Volledig scherm
PREMIUM
Jos Kessels. © Joost Hoving

Enge man op een leeg station

ColumnOp een ongebruikelijk laat tijdstip nam ik de trein naar het zuiden. Ik was op weg naar Maarheeze. Mijn dochter had in Budel een feestje met vriendinnen. Ze zou eind van de middag opgepikt worden op het station van Maarheeze en daar ook weer naar worden teruggebracht, om de laatste trein te nemen, een paar minuten voor elf. De volgende ochtend had ze een basketbaltraining in België, dus kon ze niet bij een vriendinnetje  overnachten.

Ik had haar moeder ervan overtuigd dat het beter was dat ik haar zou opwachten in Maarheeze, omdat ik het station kende. Elk jaar moest ik voor het invullen van de belastingformulieren in april naar Budel en nam dan ook de laatste trein in Maarheeze. Op dat tijdstip waren er nog maar weinig reizigers en bij het aangrenzende meertje vonden in het donker allerlei activiteiten plaats, die het daglicht niet allemaal konden verdragen. Op het perron voelde en hoorde je dat soms. Hoe het met die activiteiten hartje winter was wist ik niet.