Volledig scherm
Het Libra Bikers team dat meedeed aan de handbike-battle. © Libra

Handbikebattle 2018: Nu wordt het menens (deel 2)

SerieTon Kempers (53 jaar) uit De Rips gaat meedoen aan de Handbike Battle op 14 juni in Oostenrijk. Hij zal de komende maanden regelmatig verslag doen van zijn voorbereidingen. Deze week het tweede deel.

Afgelopen weken ben ik steeds meer toe gaan werken naar een leven met een rolstoel. Ik heb mijn eigen rolstoel gekregen en dat betekent oefenen. Want het is toch moeilijker dan het lijkt. De anders zo laag lijkende drempeltjes worden immense barrières. Trottoirs en straten blijken opeens niet meer zo vlak maar hellen af en thuis moet ook het een en ander aangepast worden.  

En dan heb ik het nog niet over die andere uitdaging, de Handbike battle. Want dat begint nu echt menens te worden. De eerste keuringen zitten erop en ik ben al begonnen met de trainingen. Samen met mijn vrouw en buddy, Sabine. Zij op de fiets, ik in mijn net aangeschafte handbike. Een tweedehandsje, gekocht in België. Een mooi sportief karretje. Licht van gewicht en laag bij de grond. Een 'wedstrijdfiets' volgens de kenners. Maar ja, dat ding kan nog zo licht van gewicht zijn, je moet toch zelf het werk doen. 

Trainen, trainen, trainen

Ik ben in ieder geval voorzichtig begonnen, met ritjes hier in de buurt. Een vlak parcours, wel te verstaan. Maar ook hier blijkt weer dat in een handbike alles toch anders is dan op een gewone fiets. De weg richting Elsendorp blijkt ineens vals plat. Bij iedere hobbel die ik tegenkom,  lijkt het of al mijn vullingen eruit springen. Straks moet ik ook nog 1000 hoogtemeters zien te overbruggen. Werk aan de winkel dus! Trainen, trainen en nog eens trainen. Een, soms twee keer per week naar de sportschool voor krachttrainingen, een keer per week individueel en een keer per week trainen met het team van de St.Maartenskliniek.

De Martenmasters, zoals het clubje fanatiekelingen heet, zijn voor het eerst bij elkaar geweest om te trainen. We zijn met zijn zessen. Drie mannen, drie vrouwen en allemaal met een beperking bij het lopen. We hebben gezamenlijk onze eerste rondjes rondom de kliniek gereden. In Berg en Dal, daar is het niet bepaald vlak. Dus met het trainen van klimmen komt het wel goed.  En met de teamspirit ook: het is een gezellig clubje en we zijn allemaal gemotiveerd.

Ook moet ik op jacht naar sponsors, want de trip naar Oostenrijk is natuurlijk niet gratis. Dat wil zeggen, er komt veel bij kijken. Het materiaal moet die kant op, de begeleiders moeten erheen en we moeten daar ook overnachten. Dus worden er allerlei initiatieven ontplooid, zoals van Stichting Jeugd Spoordonk die de opbrengst van Driekoningen zingen in die plaats - 351,65 euro - gedoneerd hebben aan Wilma Koopman die net als ik deel gaat nemen aan de battle.   

Trainen, daar gaat de komende tijd de meeste aandacht naar uit. Het begint menens te worden.

ED gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement