Volledig scherm
PREMIUM
© Thinkstock

De zon was het beste dat de wereld had kunnen overkomen

columnDe zon scheen dan wel niet alle zorgen weg, maar verhoogde op een aangename manier wel de temperatuur van het gemoed. Ik had er inmiddels de tanden niet meer voor, maar anders was ik fluitend naar het station gefietst. Zelfs de schaduw was mild, toen ik door een smal straatje hobbelde, dat weinig zonuren kende. 

Inderdaad hobbelen, want weliswaar was het straatje niet zo lang geleden opnieuw betegeld,  er zaten nu al de nodige bobbels in het wegdek, die de ingewanden door elkaar schudden. Een oudere vrouw liep met twee identieke bruine hondjes  midden op straat, zo'n rustig straatje was het. Ze hoefde met de hondjes niet eens aan de kant te gaan toen ik haar passeerde.