Volledig scherm
Jan-Willem van den Enden heeft zijn drieluik over het fictieve dorpje Braemdonck, tussen Helmond en Eindhoven, voltooid. © FotoMeulenhof

Derde roman van drieluik van Jan-Willem van den Enden uit Helmond: Een beetje te veel heibel in Braemdonck

RecensieHELMOND - Een zoektocht naar een mysterieuze verdwenen vader, de vraag of een schilderij van Vincent van Gogh echt is of een vervalsing, een ontvoering en de dood van een dierbare vriend: de derde roman en het laatste deel van een drieluik van de Helmondse schrijver Jan-Willem van den Enden heeft alle ingrediënten voor een goede roman.

In Braemdonck, een fictief dorpje tussen Helmond en Eindhoven is het voor de derde keer hommeles. Met het overlijden van Bolletje, een dierbare vriend van Paul van de Water en substituut-opa van diens zoons, komt niet alleen een steen aan het rollen maar volgt er een hele lawine. En dat is helaas een beetje te veel van het goede. Van den Enden haalt er van alles bij om een spannend en intrigerend verhaal te construeren. Zo veel, dat het verhaal steeds ongeloofwaardiger wordt en te veel 'pff-momenten' oproept.

Enkele van de waarschijnlijk spannend bedoelde verhaallijnen had de schrijver beter weg kunnen laten. Omdat zij ongeloofwaardig zijn - want hoe kan een vrouw na haar ontvoering nou volledig onaangedaan zijn, of haar man even iets gaan vieren terwijl zijn vrouw ontvoerd is en hij geen idee heeft of hij haar wel levend terug zal zien? Of omdat zij uitlopen op een deceptie, zoals de energiedrankjes van een wetenschapper uit het naziregime. Energiedrankjes?? Serieus??

Langdradigheid

Van den Endens schrijfstijl is over het algemeen plezierig en vlot hoewel hij neigt tot langdradigheid. Als zijn personages aan het nadenken of met elkaar aan het praten zijn, herhalen zij doorgaans alles twee tot drie keer en er worden vaak stapelvragen gesteld in plaats van een duidelijke vraag. Misschien doet de schrijver dit om zijn personages 'echter' te laten lijken. Bij mij riep het vooral irritatie en een gevoel van 'nu weet ik het wel' op.

Dat de roman onderverdeeld is in 56 korte hoofdstukken zal de schrijver zelf wel enige structuur geboden hebben en het leest op zich ook wel fijn. En voor een in eigen beheer uitgegeven boek is het op een paar foutjes na keurig geredigeerd.

Al met al een niet onaardig boek dat op mij echter geen blijvende indruk maakt.

Jan-Willem van den Enden: Groeten uit de Amazone,
uitgeverij EigenZinnig,
ISBN 978-94-91777-83-7, NUR 330

In samenwerking met indebuurt Helmond