Volledig scherm
PREMIUM
© Jan Rikken

Zie daar de middle-aged man in lycra, oftewel mamil

ColumnArm Stiphout, is er een zeldzame generatie talentvolle Nederlandse wielrenners opgestaan, hebben ze daar geen criterium meer. Ach, wat zou het dinsdag mooi zijn geweest; bronzen Stevie, uit nota bene Gerwen die – weinig verrassend want vooraf reeds beklonken – na ettelijke rondjes om de kerk voor eigen publiek de sprint ‘wint’ van Dylan Groenewegen.

Al hoef ik niet per se te lijden onder het gemis, want ik heb mijn eigen wielrenner thuis. Dat wil zeggen, vriendlief begint sinds kort beginnende mamil-trekjes te vertonen. Misschien is de term u onbekend, maar het fenomeen kan u nauwelijks ontgaan zijn. Want wie komt er op een fraaie zondagochtend nou zo af en toe niet eens in het buitengebied? Ontspannen wandelend. Of met een nog wat onzeker wiebelende kleuter op een iets te grote fiets waar net de zijwieltjes vanaf zijn. Om vervolgens zonder pardon van de sokken gereden te worden door een stel – ze verplaatsen zich doorgaans in groepen – middelbare, blanke, (iets) te dikke mannen in (te) strakke pakjes, op fietsen die meer kosten dan een keurige occasion-familiewagen. Zie daar de middle-aged man in lycra, oftewel mamil.