Volledig scherm
PREMIUM

Twee halve finales tot het bittere eind uitgezeten

ColumnIk heb van 'm gedroomd deze week. Van Duncan. Iets met een vakantiehuisje en Duncan die zijn stem kwijt was en zich had opgesloten in zijn kamer terwijl zijn assistente van tijd tot tijd naar buiten trad met medische communiqués. Ze bleef weliswaar benadrukken dat er niets aan de hand was, maar haar lichaamstaal straalde iets anders uit. Totale paniek om precies te zijn. Ik was ook in dat vakantiehuisje. Al bleef mijn rol, zoals het een goede droom betaamt, buitengewoon vaag.

Je zou er uit kunnen afleiden dat ik het songfestival diep heb zitten. Maar dat is te sterk gesteld. Zo drong lichtbollengate in kampDuncan pas tot me door toen een en ander dankzij een (vermeende Ikea-)lamp al lang en breed tot een goed einde was gebracht. En was het gisteren voor het eerst dat ik onder de douche twee luttele regeltjes van Arcade wist te reproduceren. Loving you is a losing game. Oh, oh oh oh. De hoge falsetstem gaat mij helaas een stuk minder af dan Duncan.