Volledig scherm
John Graat. © Joost Hoving

Beste Lezer - Grens

ColumnMet een ernstig gezicht kwam de collega deze week naar me toe. Leunend tegen een bureau vertelde hij een verhaal dat hij opgevangen had, in een dorp, ergens in Zuidoost-Brabant. Een triest verhaal over een dramatische gebeurtenis in een gezin. Een betrouwbare bron had het hem verteld. Heel het dorp praatte er over, ook omdat het voorval een breder maatschappelijk belang leek te hebben. 

De volgende dag kwam het verhaal ter sprake in ons ochtendoverleg. Moesten we er journalistiek aandacht aan schenken? Collega's stelden hardop vragen die bleven zweven in de lucht. Eén collega hield het dicht bij zichzelf. ,,Ik wil hierover helemaal niks lezen."

Wij journalisten voeden graag het gesprek van de dag aan de keukentafel, met nieuwe informatie die voor mensen van belang kan zijn. Omgekeerd willen we graag ontdekken wat er leeft in het dorp, de wijk, de stad, in onze regio. Dat is ons vak. Maar lang niet alles haalt de krant. Wij maken die keuzes, op basis van min of meer gedeelde normen en waarden, soms op gevoel. Vaak is een nieuwe toetsing nodig. De essentie van nieuws is immers dat het zelden een precedent heeft. Doen we dit, en hoe dan? Weegt een artikel op tegen de schade die het kan berokkenen in persoonlijke levens? In hoeverre mogen we doordringen in privélevens? We vragen het ons vaak af.

In de rubriek ‘Beste lezer’ gaan leidinggevende redacteuren in op ontwikkelingen bij het ED of in de journalistiek in het algemeen. Reacties: j.graat@ed.nl

Onlangs vroeg een collega of we kwetsbare mensen die begeleid wonen in een complex waar een misdaad was begaan moesten gaan bevragen om meer te weten te komen. Nee. Als het bijvoorbeeld over zelfdoding gaat, zijn de media in Nederland zeer terughoudend. Gelukkig maar. Gedetailleerde berichtgeving kan leiden tot kopieergedrag; bovendien ligt het gevaar van simplificatie over de oorzaak van de suïcide altijd op de loer. Een diepdroevige zaak in Eindhoven werd een tijdje terug via WhatsApp razendsnel bij de halve stad bekend, het ED heeft er nooit over geschreven.

Ook over de zaak waar mijn collega deze week mee worstelde zult u niets lezen. Ja, de pers schendt soms de privacy van mensen, als het maatschappelijk belang groot genoeg is, maar daarbij komt ook altijd een grens in zicht. Lang niet alles hoeft in de krant. En u wilt lang niet alles lezen.