wereld om mij heen.

Ad Slegers, Helmond

Volledig scherm
Herinnering aan Ellen. © Ad Sleegers

Lieve oma Riek Wayers,

Dit jaar is het alweer tien jaar geleden dat je van ons bent heengegaan. Wat gaat de tijd toch snel. Wat blijft zijn herinneringen, maar ook het gemis en het verlangen naar vroegere tijden. Gewoon jij en ik gezellig samen, in de bus, in de auto en op het balkon. Jouw betrokkenheid en zorgzaamheid zal ik nooit vergeten. Wij begrepen elkaar. Jij was en bent voor mij dan ook een echte oma.

Ralf van Aert

Ergens

Heel frappant en heel verwarrend
het lijkt warempel wel ’n spel
het is allemaal zo onverklaarbaar
je bent er niet en toch weer wel

Telkens opnieuw ben je aanwezig
en verschijn je in het vizier
het is allemaal zo verrassend
nu ben je daar en dan weer hier

Je foto staat met een lichtend kaarsje
in een hoekje op de kast
heel vaak neem ik dit plaatje
stevig in mijn handen vast

met steeds weer dezelfde vragen
is dit het verwarrende spel?
steeds weer dezelfde vragen
van ben je er niet? of ben je er wel?

En dan... met je ogen en gezicht
duidelijk naar mij toe gericht
zeg je zacht:

‘het is geen spel
steeds ben ik er ergens wel
ik zal op mijn manier
tot de dag van morgen
heel goed voor jullie blijven zorgen’

Rien Hermans, Reusel

66 jaar geleden geboren

In de moeilijke tijd. Mijn ouders krabbelden net op na de oorlog, werkten zich rot om hierdoor te komen, geen geld, veel verdriet, maar zij gaven ons, hun zes kinderen, geluk.

Sterk waren mijn ouders, trots ben ik op ze, met hoeveel liefde, zorg, zij ons opvoedden, spelletjes, leuke dingen deden met ons, geen internet of tv maar wij waren gelukkig. Zij lieten de moeilijke momenten niet zien, die vertelden ze pas latertoen wij dit aankonden en de verhalen begrepen.

Knap pa en ma, nog altijd dankbaar daarvoor. Zeker op deze dag van Allerzielen zijn jullie weer dichtbij.

Will van Weert, Sint-Oedenrode

Some tears will never dry

Deze ode is voor mijn dierbare schoonzus en mijn man: ze zijn in een week tijd overleden, in oktober 2016. De tekst heeft mijn zoon ter nagedachtenis aan zijn vader op zijn arm laten zetten.

Some tears will never dry
so far away but still so near
the memories are all in my mind

Mevrouw Van der Vorst - van Herk, Eindhoven

Herkenning

Twee vaders en een moeder al lang bij ons vandaan. Maar elke dag komt er toch wel iets van hen bij ons aan.

Die herkenning maakt de herinnering weer levend en zo blijven ze close in ons leven voortbestaan.

Els Willenborg

Als je eens wist hoezeer je wordt gemist!
Groet,

Annegeert Steenbakkers, kinderen en kleinkind, Lieshout

Tekst gaat verder onder de foto

Volledig scherm
© Annegeert Steenbakkers

Mijn lief

Vijf jaar geleden ging je heen,
En liet me achter heel alleen.
Je stem, je lach, je hand, je zoen.
Koester wat bij je hoorde ,
Was het maar weer zoals toen.
Ja ,mijn Lief, voor mij ben je nog
steeds een bijzonder persoon
Wist wat je wilde,
Maar toch ook heel gewoon.
Lieverd ,ik mis je zo XXX

Elle Herman, Eindhoven

Gewiegde dood

ik wil begrijpen hoe en wat
jou in die nacht is overkomen
heeft toen de dood je weggerukt of
heel behoedzaam meegenomen?

heeft hij zijn vleugels uitgespreid
en om jouw lijfje heen geslagen?
om je daarna met kalm beleid
naar waar-dan-ook te dragen?

naar verderop naar eindeloos
naar pijnloos, licht en boven?
ik weet het niet ik klamp me vast
dat laatste te geloven

Elisabeth van de Ven, Dommelen

De visser

Kijkend over de vijver van het leven,
Zat ik met mijn hengel in de hand,
Ik wist dat wat jou was gegeven,
Ons zou achterlaten op de waterkant,
Vandaag had jij besloten,
Dat je genoeg van het leven had genoten,
De naald als angel, de medicijnen als aas,
Ik wou nog langer naar mijn dobber kijken,
maar helaas,
Beet!, dobber onder, ik sloeg aan,
Maar te laat, onder het water, waar ik het niet kon zien,
Is iemand er met jou vandoor gegaan.
Soms kijk ik naar het water en besef dat ik jou nooit meer zal zien drijven.
Papa, had je maar wat langer kunnen blijven.....

Geert van den Elzen, Gemert

Gedichtje voor onze dochter Irene

(die 20 december 2007 is overleden op twintigjarige leeftijd).

Irene
tien jaar van missen
iedere dag
soms denk ik: daar is ze
omdat ik je zag
je bent dan zo ver
komt niet dichterbij
geen kus, geen omhelzing
toch voel ik me blij
dan word ik wakker
en ondanks verdriet
heel even jou zien
al ben je hier niet
je was erbij
even bij mij

Joke Hurks, Lieshout

Hoe zou het zijn met al die lieve mensen?
Eén dagje bijkletsen zou ik
mezelf toewensen

De mooie herinneringen draag ik in mijn rugzakje mee
Er over praten met familie of wij met z’n twee

Bonzen de namen als hagelstenen in mijn hoofd
Ik weet nu, dat de tijd de pijn verdooft.

Maar toch blijft die ene vraag hangen
Eén dagje bijkletsen, is dat ook jullie verlangen?

Lieve Leoni, Toon, Jan, Jack, Papa en Mama;

Natuurlijk is mijn wens niet reëel
Een ding is zeker ik hou van jullie echt heel veel

Rian Sanders-Bons, Valkenswaard

De dozen

Op 2 november vorig jaar overleed mijn moeder. Bij het opruimen van haar huis kwam veel tevoorschijn. Het zette me aan tot het schrijven van onderstaand gedicht.

Nu is er al een jaar voorbij, ze is niet meer hier, op Allerzielen ging ze naar mijn vader, die 12 jaar geleden overleed. Maar in mijn hart en in mijn herinnering leven ze allebei voort.

In de kamer staan de dozen,
Acht stuks in totaal.
In al die dozen samen,
Zit een bijzonder levensverhaal.

Ik ga op zoek,
Doos voor doos.
Verleden tijd,
Een hele poos.

Een trommel vol kiekjes,
Van lang geleden.
Waar is de tijd?
Waar blijft het heden?

Wie zijn die mensen?
Ik wil het vragen.
‘k Kruip in de doos,
ik ga het wagen.

Mijn hart bonkt.
Mijn ogen zien
Door de tranen
Mijn verleden.

Dit is mijn afkomst,
Voorouders in bloed.
Ondanks de tranen,
Het doet me goed.

Geertje de Visscher, Bakel

Het mooiste plekje op aarde

Waar het einde van deze wereld rust
Waar je een poort binnen gaat
en een nieuw leven je kust.
De weide waar leven en dood
pal tegenover elkaar staan.
De plek waar vrede en rust samen zijn.
Waar je ongestoord kunt praten,
Waar niemand je tegenspreekt
maar waar ze je wel kunnen horen.
Waar je ongestoord kunt lopen
in alle stilte, zonder het geweld
van deze wereld.
De weide waar alle herinneringen
weer naar boven komen,
waar je kunt huilen,
waar niemand je ziet,
waar je kunt zeggen;
ik heb je zo lief.
“doodse stilte”
Waar iemand is
Waar jij zoveel van hield.

Hein Bullens, Bergeijk

Grote verwarring en onvermogen om te accepteren. Verdoving, die uiteindelijk vervangen wordt door intense pijn.

Verontschuldigend voor mijn tranen, mijn haperende woorden en trillende stem. Ik dwing mezelf om mijn verdriet opzij te schuiven, het gaat echter niet om mij. Toch blijft de volgende vraag eindeloos door mijn hoofd spoken: “Waarom uitgerekend JIJ?” In de bloei van je leven. Jong, getalenteerd en creatief. Je was geliefd door velen, maar daarnaast ook een bron van inspiratie, wijsheid en positieve energie. Jij, energiek en puur, droeg je hart op de juiste plek.

Schuldgevoelens bekruipen mij, omdat ik gefaald heb om afscheid van je te nemen, terwijl jij er altijd voor me was. Ik wil je niet laten gaan, ook al is dat een egoïstisch verlang en. Hopend dat jij nu rust hebt gevonden, omarm ik langzaam de realiteit. De wereld is een stukje armer zonder jou, maar het universum een stuk rijker.

Jouw verborgen strijd is geschiedenis, maar je leeft voor altijd voort in onze herinneringen.

Roxanna Louise, Eindhoven

Lieve, mooie Anne
Met je ogen als de blauwe lucht
en blonde haren als zonnestralen
en als jij zweeft door de wolken wit en zacht,
zie ik hoe je lacht,
voor altijd veilig.
Nooit meer regen, nooit meer monsters in de nacht.
Nu jij zweeft door de sterren,
weet dan dat we alle maal een beetje van je houden,
en dat je altijd bij ons zal zijn.
Door blauwe lucht en zonneschijn.

Mieke Trines, Eersel

Ode aan mijn moeder Annie Bijsterveld

+28 maart 1997

P. Reijers

Wat doen we

De herfstwind blaast dorre bladeren
doelloos dwarrelend door de straat
terwijl de familie om de tafel gaat
en praat, over wat gebeuren moet
als de dood pardoes zijn intree doet
het blijkt een eindeloos vergaderen
Ze laten hun gedachten gaan
over begraven of cremeren
een kerkdienst celebreren
musiceren met een stemmig koor
gesproken anekdotes tussendoor
en over alles wat daarna gedaan
Willen ze soms begraven worden
in een doodse stilte buiten
waar vrije vogels vrolijk fluiten
of besluiten ze liever dicht bij huis
voor een graf met stenen kruis
en levensgrote namenborden
Ook van mij willen ze weten
wat ik aan het einde wil.
maar ik word een beetje stil,
ik wil… niet denken aan de dood
aan achterblijvers klein of groot
liever was ik dat alles vergeten
Als mijn oog het herfsttafereel beziet
hoe de wind het dorre blad verblaast
denk ik in mezelf enigszins verdwaast
waarom haast, ik neem nog even tijd
ik wil dit alles nog niet kwijt
van je lang zal ze leven niet

Jan van de Ven, Wintelre

Zo ver weg,

maar toch zo dichtbij.

Jack Janssen, Sterksel

Ik groet hen

“Bij het weggaan en weer thuiskomen groet ik mijn overleden ouders- en schoonvader. Ik vertel ze dat ik van hen hou en hen elke dag nog steeds mis. Ook zeg ik ze dat ik aan hen denk en dat ze dat niet mogen vergeten.

Verder vraag ik hen mij te helpen om van mijn nog in leven zijnde dierbaren te blijven houden- zorgzaam voor hen te zijn en hen te blijven koesteren. Het helpt mij om mijn dag goed en fijn door te komen”.

Meeke Staupe, Eindhoven

Paradijselijke illusie

Haar leven gedijt in kwetsbaarheid
Legt bekommert en belemmert zwakheden bloot

Accepteert moeizaam de fragiele breekbaarheid van onvermogen
In verleden en geleden tijd
Door leven en versterven naar nu

Aan- en afstoten in een queeste naar evenwicht, houvast
Liefde wellicht

Het onbedorven naakt van de volmaakte waarheid
Als een paradijselijke illusie.

Thijs Bakens, Eindhoven

Carla

Ze wás er gewoon, mijn zusje,
En dat vindt je zo gewoon….
Kleine ‘onbenullige’ dingen deel je met elkaar,
Een telefoontje over een nieuw stapje van je kleinkind,
Een geslaagd feestje, de aankoop van jouw prachtige nieuwe jas,
het ontmoeten van iemand uit de straat van je jeugd.
Het lijken ‘onbenullige’ dingen,
Totdat plots je zusje er niet meer is.
Weg- zonder afscheid hebben kunnen nemen,
Zonder haar nog even te hebben kunnen knuffelen.
Dan realiseer je je ineens hoe waardevol het delen van
die ‘onbenullige’ dingen was.

Al weer 2 jaar geleden Carla en het gemis wordt maar niet minder.
Ik mis je, en ben trots dat ik je zus was en blijf.

Lucy Hermsen-Jacobs, Geldrop

Voor m’n maatje Henriet

Sinds 31 januari 2011 is niks maar hetzelfde
Het leven zonder Henriet is koud en kil
Maar jij zou willen dat ik door ga
En dat doe ik maar ook al is het moeilijk
Het gemis is immens.

Henk Rijkers, Reusel

Lieve papa Ad,

Op de dag dat je dood ging,
Toen brak mijn hart in twee,
De ene helft gevuld met pijn,
De andere helft stierf mee.
Mijn herinneringen aan jou,
zal ik nooit vergeten,
en vult mijn hart met pijn,
iets wat je nooit zal weten.
Je zit in mijn hart,
en daar blijf je voorgoed,
tot ooit de dag aanbreekt,
dat ik jou weer ontmoet.
Pap, ik mis je zo.

Je dochter Carin

Carin van der Aa, Eindhoven

Gedachten

Een vader en moeder, je blijft ze missen.
Herinneringen komen, je wilt ze niet wissen.

Dat hun kinderen belangrijke waren,
mochten we vele keren ervaren.

Hard gewerkt tussen bloemen en planten,
altijd vriendelijk voor hun klanten.

Samen vinden ze nu rust.
Ik sta bij het graf en denk,
“had ik ze maar iets vaker gekust”.

Netty Kersten

Ode aan opa’s en oma’s

Zij,
die ons het leven voortleefden,
die ons het goede voorbeeld hebben gegeven.
Die ons toonden wat gastvrijheid, geloof, oprechtheid en bescheidenheid is,
aan hen, die ik nog alle dagen mis!
Die ons toonden dat het leven
meer is dan nemen maar vooral er “zijn voor de ander” en “laten beleven”!
Zij, die ons hebben getoond,
dat liefde vooral in je hart en houding woont!
Dat het enige wat telt,
rijkdom is, zoveel meer dan geld!
Juist ‘tusen afscheid en in begroeting’,
leeft de ‘echte ontmoeting’!
Dank voor jullie wijsheid en vertrouwen
op jullie immateriële nalatenschap,
kunnen we voor komende generaties voortbouwen!
Jullie zijn en blijven een onuitputtelijke inspiratiebron,
het bewijs, dat liefde en jullie aanwezigheid in het verleden en overdracht naar het heden en toekomst, de dood hiermee ‘overwon’.
Dankbaar jullie als grootouders te hebben gehad!

Mickel Adams, Eindhoven

Bram van Ingen (1965-1993) voor altijd in mijn hart

Mis je.xx

Pia van Ommeren, Maarheeze

Volledig scherm
ED gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement