Volledig scherm
PREMIUM
© Getty Images

Moederdaggedoe

ColumnEen bloemenwinkel, ergens in Helmond. Ik sta in de rij met een bos rozen voor een jarige vriendin. Het bloemenmeisje pakt flink uit voor de meneer voor me. Ze rolt een paar meter linten in verschillende kleuren af en fabriekt er met een schaar krullen in, alsof haar leven ervan afhangt. Dan ben ik. 

'Deze voor u doen?', vraagt ze terwijl ze de rozen vastpakt. 'Ook voor moederdag?' 'Nee', zeg ik. En zonder na te denken: 'Mijn moeder leeft niet meer.' Het bloemenmeisje verslikt zich. Mompelt 'oh sorry' en 'dat wist ik niet'. Ik zeg dat het niks uitmaakt en dat ze dat natuurlijk niet kon weten. Dat zeg ik allemaal om haar uit deze benauwde situatie te halen. Want ze doet haar stinkende best in die winkel en natuurlijk was het onbewust. Maar een lullig moment is het wel.