Volledig scherm
PREMIUM
©

De schrik van elke moeder

ColumnJe leest het vaak genoeg in de krant: man naar ziekenhuis na mishandeling of jongen gewond na stapavond of andere berichten over ongelukken, vechtpartijen of steekincidenten. Twitter stroomt vol met meldingen van brandweer, politie en uitgereden ambulances. Je kunt als krant niet overal op reageren en de meest ernstige gevallen worden eruit gepikt, maar er blijft dus ook heel veel ongemoeid. Ik ben er altijd bang voor geweest, zoals alle moeders met zonen. En terecht.

Zondagochtend vroeg werd er op mijn slaapkamerdeur geklopt en hoorde ik zoonlief zeggen ‘Niet schrikken’. Dan schrik je je dus het laplazarus en weet je dat er iets aan de hand is. En jawel. Kleren onder het bloed. ‘Ik kom net uit het ziekenhuis, want mijn hoofd moest dichtgeplakt worden. Nou is het weer goed, maar ik ga nu liggen’.
Ruzie gekregen na het stappen, na een flinke klap op de grond gevallen. Of dat nog niet genoeg was sloeg de dader met een groot fietsslot een paar keer hard op zijn hoofd. En toen kwam de ambulance en verder wist hij eigenlijk niet meer zoveel. En o ja, of ik hem om het uur ongeveer wakker wilde maken.