Volledig scherm
PREMIUM
© Petra Vogel

Omkijken in het leven was minstens zo belangrijk als vooruitkijken

columnOp het fietspad reden een man en een vrouw voor me uit. De vrouw reed achter de man, die een kindje in een fietsstoeltje voorop had. We naderden een stoplicht bij een viaduct. De man stak over, maar de vrouw durfde niet, omdat het licht op oranje sprong en het een druk kruispunt was.

 Ik stopte achter de vrouw. Ze riep haar man nog na, maar die hoorde haar niet. Zonder om te kijken fietste hij in rap tempo verder. Het deed  me denken aan een anekdote die ik in mijn jeugd in Nederweert hoorde. Een dorpsgenoot fietste met zijn verloofde naar Roermond, een tocht van zo'n twintig kilometer. Ook hij reed voor zijn verloofde uit, blijkbaar zonder om te kijken. Pas vlakbij Roermond ontdekte hij dat zijn verloofde niet meer in zijn wiel zat. Ze had hem uit het oog verloren, nam een andere afslag en verbrak de verloving. Ze vond later een fietser, die zoveel mogelijk naast haar bleef fietsen.