Volledig scherm
PREMIUM

Ping, daar zat ik weer in een appgroep vol moeders

ColumnOm half zes schrok ik wakker. Picknick op school! Vandaag? Vriendlief had er de dag ervoor tussen de soep en aardappels iets over gezegd, maar kennelijk waren mijn hersenen twaalf uur later pas toe aan de verwerking van die woorden. En begon me iets te dagen van een brief over hapjes die gemaakt moesten. 

Ik dacht aan de koelkast waar op vrijdag doorgaans niet veel meer in te vinden is dan een korst kaas en een kliekje dat nodig weggegooid dient te worden omdat het anders uit zichzelf de benen neemt. Alvast paniekerig hopend dat de Appie vroeg open was, sloeg ik er mijn mail op na. Om opgelucht te concluderen dat de picknick een week later was. Maar van slapen kwam het niet meer.