Volledig scherm
Tom Dumoulin tijdens de proloog. © AP

De twee gezichten van Tom Dumoulin: tevreden, tot hij de tijden van zijn rivalen hoort

Het goede gevoel in de Giro duurde voor Tom Dumoulin iets meer dan een kwartier. Toen sijpelden de eerste (tussen)tijden van zijn snellere concurrenten door. ,,Dit is balen.”

Door Pim Bijl 

Een slaak van vermoeidheid klinkt als Tom Dumoulin na de finish naar rechts draait, naar een parkeerplaats waar hij op adem wil komen. ,,Nee, ik zeg toch links!”, schreeuwt hij geïrriteerd naar zijn verzorger die hem juist de rechterkant op duwt. Om vervolgens in de door hem gekozen richting twee korte rondjes uit te rijden.

Zodra hij van zijn fiets stapt, wordt hij omsingeld door verslaggevers. Hij is – als eerste starter van de 102de editie van de Giro - nog onwetend wat zijn tegenstanders op deze acht kilometerlange tijdrit hebben gedaan. ,,Ik dacht onderweg dat het wel goed ging. Het was lastig indelen. Maar ik wist ongeveer de wattages die ik wilde rijden en wat inhouden voor de klim. Voor mijn gevoel ging dat goed.”

Dan krijgt hij te horen dat Miguel Angel Lopez sneller is. De frustratie is meteen van zijn gezicht af te lezen. Vervolgens is ook Vincenzo Nibali sneller. Dumoulin hoopte hier op dag één van de Giro net als vorig jaar in Jeruzalem op wonderbenen en zijn eerste seizoenszege te boeken. ,,Dat is balen. Ik dacht dat het goed ging. Maar als er iemand sneller gaat, is hij gewoon beter. Ik ben blijkbaar niet de beste.”

Geërgerde blik

Volledig scherm
© BELGA

Even verderop klettert zijn tijdritfiets tegen de grond door een windvlaag. De zwaar geërgerde blik van Dumoulin spreekt boekdelen. Ook dat nog. Hij vraagt naar Primoz Roglic, een van zijn voornaamste rivalen. ,,Hoe doet hij het?” Dumoulin drukt zijn neus tegen het hekwerk, en probeert op een klein televisiescherm een glimp op te vangen. De Sloveen, op dat moment bezig aan de slotklim, blijkt veel rapper. Dumoulin besluit diens eindtijd niet af te wachten, trekt een vestje aan en stapt op zijn normale fiets, op weg naar beneden.

Hij zal pas later horen dat Roglic liefst achtentwintig seconden harder heeft gereden. Een serieuze tik, zo op de eerste dag. Op de tijdrit nog wel, altijd een wapen van Dumoulin in de grote rondes en het terrein waar hij meestal tijd op zijn concurrenten pakt.

Roglic rijdt linea recta een witte tent in, die wordt dicht geritst om hem wat rust te gunnen. Ook de kopman van Jumbo-Visma schiet uit zijn slof nadat zijn tijdritfiets omvalt. Roglic trekt even later een ijsvest aan en begint uit te trappen.

Ontspannen

Volledig scherm
© AFP

Alhoewel de Giro-organisatie de renner vandaag niet verplicht om de gehele tijd plaats te nemen in de hotseat (de plek waar de voorlopig snelste tijdrijder traditiegetrouw de rit afwacht), blijft hij een poos bovenop de klim naar San Luca hangen. Niet zo vreemd: het is hier in het afgeschermde deel goed toeven in gezelschap van zijn zwangere vriendin Lora. Die heeft voor de gelegenheid een Sloveense vlag in haar rugzak gestoken en een roze versiering in haar haar. Roglic keuvelt, is ontspannen, lacht. Hij weet dat hij een gouden zaak heeft gedaan, hoe anders is dat voor Dumoulin.

Na lang wachten ziet Roglic dat hij de rit wint en de roze trui aan mag trekken. Voor Dumoulin is de tijdrit een hard gelag. Hij verliest tijd op zijn voornaamste rivalen: 28 seconden op Roglic, 9 op Simon Yates en 5 op Vincenzo Nibali.