Volledig scherm
PREMIUM
© René Wiegmink / ProNews

Geruis ging over in woest geraas

ColumnEen van de mooiste speelfilms van de laatste jaren is The Red Turtle van Michael Dudok de Wit. Die in Londen actieve Nederlander maakte die animatiefilm in 2016. Hij had negen jaar nodig om de speelfilm van 87 minuten te maken.

De eerste film die ik van hem zag, was De Monnik en de Vis uit 1994. Die duurt ‘slechts’ zes minuten en maakt me nog altijd aan het lachen; alleen die voorthuppelende monnik al, op de randen van de vijver, de vis achtervolgend, is meer dan hilarisch. Van lachen naar huilen is een kleine stap en dat moet ik – telkens weer – bij het zien van Vader en dochter, de animatiefilm uit 2000 waar Dudok de Wit prompt een Oscar en een BAFTA voor kreeg. Die film van bijna negen minuten is een toonbeeld van weemoedigheid. Het verhaalt over een dochter die haar vader in een bootje ziet verdwijnen en nooit meer ziet terugkeren. De dochter blijft almaar terugkeren naar de plek waar ze haar vader voor het laatst zag. Tenslotte is ook zij oud en alleen. Tja, dan hou ik het niet droog.