Volledig scherm
© ThinkStock

Pride Week - Elke dag komen jongeren uit de kast: Sluit ze in je armen

OpinieDe auteur van dit artikel is Anneke Liebrand, verslaggeefster bij het Eindhovens Dagblad. Pride Week, een festival om te vieren dat je mag houden van wie je wilt, ook al vergt dat nog steeds moed.

'Man, zeg nou gewoon dat je van hem houdt.' Tot mijn verbazing hoor ik mezelf hardop praten tegen de televisie. In mijn stem klinkt ergernis door, mijn ogen zijn nat van het traanvocht. Op het beeldscherm staat een vader in de slaapkamer van zijn puberzoon. Het jochie zal een jaar of dertien zijn, misschien iets ouder of jonger. Hij heeft schijnbaar daarvoor aan zijn moeder verteld dat hij op jongens valt. Pa heeft er inmiddels ook weet van en komt verhaal halen. De man is niet boos of zo. Maar hij blijft wel op afstand. ,,Besef wel dat je nu tot een minderheid behoort", zegt hij tegen zijn zoon. ,,En zorg er voor dat je het wel altijd veilig doet." De jongen antwoordt gedwee, terwijl hij schuchter op bed blijft zitten.

Misschien heeft u het nog niet door: het is Pride Week. Een festival om te vieren dat je kunt zijn wie je bent en mag houden van wie je wilt. Een feestje van de LHBT-gemeenschap (lesbisch, homo, bi, transgender), met als afsluiting zaterdag de bekende exhibitionistische grachtenparade in Amsterdam.

Nou ben ik persoonlijk geen liefhebber van die over-de-top-vertoning. Maar ieder z'n ding.

In het kader van het negendaags festival zond de NPO deze week ook een documentaire uit met amateurfilmpjes van jongens en meiden die voor het oog van hun smartphone- of laptopcamera uit de kast komen. Het zijn veelal pubers, die doorgaans liever níet anders willen zijn dan anderen. Maar het op dit punt nou eenmaal wel zijn. Je ziet hoe ze zich oppeppen om eindelijk de stap te wagen. Hoe een jongen direct voor 'flikker' wordt uitgemaakt en zijn biezen kan pakken, omdat zijn ouders bang zijn voor afkeuring uit hun (geloofs)gemeenschap. Of hoe een moeder in de lach schiet, omdat haar zoon zo worstelt met zijn woorden, terwijl zij het zijn leven lang al weet. En vaak ook die ene vraag: waarom vertel je het me nu pas?

Verkering

Het ontroerde me. Een half leven geleden vond ik ook 'eindelijk' de moed.

Ik was bijna 22 jaar oud, maar droomde al jaren van een toekomst met een vrouw. Ik wachtte op het juiste moment om dat thuis te vertellen. Dat kwam voor mij toen ik verkering kreeg met mijn toenmalige vriendin. Ik weet het nog goed. In de keuken, achter onze bakkerswinkel, zei ik: 'Mam, ik moet je iets vertellen. Ik heb een vriendin.' ('Ik ben lesbisch', had ik nooit over mijn lippen gekregen. Ik vind dat nog steeds een lelijk woord). Ze deed wat ik had gehoopt. Ze reageerde begripvol en knuffelde me. Gelukkig. Het paste precies in het plaatje van mijn opvoeding, die ik altijd als liefdevol, vrijdenkend en liberaal heb ervaren.

Aan mijn vader durfde ik het niet te vertellen. We hadden toen - in mijn late puberjaren - niet zo'n goede band als nu. Mijn moeder zou hem inlichten. Niet kort daarna klopte ons pap op mijn slaapkamerdeur. In mijn herinnering zei hij niet heel veel, maar wel genoeg. ,,Anneke, ik heb het gehoord van ons mam. Ik sta achter je en zal je altijd blijven steunen. Als je dat maar weet."

Elke dag zullen overal ter wereld jongeren (en ouderen) uit de kast komen. Helaas hoort dit sleetse ritueel - het onthullen van je seksuele geaardheid - er voor deze groep nog steeds bij. Want, wat doet het er eigenlijk toe dat Jantje op Pietje valt? En Joke op Marijke?

Als je dan eindelijk je grootste geheim op tafel durft te leggen, hoop je dat degene die je liefhebben er voor je zijn. Doe het wanneer het jou uitkomt, alles op z'n tijd. En als het dan zover is, dan zit je niet te wachten op lessen of schofferingen van mensen die er voor jou toe doen.

Dus papa's, mama's, opa's, oma's, broers, zussen, ooms, tantes, vrienden, vriendinnen, zeg gewoon hoeveel je van ze houdt. En sluit ze in je armen.