Volledig scherm
© Foto archief ANP

Scholen en autisme

COMMENTAAR - Hoe ver strekt de maatschappelijke verantwoordelijkheid van scholen? Dat is de kernvraag bij de gerezen onvrede over autisten die niet welkom zijn bij scholen in het middelbaar beroepsonderwijs. Met een opvallende felheid nemen begeleiders van autisten de scholen onder vuur.

Hun klacht: de bereidheid om autisten middels kleine aanpassingen tegemoet te komen, laat nogal te wensen over. Scholen wijzen autisten liever af, de goede instellingen niet te na gesproken. Dat er nauwelijks gelegenheid is om op een afwijzing terug te komen, zet bij veel jongeren, begeleiders en ouders kwaad bloed.

Vaak gaat het bij gewenste aanpassingen om praktische zaken. De mogelijkheid om opdrachten via mail te krijgen, of een vast aanspreekpunt op school. Soms behelst het ook zaken die het onderwijs inhoudelijk raken, zoals de mogelijkheid om een stage anders in te vullen. Dat is niet omdat leerlingen het niveau niet aankunnen. Maar onderwijs is nu eenmaal ingericht op gemiddelde leerlingen. En als autisten iets niet zijn, is het gemiddeld.

Wie scholen ervan beticht dat ze niets doen voor autisten, doet hen geen recht. En van discriminatie is ook niet per se sprake. Het gaat erom of scholen bereid zijn iets extra's te doen. En om het compromis te sluiten dat soms nodig is om autisten een kans te geven.

Voor sommige scholen weegt hun eigen belang, een optimaal studierendement bijvoorbeeld, zwaarder dan het maatschappelijk belang. Zo houdt het SintLucas in Eindhoven strikt vast aan de vastgestelde competenties. Autisten zijn welkom, maar alleen als ze over dezelfde lat kunnen springen als reguliere studenten.

Wie dat doet heeft zijn maatschappelijke rol slecht begrepen. Deze regio telt tienduizenden mensen met een autistische stoornis. Het is in ieders belang dat zij hun talenten zo goed mogelijk kunnen ontplooien. Dat is hier en daar best een compromis waard.