Volledig scherm
PREMIUM
© Shutterstock

Daar was-ie dan: de jaarlijkse gevreesde buikgriep in gezinsverband

ColumnHalf twaalf ’s avonds. Ik had de lamp naast mijn bed net uitgeknipt en mijn ogen begonnen langzaamaan dicht te vallen toen een door merg en been gaand, haast dierlijk geluid me op deed schrikken. Nog voor ik de kamer van de peuter had bereikt, wist ik eigenlijk al hoe laat het was. Daar was-ie dan. De jaarlijkse, gevreesde buikgriep; een week in gezinsverband hondsberoerd boven emmers en wc hangen.

En ja hoor. Daar zat de peuter, onbedaarlijk hard te huilen in een zurig poeltje van half verteerde brokjes donut en paprikachips – we hadden die dag een feestje gehad -, vermengd met ranja en gal.