Volledig scherm
PREMIUM
Anita Vliegenberg. © Joost Hoving

Wat een oneerlijke wereld

ColumnWe hebben A. leren kennen in een sloppenwijk, een ghetto, recht tegenover Lissabon. Hutjes met golfplaten daken, soms een huisje van steen of van hout, compleet met tuintjes - dat wel - maar wat een armoede. De meeste mensen die er wonen komen uit Angola, de rest zijn arme Portugezen. Een illegale wijk aan de Taag, met uitzicht op Lissabon en om de hoek de hippe stranden van Costa Caparica. Ongelooflijk, ik had het nog nooit gezien.

Per ongeluk kwamen we daar terecht en kwamen A. tegen: 29 jaar, getrouwd met een schat van een vrouw, 2 prachtige kinderen, geen werk (door een ongeluk loopt hij al 2 jaar op krukken) en daarom leven ze van de 500 euro die zijn vrouw als bejaardenverzorgster per maand verdient. A. is even oud als mijn dochter: gestudeerd, prima baan, doet alles wat ze leuk vindt en woont met haar vriend in een mooi appartement aan een gracht in Amsterdam. Wat een verschil. De ene heeft niets, de ander alles.