Volledig scherm
PREMIUM
Jos Kessels © Joost Hoving

Hij zei meneer tegen me

ColumnMeneer, het kan weer dicht, zei de lijvigste van het tweetal. Met wat goede wil kon je ze zien als de werkmansversie van de dikke en de dunne. Met het nodige kabaal stopten ze allerlei plee-attributen in de achterbak van de auto. 

Een uur eerder had ik ook aan de achterkant van het kantoor uit staan blazen van niets in het bijzonder, toen de dikke me vriendelijk gevraagd had of ik de achterdeur voor ze kon openen. Goede timing, want een verse peuk zat vast aan de onderkant van mijn nieuwe riviersandaal. Dus had ik de achterdeur voor de dikke en dunne geopend. Ik moest denken aan countryzanger Merle Haggard, die bij elke voordeur hoopte dat de achterdeur open stond. Haggard was een rusteloze ziel geweest, die op een gegeven moment optrad met zijn ex-vrouw, huidige vrouw en nieuwe vriendin als achtergrondkoor.