Volledig scherm
PREMIUM

Strategisch weglopen hadden doorgewinterde pingelaars ons op het hart gedrukt

ColumnDe vaste telefoon ging. Een geluid waar ik al jaren geen acht meer op sla, wetende dat iedereen die er toe doet mijn mobiele nummer heeft en het zodoende alleen maar een bedrijf kon zijn dat iets wilde verkopen. Vriendlief daarentegen nam wel op. Ik hoorde direct aan zijn plots kil beleefde toon, dat het inderdaad een verkoper was. Nouja, het was een provider. Die hebben al ooit iets aan ons verkocht; hun kabeltjes en kastjes faciliteren ons venster op de wereld. Maar, zo meldde het provider-meisje, dat venster werd wel een tientje per maand duurder.

Even was vriendlief stil. Daarna deelde hij kil beleefd mede dat wij dan een andere aanbieder zouden zoeken. Het belscript van het meisje had daar vanzelfsprekend in voorzien. Geacteerd geschrokken zei ze dat ze meneer even in de wacht zou zetten, dan ging zij overleggen over een aanbieding. Ik ontplofte bijkans. Ze was toch geen keukenverkoper die door een deur verdwijnt om zogenaamd een uniek prijsje voor je te regelen, maar in werkelijkheid gewoon tien minuten lang een sudoko gaat zitten maken, of uitgebreid naar de wc gaat? Wat mij betreft een verkooptactiek die per wet verboden zou moeten worden. Ik wil gewoon een vaste, voor iedereen gelijke prijs. Want iedere keer als ik een vaatdoekje over ons granieten aanrecht haal, vraagt een zeurderige stemmetje in mijn hoofd of we destijds niet te veel betaald hebben voor dat graniet. Strategisch weglopen hadden doorgewinterde pingelaars ons nog op het hart gedrukt, maar dat voelde eenmaal ter plaatse te theatraal. De verkoper van dienst rook onze zwakte als een haai die bloed ruikt. Met alle vermoedelijke financiële gevolgen van dien.