Volledig scherm
Inzending Theo Martens. © xx

Ode aan mijn moeder: 'Kon ik maar naar mijn moeder gaan, dan gaf ik haar een dikke knuffel'

MoederdagEINDHOVEN - Het Eindhovens Dagblad vroeg lezers om een persoonlijke ode te schrijven aan zijn of haar moeder. Hieronder leest u deel 2 van alle inzendingen terug. Deel 1 kunt u hier bekijken.

Mijn moeder Elly Mers uit Helmond
De meest lieve, behulpzame en zorgzaamste vrouw in mijn leven! Dit jaar wordt mijn moeder (en oma van de kleinkinderen) 70 jaar! Ze staat altijd voor iedereen klaar, geen vraag of zorg is haar te groot. Altijd, al haar hele leven op de achtergrond, nooit eens zichzelf vooropstellend. Nu mag ze zelf echt eens in het zonnetje gezet worden, dat verdient ze absoluut! Dit mag gezegd en gezien worden!Liefste mam, ik hou super veel van je! Liefs, Tanja

Volledig scherm
Moeder van Tanja Mers. © Axx

Knuffel
Kon ik maar naar mijn moeder gaan,
haar een dikke knuffel geven,
Maar ik kan alleen maar naar haar graf,
want ze is pas overleden.
Alles gaat over moederdag,
over wat je allemaal kunt geven,
ik heb maar één wens,
was ze nog maar 1x in mijn leven.
Dan zou ik haar zeggen hoeveel ik van haar houd en hoe ik haar mis.

Mario Versteeg, Waalre

Lieve mama
Jij bent mijn zonnetje,,en ik hou heel erg veel van jou! Vergeet dat nooit, jij bent de liefste en mooiste mama die er bestaat. Luf you 4-EVER XX

Nancy Pennings uit Helmond

Missen
Aangezien je er niet meer bent wil ik toch even kwijt dat wij je zo missen beste mama van de wereld. Mensen zeggen vaak het slijt, maar geloof me: je moeder verliezen daar kom je nooit overheen. Tot ooit mama, love you too the moon and stars

Miena Schuman Schneider

Lieve (o)ma Leintje,
Jij zit nu héérlijk in Spanje en bent hier dus niet bij ons op deze dag...
Maar wij houden heel veel van jou met een stralende lach!
Geniet van de vakantie, samen met opa Piet!

Liefs van ons allemaal

Madeleine Somers uit Veldhoven

Lieve schoon (o)ma Pauw,
Dit jaar met Moederdag vecht jij tegen die nare ziekte. Een reden om jou extra in het zonnetje te zetten! Wat ben je een kanjer!! Wij wensen jou veel kracht, hoop, liefde en veel beterschap.

Liefs Ruud Ine Isa en 

Ine van Loenhout uit Helmond

Ode aan mijn Moeder
Eens mij het leven geschonken,
altijd voor mij klaargestaan.
Je hebt je jaren ingezet,
om iets moois van mij te maken.
Je hebt me altijd bijgestaan,
raad en daad, rechtvaardigheid,
nodig voor mijn ontwikkeling.
Mocht mijn eigen potjes breken,
en zachtjes mijn billen branden.
Ik geniet nu van het leven,
dat ik met veel liefde ontving.
Zonder jou was ik nu niet hier,
daarom schrijf ik deze ode.
Aan jou, aan jou, mijn moederlief,
ik ben zo blij met wie ik ben.
Geniet ik elke dag opnieuw,
van alles dat het leven biedt.
Daar zit je nu, op die wolk,
nog wat jaren, dan kom ik ook.

Je dochter.

Marga Ansems uit Eindhoven

Spiegelbeeld
Mijn lieve moeder, een onvoorwaardelijke voedster
altijd zal ze er zijn, door dik en dun
alle bokkensprongen liet ze me maken
maar hoe dan ook, bleef ze toch mijn trouwste hoedster.
Van klein tot groot, slecht of goed
was het niet altijd gemakkelijk voor haar
alsof ze in vele spiegels keek
naar ons allemaal, 4 kinderen, haar eigen bloed.
Van Indonesië naar de Nederlandse mensen
een cultuurschok, oorlogsjaren erbij
zoekende met hun gezinnetje naar een eigen plekje
dat was het aller belangrijkste, los van haar liefelijke wensen.
Zo avontuurlijk als ze is, in haar moeder zijn, oma, vrouwtje
is het niet altijd gemakkelijk geweest, overal en in verschillende landen
maar daardoor,plukt ze nu gelukkig de vruchten van het harde werken
en loopt ze geen blauwtje, als oudje.
Levenskunstenaar zijn,dat heeft ze me geleerd
alle kwaliteiten gebruiken die je hebt
je wensen van je hart laten spreken, met de regeltjes erbij
waardoor mijn leven ook niet is ontbeerd.
Samen gaan we boodschapjes halen
rustig lopend met de rollator, haar tempo is verlaagd
kiest ze haar koffie, eiwitten, gezonde voeding
en blijft ze verlost van vervelende kwalen.
Ik hou van haar, nu 90 jaar, ondanks alles, liefde, genot en plezier
drinken we samen babbelend ons kopje koffie
ik ervaar ook mede mijn wens, als mens
begrijp je nu, mijn spiegelbeeld, het geluk, dat ze er nog is, alhier.

Elly Leijssen uit Valkenswaard

Lieve mam,
Iedereen heeft een moeder
Zorgzaam, warm, lief, je weet vast wat ik bedoel...
Maar niemand heeft een moeder zoals jij
Want jij weet altijd precies wat ik voel
Je geeft me dan wat nodig is
Bevestiging of juist een vraag
Een duwtje in mijn rug
En als ik dan zeg: ga je mee? Is jouw antwoord steevast: ‘graag’
Heb ik verdriet
Dan huil je met me mee
Maar rol je ook je mouwen op
En draag je de last zo lang als nodig is voor twee
Je staat achter me, naast me
en zonodig voor
Tot ik het weer zelf kan, iets nieuws verzin
Dan laat jij me los omdat je ziet: ze kan weer door
En zo ben ik, dankzij jou,
geworden tot wie ik ben
Iemand in wie ik tot mijn blijdschap
steeds meer jou herken.

Lieve mam,
Wat ik te weinig zeg, zeg ik je nou
Dank voor je vertrouwen, trots en liefde
Ik hou van jou!

Iris Jansen - van Ravenstein

Lucia Theodora van Deurzen van de Donk
Onze koningin van de boerderij, van de Panakkers, de Vallestap, de Hel, ’t Broek.
Onze beschermvrouwe van heel veel huisdieren en zeven kinderen, die alle kanten op schieten.
Onze ridderes van de ronde eettafel, waar
altijd wel een stoel kan worden aangeschoven.
Onze minister van Gebiedende Zaken: “doe de gij es effe da”
Onze staatssecretaris van waarde en traditie, die principes vasthoudt, én toch steeds weer meegroeit.
Onze barones van Haantje tot de Voorste, die altijd voorop en in het midden staat.
Onze freule van Dwingeland, voor wie elke minuut van wachten een uur duurt.
Onze jonkvrouwe van Charmes, die het ondanks alles het toch weer voor elkaar krijgt.
Onze barones van gezelligheid,voor wie alleen zijn een straf is.
Onze Mater Familias, voor wie zorg , akkederen, delen en geven, identiek zijn aan leven.
Onze ridderes die kan ridderen, die pas kan gaan zitten als alles verzorgd is.
Onze patrones van het grote warme hart, die kan lachen en schrauwen, het liefst samen.
Onze Miss Universe , die schoon begon en met de jaren alleen maar mooier is geworden.
Onze priesteres van gebed en geloof.
Onze burggravin die alles voorvoelt, en altijd weer die waarheid weet los te peuteren.
Onze prinses van het kroelen, lekker vatten en nog een kusje.
Onze markiezin van Dragen tot Verdragen.
Onze koningin van het licht en het leven, ons leven.
Ons moeder, waar we kei trots op zijn.

Namens Noud, Wim, Cis, Mimi, Harrie, Karel en Loes

Mimi van Deurzen

Genezen
Hiermede wil ik  een ode brengen aan mijn Moeder en eigenlijk ook aan mijn Vader. Ik ben inmiddels 83 jaren jong. Ouders heb ik natuurlijk niet meer, maar toch.

Vier jaar geleden ontdekten de dokters bij mij, dat ik behoorlijk ziek was. Ik moest geopereerd worden. Nu hangt in onze huiskamer boven het dressoir ’n foto van mijn ouders in hun jonge jaren. Hij moet ongeveer gemaakt zijn in 1920. Een dag voor ik geopereerd moest worden, keek ik naar de foto. In gedachten zei ik: Vader en Moeder, jullie hebben mij gemaakt, Zorg nu ook, dat ik hier goed uit kom.

En waarachtig, ik ben er helemaal genezen uit gekomen en daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor. Je weet natuurlijk nooit of het door mijn gebedje kwam, maar toch. Sindsdien kijk ik iedere avond voor het naar bed gaan naar de foto,

En zeg: bedankt Vader en Moeder dat ik deze dag weer gezond ben doorgekomen.

Henk Klerkx uit Eindhoven

Mijn Moeder
11 jaar was ik toen we fietsend een dagje met familie gingen recreëren in de speeltuin op een zomerse warme dag. Bijna daar kwam een bakkersauto recht op ons af ik kon net op tijd weg komen maar achter mij fietste mijn moeder (32 jaar) en haar zus. Ze overleed diezelfde dag

Als een oudste nam ik taken over zoals de zorg voor mijn 2 broertjes en 1 zusje en voor mijn intens verdrietige vader.

Nu ben ik 64 jaar en het gemis van mijn moeder kan op sommige momenten nog steeds toeslaan.

Wat had ik haar graag mijn gezin voorgesteld en kunnen laten zien en vertellen hoe trots ik op mijn kinderen en kleinkinderen ben.

Dan had ik ook kunnen vragen hoe zij dat gedaan zou hebben in moeilijke situaties. Ze zou mijn voorbeeld zijn geweest en ik had dan een keuze kunnen maken of ik het ook zo had gedaan of juist niet .

Wat had ik haar hulp en steun willen hebben zoals bij de wiegendood van mijn jongste zoontje en ook toen mijn dochter en ikzelf te maken kregen met kanker. We hebben het overwonnen. En onlangs het plotseling van mijn jongste broer. Hoe belangrijk is familie dan toch.

Wat ik me vooral herinner is dat ik uit een warm nest kom en dat ze zoveel liefde in relatief korte tijd heeft meegegeven. Dat geeft me ook kracht en wat er ook gebeurt ik ga het wel aan. Leven in het hier en nu. Ze zeker onwijs trots zou zijn. Soms fantaseer als ik lieve oude dames zie “zo'n moeder had ik kunnen hebben”. En ik weet dat ik dan uitga van een ideale situatie, maar toch kan ik gruwelijk verlangen naar een moeder. En ergens hoop ik dat ik haar ooit weer tegen kom.

Ria Kastelijns-Potma

Praatjes vullen geen gaatjes
Ons moeder was een uniek exemplaar
Ze kreeg van alles voor elkaar.
Was niet voor een gat te vangen
Anekdotes doen mij naar haar verlangen.
Thuis hadden we maar 1 toilet
Met 11 personen was die vaak bezet.
Prikkelbare darmen kunnen soms niet wachten
Ons moeder had schijt aan wat anderen dachten.
Ze ging op een emmer buiten op de plaats
En pruttelde dus buitengaats.
Er zat een gaatje in de schutting waardoor de buren
Stiekem lachend konden gluren.
Ik schaamde me toen echt kapot
Ons moeder zat heus niet verstopt.
Ze dichtte het gaatje met een krantenpropje
Nu kan ik lachen om dit waargebeurde mopje.
Ik ga niet alle hilarische momenten onthullen
Hopelijk kunnen anderen hier ook van smullen.

Dinie kweens uit Aarle-Rixtel

Ons Mam
Als moeder van een groot gezin
Was jij de spil in huis
je was er steeds je zorgde
We voelden ons er thuis.
We konden met je lachen
je zong voor ons een lied
Je droogde onze tranen
Bij pijn of bij verdriet.
Je stopte onze sokken
verstelde onze jas
je zorgde voor het eten
en deed voor ons de was.
Vakantie of een vrije dag
dat kwam bij jou niet voor
al was je ziek al was je moe
het werk ging steeds maar door.
De zorg voor al die kinderen
kwam steeds maar op jou neer
van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat
je was steeds in de weer.
Toch werd er nooit een lintje
opzij gelegd voor jou
toch was je een der beste
als moeder en als vrouw.
Maar we blijven van je houden
ook al ben je heen gegaan
want jij schonk ons het leven
en eren uwe naam.

Charles Fonteijn uit Valkenswaard

La mamma
We waren nooit samen in Italië, mijn moeder en ik. Toch zie ik juist daar in bijna iedere oude vrouw iets van haar terug. Nee, mam ze hebben geen rollator en ja, het dorp heeft te veel trappen.

Wat zou je hier toch veel te klagen hebben. Te koud, te warm zou het zijn. Te stil en op sommige dagen te druk. Maar je dochters, waaronder ik, zouden je iedere zondag in een Fiatje naar het kerkhof rijden, met verse bloemen op je schoot. Dat dan weer wel.

Je zou mopperen omdat je de kleinkinderen nooit meer zag, want die studeerden of werkten in de grote stad. Beneden, al die kronkelwegen en haarspeldbochten voorbij, waar je dochters je op toerbeurt mee naar toe zouden nemen om op de markt te komen. Maar dan moest het niet regenen. Ik loop naar het kerkje en steek een kaars voor je aan bij Maria. Nee, jij en dit dorp, dat zou niks geworden zijn. Voor mijn vader wel. Die zou genieten van de weg hierheen, de bochten; de trubbels. Hij zou erbij zijn als er een auto opgetakeld moest worden uit het ravijn.

En jij, mam, je zou dan koffie zetten voor de carabinieri en aan de keukentafel met ze mee gaan zitten zuchten, dat het allemaal zo erg was. Misschien had je je dus toch wel thuis gevoeld, ook de Paus woont immers hier. Het is misschien daarom, mam, ook in Italië mis ik je nog steeds.

Betke Luijbregts uit Valkenswaard

Respect

Mijn moeder was zo'n sterke vrouw. Ze heeft 10 kinderen grootgebracht en niets was haar teveel. Toen mijn vader plotseling op 61 jarige leeftijd overleed, had ze het erg moeilijk, maar ze moest wel door, er waren nog 5 kinderen thuis.

Na een jaar zei ze "wat zouden jullie ervan vinden als ik rijles ga nemen". We vielen haast uit onze stoel, onze moeder die de fiets al snel genoeg vond, wilde gaan autorijden? Wij brengen je wel weg, da's geen probleem. Maar nee hoor, ze wilde de oudere kinderen daar niet mee lastig vallen, ze ging zelf wel leren rijden. En dat heeft ze zo goed gedaan dat ze zelfs de eerste keer is geslaagd.

Veel respect voor mijn sterke moeder: Anneke Venhorst

Willy van de Ven uit Eersel

Moeke en Grutje
Ik war in m’n jeugd erg rijk.
Hai-j twii “moeders” binne m’n bereik.
Ons Moeke hiel ons in ’t gareel.
Grutje hai-j daorin ok hèur deel.
Mee-j z’n twee-en runde ze het hous-houwe.
En dè ging zonder veul mouwe.
Ons Moeke nei-jde en brei-jde en voei-jerde ok de vèrkes.
Grutje dèè-j d’n hof, verzörgde de henne, en nog zò wa wèrkes.
Ons Moeke kokte en dee-j de was.
Grutje schelde de erpels, en dee-j de af-was.
Ons Moeke ging mee-j ons op de fiets erges nèr toe.
Grutje lèèrde ons kaorte en ok foetele, af en toe.
Ons Moeke en ons Grutje han allebei-j, skon grijs haor.
Wordde allebei-j meer as 90 jaor.
Ben nou zelf moeder en oma en ok grijs.
Nog gin 90, mèr mee-j wel wa levenswijs.
Durrum makte ik dees gedicht.
Um hun te eren , speciaal an hun gericht.

Mientje Kwinten-Evers, Börkel en Schaft

Zoals het klokje thuis tikt…
Toeval bestaat niet. Ik loop op de gang en zie moeder net de deur van haar kamer sluiten. De eerste indruk is goed. Ze loopt recht in het midden van de gang en maakt de indruk dat ze doelgericht op pad is. We lopen beiden rustig in het midden van de gang. Het doet mij denken aan vroeger op het voetbalveldje. De twee partijen lopen pas voor pas naar elkaar toe en wie de laatste volledige voet zette won en mocht als eerste zijn team samenstellen. Zo werden dan twee partijen gevormd en het voetballen kon beginnen.

Ik houd mij in op de gang in afwachting totdat moet mij herkend. Moeder wint… “daar is ie!” – “ik ben blij dat je er bent Theo”. Het voelt alsof we een partij zijn. Moeder is aanvoerder en dat is thuis ook altijd geweest. Het middelpunt van ons clubje, ons gezin. Moeder en ik gaan even zitten. Het blijkt dat de biologische klok bij moeder nog goed staat “Ik heb vannacht lekker geslapen jongen, maar ik ben wel moe hoor”. “Jammer” zeg ik “ik was van plan om een kopje koffie te gaan drinken samen in het dorp”. De vermoeidheid van moeder slaat meteen om en ze zegt “oh, maar dat kan ik wel”.

Altijd als ik met moeder door de winkelstraat loop, vraagt ze bij de juwelier “Theo wil jij een horloge van mij”. Ik grap dan altijd terug dat ik toch altijd op tijd ben. Moeder kent mijn grapjes en kan mij als geen ander nog even op de situatie attenderen “ik wil je graag wat geven”. Na wat ruggespraak heb ik vandaag een verrassing: “laten we het doen moeder, laten we een horloge uitzoeken”. We lopen samen bij de juwelier naar binnen. Ik moet voelen als een kind van zeven dat een horloge mag uitzoeken voor zijn communiefeest. Samen speuren moeder en ik de vitrines af. Ik weet wat ik wil maar ik laat moeder meedenken. Ze heeft nog steeds gevoel voor kwaliteit en een goede smaak. Ze wijst met name de horloges aan die je weleens ziet in het programma Opsporing Verzocht. Daarmee bedoel ik een dure prijsklasse. Langzaam zakken we af naar meer mijn voorkeur. We passen samen, en kijken naar verschillende modellen. Twee horloges blijven over. Ik laat moeder kiezen en het kan ook niet anders dan dat ze het horloge kiest dat ik ook het allermooiste vind. Als we willen afrekenen, fluistert moeder mij nog toe “geef niet wat de prijs is hoor jongen”.

Moeder komt trots thuis en vertelt aan alle medebewoners dat ze voor mij een cadeau heeft gekocht. Ik word het middelpunt van de groep bewoners en hoor verschillende meningen over het horloge. De een vindt het mooie en de ander niet zo.

In de auto op weg naar huis denk ik aan het liedje van The Lau en de Scene - en de klok zegt tik,tik, tikt al mijn uren weg - voor wie wacht komt alles veel te laat…

Theo Martens (foto boven artikel).

Een ode aan mijn moeder, wat een eer

Mijn moeder is ruim een jaar geleden overleden en vroeg mij vlak voor haar overlijden haar portemonnee te pakken. Hieruit haalde ze, vanachter een ritsje, de bijgevoegde tekst. Ooit zorgvuldig geknipt uit het ED, waarvan ze 55 jaar dagelijks heeft genoten.

Volledig scherm
De tekst die boven de advertentie en boven de kaart stond. © Janine Vlemmix

“Hier”, zei ze. “Dit moet boven mijn advertentie in de krant”. Dan hoef je je daar geen zorgen meer over te maken. En wat een mooie tekst. Hij stond inderdaad boven de advertentie, maar ook boven de kaart. Het knipseltje ligt nu in mijn vitrinekast, onder een stolpje. Ik kijk er bijna dagelijks even naar.

Want hoe goed en mooi is deze tekst. Mijn, onze moeder zal altijd doorleven in ons, haar kinderen, maar ook haar kleinkinderen. Wij leven zoals we door haar opgevoed zijn. In zorg aandacht voor een ander. We zijn allen druk met ons gezin en merken dagelijks dat onze moeder over onze schouders meekijkt. 

Dus van mij geen verhaal, maar een stukje trots. Trots op onze nooit klagende en tot op het laatst zorgende moeder, om het ons, ook na haar overlijden zo makkelijk mogelijk te maken.

Janine Vlemmix

Lieve mam, Nelly Koenders,
Al 51 jaar mag ik jou mam noemen. Je bent een lieve, betrokken en zorgzame moeder, die ondanks die vreselijke ziekte, toch blijft proberen om kleine lichtpuntjes te zien. Ook al valt het jou zwaar om fysiek steeds meer in te moeten leveren, je bent en blijft een knokker ! Jouw achterkleinkind Remi wordt in november 1 jaar en daar wil je bij zijn! Ik hoop dat we met z'n allen nog een tijd van jouw aanwezigheid mogen genieten.

Ik ben dankbaar dat jij mijn moeder bent.

Liefs, Nancy

Nancy Koenders

Vrijdag de 13e, 7.00 uur
Vooraf grapte je nog: "Moet ik daar wel aan beginnen? Een hersenoperatie op vrijdag de 13e? Ach, niemand wil die dag, daarom ben ik zo snel aan de beurt."

Gisteravond was je nog voor mij aan het zorgen. "Je hoeft echt niet morgenochtend vroeg naar het ziekenhuis te komen. Je hebt je rust hard nodig. Ga snel weer terug naar je gezin." Maar ik sloeg je goedbedoelde advies in de wind. Ik wilde er per se bij zijn als je naar de operatiekamer gereden werd. De laatste minuten voordat de spannende operatie zou beginnen. De laatste minuten, waarin ik getuige mocht zijn hoe je je voorbereidde op het leven na de operatie, waardoor je mogelijk blind en eenzijdig verlamd zou raken. Jij, die gewend was alles alleen te doen, geen hulp te vragen, zo min mogelijk tot last te zijn. Je vroeg de verpleegkundige om hulp, omdat de infuusnaald pijn deed. Maar zij had daar op dat moment geen tijd voor. Je verbeet dapper je teleurstelling, met de woorden "dat zal wel vaker gebeuren straks, ik zal daar toch aan moeten wennen."

Dit waren mijn laatste herinneringen aan jou. Geslagen door het leven, dapper, zoekend naar een weg. Je werd niet meer wakker uit de operatie. Een nachtlang vochten de artsen nog voor je leven. Tot duidelijk werd dat het geen zin meer had.

Zaterdag de 14e. Nu 10 jaar geleden. Het staat op mijn netvlies gebrand, dat beeld van een moedige, strijdende moeder. Ondanks alles.

Wieke Lefeber-Fikse

Ode aan ons moeder

Zie haar fietsen, 86 lentes jong, haar witte haren (nog altijd trots op de donkere weelderige bos van weleer) fier in de Liesselse wind.

Nagenoeg dagelijks stapt ze op de elektrische pedalen voor meestal een vaste route van 20 km. De vlakke wegen van haar woonplaats en de naburige dorpen Helenaveen en Neerkant kent ze op haar duimpje. Regelmatig de andere richting op, naar de laatste rustplaats van haar jongste dochter in Zeilberg.

Dan trapt ze fris en voldaan naar huis en schilt alvast de aardappelen voor zichzelf en voor haar jongste zoon (“zo blij met nog een jonge vent in huis”). Of er komt volk, altijd vol belangstelling voor het wel en wee van anderen.

De kilometerteller staat nu op 18.000. Haar driewieler is de beste investering ooit. Enige gezonde beweging in de buitenlucht, ondanks wellicht de fijnstof hier en daar en soms een landelijk geurtje (maar daaraan is ze van jongs af aan gewend). Vergeet niet de mensen onderweg met wie ze een praatje maakt. Want buurten is één van haar vele hobby’s . Net als knopen verzamelen, tellen uit hoeveel stuks de vaat bestaat, broeken van de kleinkinderen oplappen, breien, de was buiten aan de lijn hangen en krantenknipsels uitknippen, bewaren of uitdelen. Sinds enkele jaren heeft ze een mailadres. Hoogst digitaal zal ze niet worden, maar ze doet haar best. Bijna alles doet ze met toewijding en plezier. Behalve tv kijken, want dan vallen haar ogen dicht.

Ode aan ons moeder -“Mina Bakgraag is de naam”-, 250 woorden zijn daarvoor ontoereikend.

Zonen en dochters Van Neerven- Seegers uit Liessel.

Voor mijn moeder Jeannette Bosse-Sibbel
Vanwege mijn reizende baan als stewardess logeer ik weleens bij mijn ouders omdat zij vlakbij het station in Eindhoven wonen, zo kan ik de eerste trein nemen. Als ik om kwart over vijf opsta zit mijn moeder van bijna 80 jaar al aan een gedekte tafel om met mij een kopje thee en een beschuitje te eten. Zó lief!

Yvonne Bosse

Ode aan mijn moeder
Als ik aan mijn (onze) moeder denk, dan zie ik een rijk gevulde tafel waar iedereen aan kon schuiven. Heel gastvrij en niets was teveel. Ik denk dat de gastvrijheid bij haar thuis al met de paplepel is ingegeven. Mijn oma, die drie dochters had, had altijd kostgangers in huis. Mensen die voor een korte tijd onderdak en eten nodig hadden. Vaak politie of militairen. Daar zat ook de latere rechercheur van Prinses Beatrix bij die dus onderdak had bij mijn oma. Daarnaast ging oma koken bij de mensen thuis, als er een bruiloft was, op priesterfeesten, diamanten bruiloft enz. Deze feesten werden thuis gegeven, dus moest er een kok komen. En mijn moeder, de oudste van de 3 meiden, moest al vroeg mee om te helpen. Zo leerde ze dus ook het koken, thuis met veel mensen en op de feesten.

Wij kunnen dan ook geen gerecht benoemen wat ze niet kon koken. De welbekende pasteitjes die ze maakte van de kalfszwezerik waren werkelijk heerlijk. De moorkop pudding met een laag chocolade erop en de bij ons welbekende soepen. Niets was haar teveel en alles vers. Met 6 kindermonden te vullen heeft ze altijd tijd gevonden om een heerlijke maaltijd op tafel te zetten. Zelfs als we met vakantie waren in Luxemburg kookte ze volledig op 2 gas pitjes voor 14 mensen. Daarnaast zat ze vaak achter de naaimachine en heeft ze menig “haute couture” afgeleverd waardoor wij 4 meisjes in het gezin er altijd prachtig bij liepen. Nooit was ze kwaad of chagrijnig hoe ze dit klaarspeelde is me nog altijd een raadsel.

Op zondag was het altijd ‘volle bak’: haar zus met haar man kwamen iedere zondag. Zo ook de familie van mijn vader uit Valkenswaard; maar ook collega’s van mijn vader kwamen graag langs. En natuurlijk werd er vaak mee gegeten, mijn moeder dekte de tafel en iedereen kon aanschuiven. Helaas werd ze ziek en kreeg ze suikerziekte en Parkinson waardoor ze twee keer gevallen is en twee keer haar heup brak. Mijn vader stierf toen hij 70 was en mijn moeder anderhalf jaar later , ze kon niet zonder haar grote liefde, ze was toen 71.

Ik ben op 26 april 70 jaar geworden en sta nu heel vaak even stil bij haar. Wat een prachtmens was ze. Mam ik hou van je!

Thea Cleven uit Bergeijk

Gebeurtenis
Ik was negen weken zwanger van ons derde kindje toen we een echo moesten laten maken en wat bleek: het was een tweeling. We waren heel erg blij vooral dat alles goed was. Toen we terug gingen met de auto realiseerden we ons dat we weer veel moesten aanschaffen waar we niet op gerekend hadden en daar waren we niet zo op voorbereid. We dachten alles te hebben.

We gingen het snel aan mijn moeder vertellen en voordat we weer thuis waren, hadden we een bedje, kinderwagen en als we wilden een kinderstoel. Mama had ook een tweeling (mijn zusjes) en had veel bewaard. We hebben er dankbaar gebruik van gemaakt. Mam, bedankt dat je er altijd voor ons was, we zijn er nu graag voor jou!

Liefs, je oudste dochter Mieke

Mieke Claassen

Goede morgen Mam
Weet niet of jullie in het heelal de krant ook krijgen.
Las in het Eindhovens Dagblad doe een ode aan je Moeder voor Moederdag.
Je bent bij mij elke dag of het nu Moederdag is of niet.
Voor het slapen gaan chatten we altijd in mijn gedachten waar je ook bent.
Ga in gedachten tree voor tree naar boven en zie je daar al staan te wachten op mij. Voel dan je armen en de liefde om me heen met ons pap samen wandelen we verder.

Zien we onze Toon en zwager Piet met jullie kleindochter Annemarie aan komen.
Praten we over dat het verder goed gaat met de kinderen en kleinkinderen .
Vertel dat ik ook veel van dieren hou, en breien , bakken zo als jij dat deed. Ze vertelde dat ze nu veel Hemelse modder taart in plaats van cake bakt

Herkende de honden Pino en Devel je nog mam, wat waren het toch schatten?

Wens je een fijne Moederdag toe en je bent voor ons de allerliefste ma , oma , superoma.

Groetjes van ons allemaal die je tegen komt en eens komen wij bij jullie.

Je dochter Ria

Ria Jansen

Mama
In de afgelopen 38 jaar van mijn leven, heb ik al veel prachtige en krachtige vrouwen mogen ontmoeten. Vrouwen waar ik van heb geleerd en die mij inspireren . Vrouwen zoals de burgemeester en wethouder waar ik voor werk. Vrouwen die hun passie volgen zoals mijn lieve vriendin. Vrouwen die van een lapje stof de mooiste creaties kunnen maken zoals mijn schoonmoeder. Vrouwen die stoer zijn en het leven in eigen hand nemen zoals mijn twee schoonzussen. Ieder op hun eigen manier prachtig en uniek. Er is echter maar 1 vrouw die in mijn ogen krachtiger dan krachtig is. En dat is mijn moeder. De manier waarop zij in het leven staat, zo positief, niet oordelen maar ervaren, is magisch. Hoe ze betrokken is in mijn leven en me altijd een goed gevoel geeft over mezelf. Hoe ze iedere dinsdag mijn berg was strijkt omdat ze weet dat ik dan laat thuis ben. Hoe ze zogenaamd teveel erwtensoep maakt en dan een pannetje komt brengen. Ik heb ontzettend veel respect voor haar, voor de moeder, de oma en de vrouw die ze is. Zeker nu ze al 10 jaar haar steun en toeverlaat, mijn vader, beetje bij beetje kwijtraakt door een herseninfarct. In mijn ogen verdient niemand meer dan mijn moeder een ode, erkenning en onvoorwaardelijke liefde. Van mij.

Sandy Bombay

Moeder

Ons moeder is de beste,
’n vrommes als ’nne rots.
Heur wónning is heur veste,
heur huisgezin heur trots.
Zij is van ganser harte,
de ziel van het gezin,
die heel wa rampen tartte,
dan ging de beuk er in.
Ons moeder wil gér zùrgen,
begint al ‘smérges vruug,
bij heur zedde gebùrgen,
ons moeder wordt nóit muug.
Zo’n vrouw met deez talenten,
verdient ’n ridderslag
en zonder mankementen,
de móiste moederdag.

Ruud van der Heijden

Mama
Je hebt me het leven gegeven.
Ik heb jou mee begeleid naar je einde.
Afgelopen augustus gaf je na een heftige zware periode je strijd op.
Jou verliezen was alsof er een deel van mij weg is, ineens heb je geen ouders meer dat is een heel leeg gevoel
66 jaar was je.
Wat ben ik trots op jou hoe je altijd zo positief bleef.
Ik wil jouw naam eren omdat ik door jou ben geworden wie ik nu ben.

Mis jou Ted Smeets 17-08-2017

Linda van Erp

ED gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement