Volledig scherm
Luchtopname van Strijp-S © Ronald Otter

Creativiteit in een lege vergaderkamer

ColumnsDit is echt een kloppend hart van creativiteit, zei de man tegen de veel jongere vrouw in zijn gezelschap. Ze liepen naar de deur van de achterkant van het gebouw, waar ons kantoor huisde. 

Pas op het laatste moment zagen ze me, omdat ik al rokend schuilging achter een dichtbebladerde boom. De vrouw schrok van mijn plotselinge verschijning. Ik zag er tamelijk buitengeknikkerd uit, misschien dat ze dacht dat mijn hart niet langer klopte van creativiteit. Ik vond het nogal een uitspraak van de man, maar eigenlijk was het vooral een groot cliché.

Maar inmiddels was ik er wel achter dat Strijp-S leefde van de grootspraak. Dat kreeg je als je vaak met anderen in de lift stond. Grote woorden, pretenties en zelfpromotie kostten weinig geld in deze omgeving, al was ons gebouw wel een duiventil, met komende en gaande bedrijfjes. Daar kon je uit opmaken dat grote woorden, pretenties en zelfpromotie misschien weinig geld kostten, maar ook niet altijd evenveel opleverden. Als ze vertrokken zagen ze er uit als jongere, beter geklede versies van mezelf, als de nieuwe kwamen zag ik vooral optimisme en manifestatiedrang, totdat het bedrijf kopje onder ging en ze hun boeltje moesten pakken.

Quote

Die lege vergaderka­mer stond misschien wel symbool voor het kloppende hart van creativi­teit.

Onbewogen nam ik er kennis van, het was de cyclus van het leven in dit kloppende hart van creativiteit. De man hield de deur voor de vrouw open. Ik vroeg me af of ze een nieuwe medewerkster van het bedrijfje van de man was, een klant, of een stagiaire. Je had ze in ons gebouw in alle soorten en maten, letterlijk en lichamelijk, maar creativiteit was blijkbaar de bindende factor. Op een van de verdiepingen stond een glazen vergaderkamer bijna naast de lift, met een tafel en zes stoelen. Ik had nog nooit iemand in die kamer gezien. Misschien waren ze wel zo creatief dat ze geen tijd hadden voor vergaderen, of op een andere manier hun creativiteit deelden.

De weerzin tegen vergaderen, daar kon ik me helemaal in vinden. Vergaderen deed je alleen als je elkaar niks te melden had en niks beters te doen had. Dus stond die lege vergaderkamer misschien wel symbool voor het kloppende hart van creativiteit. De man had er trouwens wel uitgezien als een professionele vergaderaar, de vrouw het tegenovergestelde.