Volledig scherm
PREMIUM
Jos Kessels. © Joost Hoving

Schedel als vakantiecadeau

ColumnEen grijze schedel met een rode roos tussen de tanden keek me aan en ik keek naar hem. De schedel had in ieder geval twee rijen meer tanden dan ik. Het was een vakantiecadeautje van mijn dochter. Haar moeder had gezegd dat ze zeker wist dat ik de schedel leuk zou vinden en dat had ze goed gezien. Maar zelden kreeg je cadeaus waar je plezier aan beleefde, maar dit was er een, verzekerde ik mijn dochter.

De schedel was een terugkerend attribuut op oude vanitas-schilderijen, als symbool van vergankelijkheid. En menige heilige, zoals Hieronymus, had altijd wel een schedel in de buurt om in zijn eigen hoofd te kunnen kijken.