Volledig scherm
Timothy Fuso-Mensah, afgelopen donderdag op de rechtsbackpositie van Oranje, baalt © ANP

Oranje niet op WK

opinieIs het erg als 'we' ons niet plaatsen voor het WK voetbal van volgend jaar in Rusland? Onze redacteuren Jurriaan Nolles en Bart-Jan van Rooij verschillen zeer van mening.

Juriaan Nolles - Geen WK? Dan ook geen nieuwe helden

Ik zie hem nog vliegen, Robin van Persie in het Braziliaanse stadion in Salvador. De voorzet van Daley Blind heeft precies de goede snelheid, Van Persie is op exact het juiste moment vertrokken. De wereldspits zweeft door de lucht, de bal ploft op zijn hoofd. Twee seconden later vliegt de bal over de Spaanse keeper Iker Casillas heen.

Ik kijk de WK-wedstrijd in 2014 met mijn vriendin, nadat we eerst hebben gebarbecued bij mijn schoonfamilie. Zij, toch geen voetballiefhebber, raakt ook betoverd door de schoonheid van het doelpunt van Van Persie. Ik vind het mooi dat we samen het misschien wel mooiste doelpunt aller tijden hebben gezien.

Zo'n moment gaan we volgend jaar, als er weer een WK is, vermoedelijk niet meemaken. Is dat erg? Ja. Het is erg dat er geen nieuwe onvergetelijke voetbalmomenten kunnen worden bijgeschreven in ons collectieve geheugen. Nooit zullen we de feestavonden op een vol 18 Septemberplein in Eindhoven vergeten. Dat we het WK dreigen te missen is erg, want het Nederlands voetbalelftal creëert zo geen nieuwe helden. Mijn generatie heeft boegbeelden als Wesley Sneijder, Robin van Persie en Ruud van Nistelrooij. Stuk voor stuk voetballers die schitterden op mooie zomeravonden tijdens eindrondes. Iedere generatie verdient zijn helden. Ieder kind verdient een Nederlandse voetballer die hij na wil spelen op pleintjes en veldjes.

Maar laten we eerlijk tegen elkaar zijn: wie droomt er nu van om Kevin Strootman of Stephan de Vrij te zijn? Voorlopig worden er geen nieuwe herinneringen of helden geboren. Ik blijf het doen met de beelden uit mijn geheugen.

Bart-Jan van Rooij - De massale oranjegekte zal ik niet missen

Geen wuppies, welpies of beesies. Geen gewauwel over de knie van Bruma of de torenhoge ambities van Strootman. Geen gezuig van NOS-verslaggever Bert Maalderink. Als 'we' het niet halen, en daar heeft het met tien tegendoelpunten deze kwalificatiereeks alle schijn van, zal ik er geen traan om laten. Dan zal ik alle exponenten van die massale, opgedrongen oranjegekte niet missen.

Misschien ben ik verwend door de afgelopen sportzomer, met échte sport en atleten zonder misplaatste sterallures. De mooie Tour-overwinningen van Bauke Mollema en Dylan Groenewegen. De Giro van Tom Dumoulin. Juichen voor de 200 meter van Dafne Schippers en de plek op het erepodium van Anouk Vetter. Of voor de razendsnelle Ranomi Kromowidjojo. Mede door deze niet over het paard getilde sporters heb ik genoten van de Avondetappe, de een-tweetjes tussen Dione de Graaff en Gregory Sedoc, en die tussen de atleten en verslaggever Jeroen Stekelenburg. Een verademing vergeleken met voetbalprogramma's, die grote evenementen kapen met obligate discussies en altijd dezelfde gezichten.

Met het huidige oranje hebben 'we' geen bal te zoeken in Rusland. Economisch is het jammer, velen slaan immers een slaatje uit oranje. Maar ik zal niet minder genieten van de verrichtingen van Frankrijk, Spanje en Italië volgend jaar. Ik kijk zonder oranje bril, en misschien sluit ik opeens België of IJsland in mijn hart. Dat vale oranje T-shirt, dat op zolder ligt na te meuren van het duel tegen Brazilië in 2014, ligt er als dat nodig is in 2020 ook nog wel. Dan staat er hopelijk een verse lichting voetballers klaar.