Volledig scherm
© Chantal van Wessel

Laten we met ons allen gezonder gaan leven

opinieOnlangs kopte deze krant: ‘Fors meer zelfmoorden jongeren’. Deskundigen zoeken verklaringen. Ik lees verbijstering en hoor paniek. Voor mij als ervaringsdeskundige van een depressie komen de recente cijfers niet als een schok, maar als een bevestiging. Al jarenlang vrees ik wat nu is uitgekomen. 

In 2014 kreeg ik een burn-out, die gepaard ging met de ­depressie. Analytisch, ­beschouwend en kritisch van aard, puzzelde ik met ­oorzaken en wat helpend is.

Het verbaasde mij, toen ik in therapie was, dat geen enkele therapeut – van psycholoog, via psychotherapeut tot psychiater – voldoende kennis had van de verwerking van prikkels. Terwijl het voor een logopedist, een paramedicus zoals ik, een onderdeel is van nascholingsstudies. De kennis over de prikkelverwerking door het brein, lijkt op te houden bij de scheidslijn tussen een para- en een medicus.

Zelden rust

Mijn ervaringen en mijn visie schreef ik op in een boek. In gedachten formuleerde ik mijn missie: Dat wat ik gevoeld heb, wil ik nooit meer voelen. En ik wil niet dat wat ik meegemaakt heb, een ander ooit hoeft mee te maken. Ik begon aan het schrijven van mijn tweede boek. Over de manier waarop prikkels verwerkt worden door ons brein. Over overprikkeling. Het feit dat ons brein bijna altijd aan staat, en zelden nog rust krijgt. Met verstrekkende onaangename en psychische problemen als gevolg.

We leven in een wereld van veel. Veel dingen om te doen, veel informatie die we slurpen en veel keuzes om te maken. We zijn ver afgedwaald van het leven met de natuur. Mede door de smartphone die zijn intrede deed, krijgen we dagelijks ontelbare impulsen te verwerken. Álles wat via onze zintuigen binnenkomt, moet verwerkt worden door ons brein. We nemen nauwelijks nog rust. We besteden te weinig tijd aan de verwerking.

We multitasken. Continu. Want tijdens elke activiteit die we ondernemen, is de smartphone de verstorende factor. Maar zonder je langere tijd te verdiepen in één activiteit, kom je nooit meer in een flow. Ervaar je nooit meer het werkelijke geluk. Het voortdurende gemultitask vermoeit ons. Digitale media verstoren onze slaapkwaliteit. We zijn moe.

Zelfvertrouwen

De happiness die we ervaren, is oppervlakkiger geworden. We haasten door, om dat wat we onder de oppervlakte voelen, niet te hoeven voelen. Stilte ervaren we als eng. Onaangenaam. Terwijl je juist in de stilte ­jezelf weer ziet. Je zelfvertrouwen krijgt. Door regelmatig even tot jezelf te komen, weet je wat je voelt, wie je bent, welk leven je moet leiden. Dan sta je veel sterker in je schoenen.

Alle afleiding zorgt op korte termijn voor genot, maar op langere termijn kan het je ziek maken. Je leven raakt uit balans. Je valt om. Misschien is het daarom dat juist nu de cijfers stijgen. De smartphone en het moderne, gehaaste leven zijn nu lang ­genoeg bij ons, om de gevolgen van opgestapelde overprikkeling en onvoldoende rust, aan den lijve te gaan ondervinden. Je bent zo ver afgedwaald van wie je werkelijk bent en wat je nodig hebt. Je zicht is vertroebeld. Je ervaart het geluk niet meer.

Depressief. Het hierboven beschrevene, kan één van de oorzaken zijn.

Tegelijkertijd shuffelen we door. Tussen relaties en van baan naar baan. We kunnen ons nog aan zo weinig vasthouden. Er is geen geloof meer dat ons een kader biedt en dat ons overeind kan helpen. We leven individualistisch, tussen muren, te ver bij elkaar vandaan. Allemaal zijn we druk, met te weinig oog voor de ander. Depressief geworden, en het gevoel alleen achtergelaten te zijn, gaat het steeds meer bergaf.

Professional

Bij Verzorging hebben we geleerd om deodorant te gebruiken als we zweten, maar we hebben niet geleerd hoe we voor onszelf moeten zorgen, mentaal. We hebben geleerd positief te denken, dus durven we van onze depressie niets te zeggen. De maatschappij laat de zorg liever over aan een professional, die er voor ons moet zijn. Maar vraag je eindelijk hulp, dan komt die hulp vaak te laat, en is absoluut niet zaligmakend. ­Bereik je op tijd de geestelijke gezondheidszorg, dan is het hopen dat je een behandelaar treft die genoeg kennis van zaken heeft. De zorgverzekeraar heeft zoveel bezuinigd dat er voor een werkelijke verdieping in iedere casus, geen tijd meer is.

Gezonder

Regelmatig vraag ik me af: wat als ik, als gevoelig (evenals 40 procent van ons allen!) meisje die alle prikkels ­intens opzuigt, vijftien jaar later was geboren. Wat als ik toen als tiener in deze wereld leefde van snel, veel en bezuinigingen. Wat als ik dan mijn depressie had gekregen. Had ik dan nog geleefd?

Laten we met ons allen gezonder gaan leven. Laten we onze kinderen stimuleren de smartphone enkel sporadisch te gebruiken. Laten we ze leren om zichzelf, en de ander werkelijk te zien. Laten we meer rust gaan nemen, voor ons brein.

Josine van Boxmeer (30) uit Eindhoven is logopedist en auteur van De tropenjaren van de lintworm. Het tweede boek over minder prikkels en meer rust voor je brein, verschijnt voorjaar 2019 bij Uitgeverij Palmslag.