Volledig scherm
© Shody Careman

Lusten jullie ook een broodje poep?

Koken & EtenWaarschuwing: lezers die net willen beginnen aan hun lunch, doen er verstandig aan hun croissant en eitje even terzijde te schuiven.

Konijnen eten hun eigen keutels. Dat is wellicht een mededeling die wat rauw op de maag valt, zo aan het begin van een stukje, maar het is niet anders. De dieren eten hun natte keutels, de droge laten ze meestal liggen. Konijnen halen hun voedingstoffen uit hooi, groenvoer, fruit en dus uit hun verse poep. Ze hebben dit gedrag ontwikkeld omdat hun keutels darmbacteriën en vitaminen bevatten die goed zijn voor de spijsvertering. Zonde om die zomaar weg te kakken!

Volledig scherm
© Shody Careman

Overigens zijn konijnen hierin niet uniek. Veel dieren eten hun eigen poep of die van soortgenoten. Er zijn ook dieren die de drollen van andere soorten verorberen, bijvoorbeeld varkens. Al ver voor Christus kende China een gebruik dat later werd omschreven als een pig toilet: een latrine voor menselijke excrementen en een varkensstal gecombineerd. Toenmalige Chinezen ontlastten zich boven troggen waar het voer voor varkens lag, waarna deze uitwerpselen door de niet bepaald kieskeurige beesten goedmoedig werden opgevreten. In India is er een volk genaamd Adi dat dit gebruik nog steeds hanteert en naar verluidt is het vlees van deze wc-varkens overheerlijk.

Ook honden eten poep, maar dat is voor een deel een kwestie van opvoeding: honden die door hun eigen moeder of door mensen niet goed zijn getraind, leren niet dat ze geen poep moeten eten. Daar zit enige overeenkomst met baby’s. Er gaat een verhaal in mijn familie over hoe een van mijn nichtjes en ik als baby’s bij elkaar in een box werden gezet, waarna we in de paar luttele seconden dat we kortstondig aan de ouderlijke controle ontsnapten, kans zagen ons te ontdoen van onze volgepoepte luiers. In plaats van deze stinkbommen van ons vandaan te werpen, hadden we ons er juist kostelijk mee vermaakt.

En zo vond mijn tante ons: mijn nichtje en ik hadden ons vrolijk met die bijzondere bruine smurrie ondergesmeerd en er zelfs - terwijl ik het schrijf voel ik nog weerzin - van geproefd, iets wat ons een educatieve reprimande zal hebben opgeleverd.

Baby’s en peuters moeten worden getraind in hun eetgedrag, en iedere ouder weet hoe frustrerend dat soms kan zijn. Gelukkig verscheen er onlangs een werkelijk geweldig eet- en kookboek van een wereldberoemd poepetend knaagdier. Het heet Eten met Nijntje en is geschreven door kok Samuel Levie (met illustraties van Dick Bruna). Allemaal gerechtjes die je jonge kinderen veilig kunt laten eten en die ook heerlijk zijn voor hun ouders.

Wortelsaté
(voor twee volwassenen en twee jonge kinderen; naar een recept uit Eten met Nijntje (2019) van Samuel Levie)

- 12 geschilde bospenen, in stukken van 3 cm
- 4 el sojasaus
- 1 teen knoflook, gehakt
- 2 cm gember, geraspt
- halve sjalot
- zonnebloemolie
- halve tl korianderpoeder
- halve tl komijnzaad
- 6 el pindakaas
- 3 el ketjap
- 100 ml kokosmelk
- eventueel sambal
- satéprikkers

Verwarm de oven voor op 180 graden. Doe de sojasaus, knoflook en gember in een schaaltje. Maak hiervan een marinade en giet deze over de wortelstukken. Rooster deze ongeveer een halfuur in de voorverwarmde oven. Fruit ondertussen in een steelpan de sjalot in olie, voeg de koriander en het komijnzaad toe en roer dit even goed door. Nu kunnen de pindakaas, ketjap en kokosmelk erbij. Breng dit zachtjes aan de kook en breng de satésaus op smaak met zout en peper. Als de kinderen niet al te jong zijn, kan er wat sambal bij voor de oempf. Je kunt de saus dunner maker door water toe te voegen. Rijg als de wortel is gegaard de stukjes aan houten prikkers. Serveer deze wortelsatéstokjes met de pindasaus en wat rijst.