Volledig scherm
Zaterdag 29 augustus 2015 reed een loodzware aanhanger het huis binnen van Robert Groenewoud. © bert jansen

Robert Groenewoud uit Heeze: een millimeter verwijderd van een leven lang in een rolstoel

HEEZE - Zaterdag 29 augustus 2015. De datum staat bij Robert Groenewoud in zijn geheugen gegrift. Die zonovergoten ochtend denderde een losgeraakte 20 tons aanhanger zijn huis in Heeze binnen en raakte Groenewoud ernstig gewond.

Boos? Nee, dat is hij niet. Toen die zaterdagochtend een enorme oplegger zich dwars door de muren van zijn huis aan de Ginderover boorde en Robert Groenewoud met stoel en al gekatapulteerd werd, was dat gewoon botte pech. Een dom ongeval. 

Hij verwijt de chauffeur van de shovel die het gevaarte trok en de directeur van het Somerens bedrijf helemaal niets. Ook al werd de aanhanger met behulp van een zelfgemaakte pin en een dito trekoog achter de shovel gehangen. En ook al werkten de remmen van de twintig ton wegende puinzever niet: Groenewoud is niet boos. ,,Die mannen hebben het niet expres gedaan, ook al hadden ze het misschien kunnen voorkomen. Het is nou eenmaal gebeurd. Ik heb er destijds bewust voor gekozen om niet te blijven hangen in boosheid en verwijten, want daar heb je uiteindelijk alleen jezelf maar mee." 

Werkstraf

Quote

Iedereen zegt het: het was een geluk bij een ongeluk. Maar dan zeg ik: bij jóu is dat ding niet naar binnen gereden

Robert Groenewoud

Zowel de eigenaar van het bedrijf als de chauffeur kreeg in augustus een werkstraf van tachtig uur vanwege schuld aan het ongeval. Groenewoud: ,,Die taakstraffen geven mij op geen enkele manier voldoening. Ik voel er niks bij. Een strafzaak had ook voor mij niet gehoeven: ik had liever gehad dat er meer naar het slachtoffer was gekeken dan naar de daders."   

Terug naar die zonnige zaterdagochtend. Groenewoud heeft net zijn ontbijtje achter de kiezen en kijkt vanuit zijn stoel nietsvermoedend naar tv. ,,Ik was net begonnen aan een relaxed weekend. Maar het volgend moment lag ik in een enorme stofwolk en een gigantische hoop puin. Van de aanrijding zelf herinner ik me helemaal niets. Ik heb geen klap gehoord; het is een zwart gat in mijn geheugen. Ik heb het daarover gehad met een traumapsycholoog. Ik moest blij zijn, zei hij: het gat maakt de verwerking makkelijker."

Brandweer

Direct na de klap maakt Groenewoud zich zo snel mogelijk uit de voeten. Een zucht van verlichting: hij kan alles nog bewegen. ,,Op dat moment had ik nog geen echt helse pijnen, maar ik realiseerde me wel: dit zit niet goed. Ik ben toen naar de slaapkamer gelopen. Het duurde uiteindelijk drie kwartier voordat de brandweer arriveerde en men erachter kwam dat ik nog in huis was. De politie was er wél snel, maar ging het huis niet binnen vanwege het instortingsgevaar. Op zich vreemd, want mijn slaapkamer bevindt zich in de aanbouw náást het huis."

Pas als een kwartier na de komst van de brandweer ook de ambulance is gearriveerd, wordt Groenewoud uit zijn zwaar vernielde woning gehaald. ,,Per brancard lukte dat niet; ik ben naar buiten gelopen." Groenewoud is daarbij aan nog groter leed ontsnapt: een van zijn ruggenwervels - zo blijkt later in het ziekenhuis - is verbrijzeld.

Tranen

Tranen wellen op als hij terugdenkt aan het moment dat hij de röntgenfoto's onder ogen kreeg: ,,Het besef komt later pas", zegt hij met verstikte stem. ,,Toen ik die foto's zag, realiseerde ik me dat ik maar een millimeter verwijderd was van een leven lang in een rolstoel. Sterker, als ik ónder die aanhanger terecht was gekomen en niet met stoel en al was gelanceerd, had ik het misschien niet overleefd."

De constatering ligt voor de hand: eigenlijk heeft Groenewoud nog mazzel gehad.  Maar de fractievoorzitter van de lokale VVD-afdeling denkt daar heel anders over. ,,Iedereen zegt het: het was een geluk bij een ongeluk. Maar dan zeg ik: bij jóu is dat ding niet naar binnen gereden. Nee, ik heb vooral veel pech gehad."

Ruim twee jaar later heeft Groenewoud zijn leven weer aardig op de rails. Zijn zwaar verwoeste woning, ruim honderd jaar oud, heeft hij laten slopen om op dezelfde plek een nieuw huis te bouwen. Dat kostte hem een flinke rib uit het lijf; de verzekering dekte alleen de herstelschade: ongeveer de helft van het bedrag dat hij uiteindelijk uitgaf. ,,Volgens de verzekering was het huis nog op te bouwen, maar dat wilde ik niet. Ik zou nooit op mijn gemak in de huiskamer kunnen zitten. Die heb ik dus nu op een andere plek laten bouwen. En op de plek waar ooit de huiskamer was, is nu de hal."

Verrijking

Zoals gezegd: Groenewoud heeft zijn leven weer aardig op de rails. Maar dat heeft hem wel heel wat kruim gekost. Enkele dagen na het ongeval werd hij geopereerd en werden twee stalen pinnen in zijn rugwervel gezet. Groenewoud: ,,Die pinnen en schroeven - echt zúlke joekels - hebben er tot in april van dit jaar in gezeten. Mijn wervelkolom is nog altijd niet honderd procent in orde; die beschadiging blijft. Ik voel heel vaak pijntjes en stijfheid in mijn rug. Elke twee weken ga ik naar de fysio. Dagelijks word ik herinnerd aan het ongeluk. Maar nooit met de gedachte: o, wat is dat vreselijk. De ervaring heeft op een bepaalde manier ook voor een verrijking gezorgd. Niet in de zin dat mijn leven er beter van is geworden. Maar wel heb ik meer begrip voor mensen die ook zoiets hebben meegemaakt én voor mensen in een rolstoel. Het ongeluk heeft uiteindelijk een prima plek gekregen; ik ben niet verzuurd." 

Volledig scherm
Robert Groenewoud in Heeze voor zijn nieuwe woning. © Fotopersburo van de Meulenhof bv
ED gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement