Volledig scherm
© ANP XTRA

Laat nabestaanden niet in onzekerheid over donorschap

OpinieDe auteur, Gerben Welling, heeft zelf al op jonge leeftijd een donorcodicil getekend vanuit de gedachte dat hij graag zieke mensen helpt met zijn organen. 'Ik doe dat zonder aanziens des persoon, of iemand die gaat ontvangen wel bereid was te geven maakt me niet uit.'

Je zult maar op de wachtlijst staan voor een nieuw orgaan. Ieder telefoontje kan de verlossing betekenen, iedere dag wachten is weer een dag dichter bij het onvermijdelijke. In de dialoog rond de wet worden naar mijn gevoel bijzondere argumenten van stal gehaald. De overheid gaat er met mijn lichaam vandoor en 'steelt' de organen eruit. Waarom redeneren we zo? Als je niet wilt doneren, maak dat dan duidelijk.

De nieuwe wet draait het tekenen van het codicil om, als je niet tekent word je geacht donor te zijn. Wat mij betreft prima. De toezegging aan de Eerste Kamer dat nabestaanden nog steeds bepalen wat er gebeurt, bevreemdt me. Ik zou het naar vinden als mijn wil niet gevolgd wordt. Ik heb dat al lang geleden met mijn naasten besproken. Hier zit nog een onderbelicht punt in de donordiscussie. Kennelijk praten we niet makkelijk over het einde van ons leven. Dan ineens overkomt je iets. Een ongeval of een hersenbloeding. Daar lig je dan, je naasten geschrokken, moeten verwerken wat er gebeurd is. Juist op dat moment komt het erop aan. Als je naasten dan weten wat jouw wens is, is het maken van een keus veel minder lastig. Als we allemaal onze verantwoordelijkheid nemen en snel bespreken wat we willen, wordt het invullen van een codicil een kleine stap.

ED gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement