Volledig scherm
PREMIUM
Jos Kessels. © Joost Hoving

De plek waar leven en dood innig naast elkaar lagen

ColumnDe duisternis viel vroeg en snel, alsof hij niet kon wachten het licht uit de dag te halen. Een stukje voor me liep een man met het hoofd naar beneden. Ik zag alleen zijn rug en lange, grijze haren. Af en toe werd hij verlicht door een lantaarn, dan weer nam de duisternis bezit van hem. Ik meende hem te kennen, maar wist het niet zeker. 

Hij keek niet op of om. Waar zijn gedachten waren wist ik niet, maar ik meende wel te weten waar hij heen ging. De speeltuin zou het niet zijn. Het was waarschijnlijk lang geleden dat hij daar naartoe gegaan was, of hij moest kleinkinderen hebben.