Volledig scherm
Een investering in jeugdhulp werpt optimaal vruchten af. © ANP XTRA

Geef jeugdhulp de ruimte

OpinieDe gemeente moet de werkers in de jeugdhulpverlening niet met bureaucratie voor de voeten lopen. Dat betoogt oud-jeugdhulpverlener Rijn Borgwat uit Eindhoven in dit ingezonden artikel.

De tijd dat de zorg- en hulpverlening werd ingezet op grond van wat een cliënt nodig had op basis van een analyse door een deskundige die dan indiceerde voor inzet van zorg- en/of hulpverlening is kennelijk verleden tijd. Het lijkt erop dat het zorgstelsel is vervangen door een betaalstelsel. Met andere woorden: niet de vraag c.q. de noodzaak tot inzet van zorg- hulp- en dienstverlening is bepalend, maar de eurootjes geven de mogelijkheden en grenzen aan. Die grenzen liggen op de tafels en in de financiële tabellen van onze gemeentelijke overheden.

Natuurlijk vindt de overheid dat ze meer dan haar best doet om alles in goede banen te leiden. Dat ze een organisatie heeft neergezet, die de 'toegang tot de zorg' en de toewijzing van zorg mag regelen en meekijkt of het niet allemaal een beetje te duur wordt.

Hele opgave

Daar heeft de gemeente haar apparaat voor; uiteraard een gemeentebestuur - een partijpolitieke organisatie dus - en een ambtenarenapparaat, toegerust om adequaat de zaken in onze stad te regelen. Voorwaar een hele opgave, zoals eenieder wel weet, compleet met het nodige vallen en opstaan. Het inhoudelijk regelen van zorg-, hulp- en dienstverlening is een hoofdstuk apart en ik vrees dat die tak van sport niet wordt beheerst door dat ambtenarenapparaat, zelfs niet met 'sturing' vanuit het college of de gemeenteraad. Omdat partijbelangen helaas vaak niet parallel lopen met de noden en behoeften van een groot deel van de inwoners.

Zowel binnen de politiek als het ambtenarenapparaat ontbreekt de deskundigheid om inhoudelijk de juiste keuzes te maken als het bijvoorbeeld gaat over jeugdhulpverlening. Geen politicus of ambtenaar op afstand is in staat om een indicatie inhoudelijk te beoordelen die afkomstig is van een gekwalificeerde (en ervaren) jeugdhulpverlener die uiteraard vanuit zijn of haar werkplek de benodigde ondersteuning en scholing krijgt of heeft gekregen.

Jammer, maar daar kan geen ambtenaar tegenop en dat is ook niet nodig. Laat de hulpverlener zijn werk doen zonder zich druk te hoeven maken over procedures, budgetten, formulieren, oeverloze bureaucratie en het gegeven dat het één of meer onsjes minder moet, want onze wethoudster heeft allerlei budgetten overschreden.

Ik hoor en zie om mij heen dat veel werkers in de jeugdzorg beperkingen krijgen opgelegd, niet vanwege inhoudelijke motieven, maar vanuit financiële.

Als er één terrein is waar optimale investering vruchten afwerpt dan is dat natuurlijk de jeugdhulpverlening. Nog afgezien van het feit dat daar waar het gaat om kinderen en jongeren we toch niet kunnen willen dat wantoestanden en leed voortduren omdat 'er geen budget meer is'.

Onsjes minder 

In de huidige situatie moet er bij indicaties voor jeugdhulp worden meegekeken door een ambtenaar van het Service-Buro. Helaas niet om de betreffende werker te ondersteunen of vervolghulp te vergemakkelijken. Nee, de opdracht is om kritisch mee te kijken en te beslissen dat het één of twee onsjes minder moet, want - weet je nog - het budget is overschreden.

'Hulp dicht bij huis' is prima, maar financiering te dicht bij huis met de hand op de knip is een raar fenomeen. Nog afgezien van het feit dat dit tussen de gemeenten onderling kan leiden tot rechtsongelijkheid en dat 'we' moeten kiezen tussen het belang van een Muziekgebouw of het helpen van kinderen, jongeren en ouders die een vorm van hulp nodig hebben.

Wat mij betreft doen we het anders en zorgen ervoor dat de werkers die daarvoor zijn hun goede en noodzakelijke werk kunnen blijven doen zonder dat politici, ambtenaren en bureaucraten hen het werk nog moeilijker maken.