Volledig scherm
© Frans van den Boom

Persoonlijke verhalen van ED-lezers over de Marathon Eindhoven

EINDHOVEN - Wat zijn je ervaringen met de marathon, vroegen we aan de lezers. Het aantal inzendingen van lopers en vrijwilligers was overweldigend. In de aanloop naar de marathon morgen plaatsten we afgelopen week dagelijks een verhaal in Mijn ED. Alle ingezonden verhalen zijn hieronder te lezen.

40 kilo afvallen en de halve marathon lopen

Vijf jaar geleden kon ik nog geen 100 meter hardlopen. Vind je het gek, ik droeg 40 kilo overgewicht met me mee. Ik ben gaan afvallen, het eerste jaar 25 kilo, het tweede jaar heb ik langzaam het hardlopen opgepakt en viel ik nog eens 15 kilo af. Dit heb ik helemaal zelf gedaan, dus geen maagband, maagverkleining of iets dergelijks. Het hardlopen heb ik, zoals gezegd, langzaam opgepakt. Ik ben begonnen met 1 minuut hardlopen, gevolgd door 2 minuten rust. Al na een paar weken kon ik 4 minuten achter elkaar hardlopen. En na een paar maanden deed ik mee aan mijn eerste 5 km loop (eind 2012). Langzaam heb ik dit verder uitgebreid en inmiddels heb ik een aantal keer met 10 km loopjes meegedaan. Maar hardloopdoelen had ik nog steeds en eindelijk voel ik me nu sterk genoeg om de halve marathon te gaan lopen. Wow, wat ben ik trots op mezelf als ik de deur uitloop en zwetend terug kom na mijn trainingsrondje. Ik doe het toch maar mooi: 40 kilo afvallen, dit eraf houden en nog eens een halve marathon lopen! Stella Overkamp, Deventer

Wat waren we trots op onszelf en op elkaar

Ik heb hele mooie herinneringen aan de halve marathon die ik, samen met mijn lieve vriendin Karin Rosenbrand, in 2014 heb gelopen! Samen hebben we er naartoe getraind en samen hebben we hem gelopen en zijn we hand in hand over de finish gegaan!! Wat waren we trots op onszelf en elkaar! Ik wil deze herinnering nog heel graag een jaartje levend houden vandaar dat ik dit jaar heb besloten niet mee te lopen maar een volgende keer komt vast en zeker weer!
Danielle van Liempt,
Veldhoven

Hard getraind om onder de 4 uur te finishen

Vorig jaar heb ik meegedaan met de halve marathon van Eindhoven, en me toen voorgenomen om nooit de hele hier te doen omdat het me verschrikkelijk lijkt om 2 keer dezelfde ronde te lopen. Maar dit jaar krijgen we eindelijk een 1 ronde parcours tijdens de marathon van Eindhoven, en dat is een van de redenen dat ik meeloop op 11 oktober. Het wordt mijn derde marathon sinds ik hardloop, ik begon in 2013! En het wordt heel speciaal want Eindhoven is mijn geboortestad. Ik verwacht dan ook veel bekenden langs de kant te zien. Dankzij de nieuwe organisatie die sinds vorig jaar deze marathon organiseert, krijgen wij als lopers van de hele marathon een prachtige rondleiding door Eindhoven. Het zal natuurlijk passen en meten worden voor het verkeer die dag , want veel wegen worden natuurlijk afgesloten. Maar ik heb al gehoord dat veel Eindhovenaren er voor kiezen om de hardlopers aan te moedigen ipv de stad te ontvluchten, en dat vinden wij hardlopers absoluut fantastisch.
Ik hoop natuurlijk van harte dat één of andere supersnelle Keniaan het wereldrecord op de marathon aanscherpt, zodat Eindhoven op 11 oktober wereldnieuws wordt.O ja, ik heb ontzettend hard getraind om nu eindelijk eens onder de 4 uur te finishen.
Mario Louwers, Eindhoven

De marathon en de ziekte van Crohn

Mijn naam is Kris De Prins, werkzaam bij Holland Expat Center South. Ik heb de Ziekte van Crohn, een chronische darmaandoening. Daar heb ik, als ervaringsdeskundige, een boekje over geschreven ‘Hoge nood wordt deugd: verhaal van een Crohn-getuige’: het zijn mijn ervaringen met Crohn en de constante zoektocht naar een toilet. U vraagt zich wellicht af wat dit met het rennen van de 10km te maken heeft. (vorig jaar liep ik nog de halve marathon). Mensen met Crohn hebben vaak de energie niet om te sporten, in sommige gevallen komen ze zelfs niet meer uit bed. Dan is de impact van deze ziekte enorm. Ik heb het geluk dat ik de energie heb om te sporten en het sporten (bewegen in algemene zin) brengt me ook veel. Een van de hoofdstukjes in het boekje gaat daarover. Sporten is namelijk een manier om met het stellen van haalbare doelen (een bepaalde afstand kunnen rennen, of in een bepaalde tijd) je eigenwaarde een boost te geven. Het is een manier om aan je herstel te werken, met kleine haalbare stapjes. Een manier om een lichaam dat je eigenlijk in de steek laat langzaamaan te ‘resetten’. Gek genoeg, tijdens het rennen hoef ik nooit naar het toilet! Alsof er andere systemen in werking treden... Ik ben geen medisch specialist, slechts ervaringsdeskundige.

Ik hoop dat u er iets mee wil/kunt. ik ben graag bereid tot meer uitleg. Op www.hogenoodwordtdeugd.wordpress.com staat meer info over mijn initiatief.
Kris De Prins, Bunnik (werkzaam in Eindhoven)

Ik had er mijn eerste date met mijn man

De marathon van 1998 heeft speciale herinneringen. Ik had er mijn eerste date met mijn man, met wie ik in 2000 trouwde. Ik kende hem via het werk. Hij was vrijwilliger bij de marathon en moest de wegafzetting tussen de Pastoor Petersstraat en Kruisstraat bemannen. Ik zou hem gaan helpen. Omdat Eindhoven Marathon zo speciaal voor ons is geworden, doen we sinds 2005 actief mee met de 5 km en sinds 2010 loopt onze zoon van 14 gezellig mee, onze dochter van 12 kijkt toe.
Monique Nooijen, Eindhoven

We are hoping to bring awareness
(Om geld in te zamelen ter nagedachtenis aan Joseph Kennedy)

I’d love to share my story for running the race. My friend and I are traveling from the United States to travel various places and Europe and wanted to run a half marathon while there. When deciding to run this half marathon we also wanted to raise money in memory of my father, Joseph Kennedy who passed away unexpectedly about a year ago, September 1st, 2014 from kidney cancer. We were able to raise over $3000 USD for the Kidney Cancer Association. We only knew of the cancer for 9 days before my dad passed away because kidney cancer is a type of cancer that can go undetected until it starts impacting other organs and it’s too late. We are hoping to bring awareness and raised money in hopes of supporting early detection of this disease. We’re looking forward to the race and running for my dad and this cause! Can’t wait to be there,
Katherine Kennedy

Geniet van het lopen, daar gaat het om

Ik heet Wim en ik ben 63 jaar jong. Zondag loop ik weer eens de halve van Eindhoven! Tien jaar terug liep ik mijn eerste halve van Eindhoven in 1 uur en 56 minuten, dit had ik nooit vooraf kunnen bedenken! Want lopen, hardlopen, was nooit mijn ding.
20 jaar terug; Als lid van het wedstrijdteam van Badminton Club Udenhout lieten de tegenstanders me alle hoeken van het veld zien en kon ik alleen nog maar naar ademhappen. Daar moest toen echt iets aan gebeuren en ik trok mijn ouwe gympies aan en begon met veel tegenzin een blokje van 2 kilometer te lopen. Dit deed ik trouw één of twee keer in de week op vrijdag- en/of zaterdagmorgen, soms liep ik het blokje dubbel. Op een gegeven moment ging ik i.p.v. linksaf, rechtsaf, de polder in, en liep een groter blok. Daarna de fiets gepakt en het was 6 kilometer! Geweldig…. Een vriend van mij ingeseind, Harrie, en gezegd dat we echt moesten gaan hardlopen, dat was leuk en het leverde me tevens conditie op zodat ik met badminton mijn mannetje kon staan. We gingen de duinen van Udenhout in en liepen daar heerlijk door de bossen en over de zandvlaktes. Mijn badmintonspel verbeterde zienderogen. In 2004 zijn we met zijn tweeën gaan lopen bij Taxandria Oisterwijk voor een training Start to Run. We leerden daar wat we wel en niet moesten doen. En ik liep toen in dat jaar mijn eerste Zevenheuvelen. We zijn toe lid geworden van Taxandria. Het jaar daarna, 2005, aan verschillende lopen meegedaan waaronder de halve van Eindhoven, we liepen samen met de haas van 2 uur mee, maar na 12 kilometer ben ik wat gaan versnellen en ik kwam toen in 1 uur 56 binnen, dat was een geweldige ervaring!
Daarna nog aan verschillende lopen meegedaan en natuurlijk ook de marathon van Rotterdam, dit was in 2007. Deze werd voor een groot gedeelte van de lopers stilgelegd vanwege de hitte, en ik heb toen een maand later de Han Kan Marathon gelopen in 4 uur 36. Trouw bleef ik drie keer in de week lopen en heb daarna wel een wedstrijddip gekend, geen zin om wedstrijden te lopen, te stressig. In 2013 was ik toch weer zover om wedstrijden te lopen zoals Egmond en de Zevenheuvelen, en toen viel ik in 2014 van de trap, mijn kuitbeen gebroken en een zware kneuzing op mijn linker enkel! Eerst een maand rust en daarna trainen op de crosstrainer! Vorig jaar heb ik alweer deelgenomen aan de Zevenheuvelen (9e keer) en Rico Salvetti en de Vakantieloop en braaf drie keer in de week getraind! En nu ga ik de halve weer doen, ik ben benieuwd, maar dat gaat zeker goed komen. Mijn bedoeling is om in 2017 de marathon van Rotterdam te gaan lopen. Inmiddels zijn Harrie en ik nog steeds lid van Taxandria Atletiek en hebben we de badminton vaarwel gezegd. Mijn motto is, geniet van het lopen want daar gaat het om!
Wim Verbunt, Udenhout

Ik hoop ook andere moeders te inspireren

Mjn persoonlijke verhaal wil ik graag met jullie delen, voor alle moeders die altijd maar ‘rennen’ voor het gezin maar geen tijd maken echt te gaan rennen voor zichzelf. Ik ben Nena 30 jaar jong, en nog ‘te druk om de krant te lezen’. Mijn man en ik hebben de afgelopen drie jaar vier kindjes gekregen! De tweeling van drie, de middelste van twee en onze jongste nu vijf maandjes. We lijken wel een attractie als we over straat gaan als gezin, blijkbaar vinden veel mensen het bijzonder zo’n groot gezin te zien. We krijgen dan ook standaard als eerste opmerking „och meid wat zul jij het druk hebben”, waarop ik steevast antwoord: „vaak wel, maar het is vooral erg gezellig bij ons.” Dan volgt meestal de volgende zin: „je zult wel nooit tijd voor jezelf hebben.” Als ik daarop antwoord ‘tijd moet je maken’ kijken veel mensen me raar aan. Toen onze tweeling geboren was merkte ik al heel vlug dat er niets meer over was van het leventje dat ik had voor de kindjes, en ik begon met een hardloopschema om maar even een klein beetje tijd voor mezelf te hebben als de kindjes in bed lagen. Brak in een training vanuit het niets mijn knie (hoe dat kan weten we nog steeds niet), daarna zwanger van de derde ,weinig gelopen maar vier weken na de keizersnede hield ik het niet meer en ben weer opnieuw van een minuutje rennen begonnen afwisselend met wandelen. Dit heb ik uitgebreid tot ik in juni vol energie begon aan het halve marathonschema om in oktober 2014 mijn eerste halve marathon te gaan uitlopen. In augustus op vakantie in Turkije stond ik keurig volgens plan vier keer per week boven aan de berg, overgevend! We konden ons geluk niet op toen ik zwanger bleek te zijn van onze vierde! Omdat ik al zo lekker in het trainingsritme zat, ben ik daar (in samenspraak met verloskundige uiteraard) mee doorgegaan en liep ik 12 weken zwanger mijn eerste halve marathon. Zes weken na de keizersnede in juni dit jaar weer opnieuw gestart met het beginnersschema. Op 30 augustus liep ik mijn eerste trailrun in Nijmegen, 14 km afzien maar wat was het gaaf! Onder het mom failing to plan is planning to fail heb ik mezelf samen met mijn broertje ingeschreven voor Mudmasters 18 km obstakelrun. Die hebben we vorig weekend succesvol uitgelopen. Nu gauw doortrainen want 11 oktober ben ik er weer bij voor de halve marathon. Mijn harloopvibes slaan op hol want ja, wat moet ik in hemelsnaam na de halve? De hele! Vandaag heb ik me ingeschreven voor mijn allereerste hele marathon! Voordat onze jongste één jaar wordt loop ik dus als het allemaal goed is een hele marathon uit. Ik heb alleen maar kunnen trainen als de kindjes in bed lagen dus die hebben hun mama daar geen minuut meer voor hoeven missen. Mijn langste training is ander half uur geweest dus voor ‘die ene keer per week’ hoef je het ook niet te laten. Ik ben sinds de eerste zwangerschap door al het trainen (en gezond eten, maar met heus nog wel een borreltje hier of daar) ook nog 12 kilo kwijt dus voor de lijn ook fijn! Het geeft zoveel energie even lekker buiten zijn, verstand op nul en gaan! Ik hoop dat alle moeders die ik normaal hoor zeggen dat ze het moeilijk vinden voor zichzelf te kiezen of tijd voor zichzelf vrij te maken, te inspireren. Het lukt mij met vier kindjes ook, ik laat er weinig voor en krijg er zo veel voor terug. Dus trek die sloffen uit, sportschoenen aan en gaan! Geniet van het rennen allemaal!
Nena de Kroon, Waalre

Lopen voor gehandicapte kinderen op Bali

Mijn naam is Kees Smetsers en ik woon in het kleine dorp Spoordonk (gemeente Oirschot). Ik ben 68 jaar en mijn grote passies zijn reizen en hardlopen. Een jaar of zes geleden ontmoette ik in Lovina op het eiland Bali een jonge vrouw uit Oirschot. Haar naam is Marjanne Oomen en zij is fysiotherapeute. Marjanne heeft haar baan als fysiotherapeute opgegeven en is haar leven gaan wijden aan het lot van de gehandicapte kinderen op Bali. De ontmoeting met haar is een keerpunt in mijn leven geworden. Toen ik zag hoe een kleine jongen de eerste stappen van zijn leven zette , toen besloot ik om een boek over Bali te gaan schrijven en de opbrengst te bestemmen voor het project van Marjanne. Inmiddels heb ik drie boeken geschreven en dat heeft 20.000 euro opgeleverd voor dit goede doel, maar ik heb ook via deze boeken bijzondere mensen ontmoet. Een van deze mensen is Henk van Gerven uit Oostelbeers, een fanatieke hardloper en een bijzonder mens. Samen met Henk van Gerven zit ik nu in een sponsorteam dat geld inzamelt voor de stichting Stepping Stones Bali, de stichting waarmee Marjanne Oomen de kinderen op Bali probeert te helpen. Op zondag 11 oktober gaan Henk en ik, samen met nog negen andere lopers, onze longen uit ons lijf lopen voor de gehandicapte kinderen op Bali. Henk wordt voorafgaande aan de hele marathon gebodypaint door Marie Crone van Atelier Bodyart en gaat daarna als kikker de hele marathon lopen. Als hij klaar is komt hij weer op het parcours om de andere tien lopers van Stepping Stones Bali, die de halve marathon lopen, te begeleiden op hun laatste kilometers. Dat belooft weer een bijzonder spektakel te worden. We doen het allemaal voor de kinderen op Bali, die ons zo nodig hebben. Wij willen die kinderen helpen want die kinderen willen net als wij ook kunnen lopen, rennen en spelen met hun vriendjes. Daar doen we het voor.... Kees Smetsers, Spoordonk

Ik heb het beetje bij beetje weer opgebouwd

ven voorstellen: Ik ben Kees den Hoed en heb tussen 1985 en januari 2004 drie hele en 63 halve marathons gelopen. Ik heb 16 keer in Eindhoven de halve gedaan. In 1985, 1987 en 1989 de halve van Helmond. Mijn plan was om in 2005 elke maand een halve te lopen maar in februari werd ik getroffen door een herseninfarct. Geen hele of halve marathons waren een doel, maar overleven. Na twee weken ziekenhuis, in een rolstoel naar revalidatiecentrum Blixembosch. Daar hebben ze me weer op mijn benen gezet. Beetje bij beetje ging het beter maar het hield nog niet over. Na vier maanden intern weer naar huis en poliklinisch nog een jaar revalideren. In 2008 ging het al zo veel beter, dat ik in datzelfde revalidatiecentrum vrijwilligerswerk kon gaan doen. Het leven, voor zover mogelijk, weer opgepikt maar een ding zat me echt dwars: Niet meer kunnen hardlopen. Ik droomde vaak dat ik weer had getraind, maar voordat ik mijn benen uit bed had, wist ik al genoeg. Het knaagde voort, toen ik uiteindelijk eind vorig jaar contact heb opgenomen met fysiotherapeut Wouter Hoens bij BB. Gewoon gevraagd of ik nog zou kunnen hardlopen. Samen een plan gemaakt en in december 2014 begonnen met proberen. Mijn grote angst was: vallen, omdat ik over mijn rechter deel zo goed als geen controle heb. Ik ben op advies van Wouter begonnen in een gewichtloosheidsimulator. Heel bijzonder om op deze manier terug te komen. Dat was december 2014 en de eerste keer moest Wouter de band na 20 seconden stopzetten. Ongeveer zeven km per uur en ik was keikapot. Beetje bij beetje opgebouwd. Zowel in tijd als in snelheid. Na een maand durfde ik al wat meer, wat resulteerde in vrij lopen in de sporthal van datzelfde BB. Wel meer naar de grond kijkend. Inmiddels, negen maanden later, lukt het me op de weg zes km aan een stuk te lopen met een snelheid van tien km per uur. Wat dat betreft, ben ik al veel verder dan ik ooit had durven hopen. Op naar Eindhoven voor de vijf kilometer!
Kees den Hoed,Eindhoven

Meedoen belangrijker dan winnen

Vanuit mijn Eindhovense studenten vereniging Demos kreeg ik te horen dat er vrijwilligers voor de DLL marathon gezocht werden. Ik had hier nog nooit van gehoord dus ben het meteen gaan googelen. Toen ik zag dat er een hardloopafstand bij zat die ik bij mij vond passen, heb ik mij meteen ingeschreven. Vorig jaar heb ik vanuit Demos met de Batavierenrace meegelopen , dus ik heb ook meteen de andere leden die daar aan meededen bericht over de DLL. Nu gaan we met een klein groepje de DLL lopen, terwijl de leden die niet zo van het lopen zijn bij de posten gaan ‘vrijwilligen’. Erg mooi om te zien dat mensen graag deel uit maken van een dergelijk evenement in Eindhoven. Ik heb er in ieder geval al zin in, ik zal geen toptijd gaan lopen, maar ik ben zo’n iemand voor wie meedoen belangrijker is dan winnen.
Jessica Heeren, Eindhoven

Onze haas heeft ons niet meer ingehaald

Het is alweer twee jaar geleden dat ik samen met mijn man Peter voor de eerste keer de halve van Eindhoven liep. Doel: binnen de twee uur, maar uitlopen zou al een hele prestatie zijn geweest. Des te leuker was het dat we bij 16 km onze haas Marco van Hannen achter ons lieten en dat hij ons niet meer heeft ingehaald. Bij thuiskomst bleek het voor mij een dubbel juichmoment met 1.57.16 . Dat was nog net 1 sec sneller dan mijn man Peter, die in 2014 de halve van Eindhoven in 1.46.48 liep. Vorig jaar heb ik helaas niet gelopen. Wat het dit jaar wordt? Dit jaar is mijn persoonlijke haas mijn man Peter Maes!
Jacqueline Maes, Eindhoven

Ik kan me geen andere stad voorstellen dan Eindhoven

In 2001 heb ik (op 35-jarige leeftijd) borstkanker gehad. Toen ik na een half jaar van behandelingen ‘schoon’ was, wilde ik voor mezelf en de rest van de wereld bewijzen dat ik weer helemaal gezond was. Zo gezond, dat ik wel een halve marathon zou kunnen lopen. Dus begon ik met trainen. Eerst alleen en later met de juiste begeleiding bij Atletiekvereniging GVAC. Uiteindelijk heb ik in 2007 mijn eerste ‘halve’ gelopen. In Eindhoven natuurlijk. Met zoveel vrienden en bekenden langs de kant. Wat was ik trots. Ik had aan iedereen laten zien dat kanker niet altijd het einde betekent en je er sterker uit kunt komen dan daarvoor. Het hardlopen is inmiddels een deel van mijn leven geworden en dit jaar hoop ik voor de derde keer de ‘halve van Eindhoven’ uit te lopen. Bovenaan mijn bucketlist staat nog eens een hele marathon te lopen. En ik zou me geen andere stad voor kunnen stellen waar ik die zou lopen dan in mijn eigen Eindhoven!
Elise van den Munckhof, Eindhoven

Terug naar Eindhoven voor mijn eerste halve

Over een dikke week is het dan zover; mijn eerste halve marathon. In Eindhoven, want waar anders? Als geboren en getogen Eindhovense voel ik me verbonden met de Eindhovense marathon, het is echter een verbinding die echter voornamelijk uit grote ergernis bestond. Ik herinner me nog goed het gevloek als we na een nacht op Stratumeind ’s morgens gewekt werden door de enthousiaste supporters die onder het raam van het studentenhuis stonden te schreeuwen. Dat levert niet echt warme herinningen aan de marathon op. We waren dan op weg naar huis al de suppoosten egengekomen die de dranghekken neerzetten en volgens mij hebben we zelfs ooit de eerste lopers gezien. Vervolgens de ergernis omdat je de stad niet in of uit kan met de auto op de dag van de marathon, wáárom is alles afgesloten voor die idioten?! Al die jaren dacht ik echt alleen maar ‘wà’n gekken zeg, wie doet dat nou voor de lol!’. En nu sta ik zondag 11 oktober zelf om 13.30 uur onder de startboog op de Montgomerylaan. Ik ben nooit, nóóit sportief geweest, niet serieus actief geweest in een teamsport of in individuele sporten. Als ex-Eckardiaan denk ik bijvoorbeeld nog met afschuw terug aan het verplichte ‘rondje Eckart’ tijdens de gymlessen. Een ware hel en martelgang, in mijn herinnering was dat minstens 5 km afzien. Ik heb het onlangs eens uitgezocht en het is maar net iets meer dan 1 kilometer. Sinds mijn tienerjaren ben ik altijd te zwaar geweest; van een beetje mollig op mijn 19e tot grenzend aan obesitas net na mijn studententijd, en alles er tussenin. Een aantal jaren terug had ik er genoeg van en ben gezond gaan eten én gaan sporten. Hardlopen dus, omdat dat makkelijk in te passen was in mijn drukke leven, want je kan tenslotte lopen wanneer je wilt. Schoenen aan en gáán. Het had het gewenste effect; ik werd fitter, energieker en viel (veel!) af en heb nu, op mijn 39e en na twee kinderen, een strakker lichaam en betere gezondheid dan ik de aatste 20 jaar ooit heb gehad. Aan het hardlopen was ik redelijk snel verslaafd, maar bleef wel jarenlang uit gemak in de 5 km hangen om mijn conditie en gewicht op peil te houden. Totdat ik deze zomer bedacht dat het lopen van een halve marathon vóór mijn 40e eigenlijk wel een mooi streven was. Voordat ik in de veteranencategorie zou vallen..... een kleine midlife crisis denk ik. Het toeval wilde dat een 13 weken trainingsschema perfect zou uitkomen met de DLL Marathon van Eindhoven. De marathon die ik altijd zo vervloekt had. Ik woon inmiddels alweer jaren in de Randstad, maar ik kan me echt geen betere plek te bedenken om mijn eerste 21,1 km te lopen. Van 31 kilo overgewicht naar 21 km hardlopen; zo’n 20 rondjes Eckart in – hoop ik – onder de 2 u. 15min. Als iemand me dat toen ooit verteld had........!
Wendy van Poppel-van der Molen, Den Dolder

Op naar mijn 14de halve marathon van Eindhoven

Mijn eerste halve marathon is als zo vele, ik ga dat wel even doen. In 2002 zit ik met een collega te praten over hardlopen. „Wat zou jij nog eens willen doen?” „Een halve marathon lopen”, zei ik. En ik dacht ‘waarom niet? Ik ga me opgeven’. Toen 20 kilo zwaarder, en geen loopervaring. Voorbereiding: 16 km hardgelopen op een band en twee weken geen bier gedronken. Tijd ongeveer 2.15.00, resultaat drie weken bijna niet kunnen lopen, benen waren als houten planken. In 2007 heeft de buurtvereniging een buurtfeest gegeven i.v.m de halve marathon van Eindhoven. Gezellig even kort naar het feest toe. Resultaat: ik werd ’s morgens wakker en dacht: waar ben ik, goed gedronken, maar ja ik moest nog de halve marathon lopen. Tot de 14 km ging het wel, ik was net mijn trouwe supporters voorbij. De laatste 8 km weet ik niet meer, alle kleuren van de regenboog gezien, tijd 2 uur en 5 minuten! In 2008 weer goed getraind, ik was lekker aan het lopen, kom ik onze burgemeester Rob van Gijzel tegen. ik ben een stuk met hem meegelopen en dacht ‘dat moet op de foto’. Ik ben snel naar mijn vrouw gelopen, die verderop stond. „Ik kom er zo aan met onze burgemeester: even een foto maken. Een stuk teruggelopen en weer met onze burgemeester Rob van Gijzel gelopen. We kwamen langs de buurt en iedereen klappen, ik bedankte onze burgemeester en ben toen doorgelopen. Dit jaar zou ook wel bijzonder zijn. Net terug van een hamstring blessure , links en rechts, overgehouden van de Vierdaagse van Nijmegen. Ik kan niet wachten tot we weer mogen vertrekken, voor mij de 14de keer de halve marathon van Eindhoven, op naar de 25! Het mooiste feest van Eindhoven,
Hans van den Boogaard, Eindhoven

Pap, deze halve marathon is voor jou

Ik wilde eigenlijk 1 jaar geleden in maart 2014 de halve Marathon van Venlo lopen, dit ging helaas niet door ivm een ernstige hernia. Die kreeg ik in november 2013. Baalde hier enorm van, lag namelijk goed op schema en zou voor mij de eerste keer zijn. Dat ik een hernia had gekregen was achteraf eigenlijk niet gek, had namelijk een heel bewogen jaar achter de rug. Mijn vader kreeg in 2012 te horen dat hij ongeneeslijk ziek was en overleed in juli 2013. Op zijn sterfbed heeft hij mij nog succes gewenst voor de halve marathon in Venlo, maar helaas kon ik deze dus niet lopen, zei nog voor de gein dat als ik ’m niet kon lopen, ik hem moest beloven dat ik hem zeker een keer in Eindhoven ging lopen...voor hem! Nu twee jaar later kan ik met trots zeggen dat ik het ga doen, en nog wel in mijn eigen Eindhoven, samen met jou vingerdruk aan mijn ketting om mijn nek. Dus pap, deze Halve Marathon van Eindhoven is voor jou! We kunnen het samen! Love You!
Liefs, je dochter Monique Timmermans-de Wit

Een marathon lopen is uniek en speciaal

Een marathon lopen is uniek, speciaal en echt iets wat je gedaan moet hebben. Ik ben gaan hardlopen om mijn conditie op peil te houden. Dat ik ooit deze hele afstand zou lopen was niet denkbaar. Toch is het gebeurd en het is één van de mooiste ervaringen die ik heb. Mijn eerste marathon was op 09-10-2011 in Eindhoven. Zo’n datum en euforie vergeet je nooit meer. Wat een ervaring en wat een sfeer. Het was de eerste, dus uitlopen was het doel en de tijd was niet van belang. Mijn tweede marathon was twee jaar later op 29-09-2013 in Berlijn. Weer een hele nieuwe ervaring. Tussen 40.000 lopers is het genieten, en de tijd die ik daar liep was twee seconden sneller dan in 2011. Nu op 11-10-2015 mijn derde marathon en de tweede in Eindhoven. Ik kijk er al een jaar naar uit. Trainingen uitbouwen, wedstrijden lopen. Dit allemaal om zo goed mogelijk aan de start te staan op 11 oktober. Mijn jongste zoon Giel komt naar mij toe en zegt „pap, ik heb een aftelkalender gemaakt, zo kan ik elke dag een kruis zetten en komen we weer een dag dichterbij dat je de marathon gaat lopen.” Het hele gezin leeft mee. Mijn grootste fans. De laatste voorbereidingen zijn getroffen, en nu: genieten van de marathon in Eindhoven.
Stefan van Oosterwijk, Gemert

Eindhoven Marathon for the first Time

I would like to share with you why we are going to participate in the Eindhoven Marathon 2015. When I talk about ‘we’, I mean my mother, Lisa Limbach, 49, and me, Alexander Koerfer, 26. We are both from Germany and will both run the Eindhoven Marathon for the first time. As long as I can remember, my mom always has been a runner - but not only a normal runner, she always has been a marathon runner and beyond. To be honest, when I was a teen, I was not really interested in running, I rather liked to play soccer or do some other stuff, but running? How boring could this be!? But when I became older, I started to get more interested by all the stories my mom could tell about all the races she participated in, about the fun running can bring, how challenging a marathon can be, both physically and mentally. Her stories arose in me the interest in running and when I was asked at a new years party some years ago, what my plan for the upcoming year would be, I just said straight: I will run a marathon. Well, what this actually ment, was not so clear to me at the moment the words were spoken, but indeed, on January 1, 2013, I started my mission “Marathon”. During the preparation, my mom always assisted me, kept me motivated and developed training schedules with me. Of course she was also a great trainings partner. I continously increased the distance and finally ran my first marathon in May 2013 - the Mittelrhein Marathon in Koblenz, Germany. Of course not alone, but together with my mom. It was an incredible feeling, when we passed the finish line together, although I need to mention that on that day it was raining 24/7 - but for us it was one of the greatest days we had - mother and son finished their first marathon together. Since then our relationship has become so much closer, we have one big hobby in common and we share our experiences regularly. In the meanwhile I have finished over 20 marathons, but still my mom and me choose every year two marathons we want to run together, one marathon in the spring and one marathon in the fall. And now, here we are. Next stop: Eindhoven. For both of us it will be the first participation at the Eindhoven Marathon and we are both really looking forward to this great event. We have already very good experiences from other runners and therefore, it was not difficult for us to chose Eindhoven for this year’s marathon. We probably will not go for a specific time, but as we do usually, will just enoy the race, the atmosphere, and the whole marathon spirit.
Alexander Koerfer

Door het publiek naar de finish gejuicht

Vijftien jaar geleden werd mij gevraagd via Eindhoven Atletiek om een groep kinderen, onder wie mijn oudste dochter, te begeleiden tijdens de 1/8 marathon. Vijftien jaar later loop ik deze zondag 11 oktober in Eindhoven mijn 175e marathon in totaal en voor de veertiende keer ben ik erbij in Eindhoven. Deze marathon is voor mij als Eindhovense een thuiswedstrijd, maar ik loop deze nooit zo fijn. Natuurlijk, er is altijd veel publiek. Onder hen zijn echter bekenden die mij aanmoedigen. Dat is op zich erg leuk en goed bedoeld, maar ze halen me gevoelsmatig wel uit mijn ritme. Behalve tijdens de laatste kilometers op het Stratumseind. Die sfeer daar is echt geweldig. Geen enkele andere marathon kan hier tegenop. Je wordt in Eindhoven als het ware door het publiek naar de finish gejuicht.
Gertie Theunissen, Eindhoven

Ubi volentia est, via est (Waar een wil is, is een weg)

Enkele jaren geleden deed mijn zwager mee aan de halve marathon van Eindhoven. Wat een geweldig evenement vond ik dat! Ik voelde dat ik zelf enthousiast werd om ook eens de halve marathon te gaan lopen. „Volgend jaar doe ik mee en dan lopen we samen!” Dat was vier jaar geleden, geloof ik. Ik hoor het mij nu nog steeds zeggen. Echter, de praktijk bleek anders te verlopen. Ik kon mij er maar niet toe zetten om te gaan trainen. En als ik dan toch eindelijk aan de gang was, kon ik het niet langer volhouden dan 1 á 2 km. „Ach, volgend jaar of het jaar daarop probeer ik het nog wel eens keer”, dacht ik nog. Het leven kan soms een bepaalde wending krijgen waardoor je misschien niet eens de kans krijgt om het nog eens te proberen. 2014 kreeg mijn leven een drastische wending maar ik krijg nu wel de kans om alsnog de halve marathon te gaan lopen. In de tweede helft van 2014 heb ik vier dunne darmoperaties ondergaan waarvan ik redelijk goed hersteld (en nog herstellende) ben. Toen ging er een knop om. ‘Hoe gaaf zou het zijn als ik binnen het jaar na het ziekenhuisontslag alsnog de halve marathon ga (uit)lopen!’, zei ik. Men vond het niet zo’n goed plan als dat ik dat vond. Nu, een week voor de marathon, schrijf ik dit bericht. Nog 1 week en dan is het uur U” aangebroken. En dan maar hopen dat ik dan op dat moment een goede dag heb. We zullen het meemaken. Bloemen aan de finish! Dan zal blijken: waar een wil is, is een weg. Als de sfeer dan weer zo grandioos is, moet het wel gaan lukken.
Patrick Tol, Bergeijk

Wie weet volgend jaar weer de halve

Ik wil graag mijn bijzondere en positieve verhaal met iedereen delen over mijn Marathon Eindhoven… Ik ben Luc Minderhoud, gehuwd en ik woon samen met mijn vrouw en twee kinderen in Sint-Oedenrode. Sinds 2005 heb ik enkele malen aan de halve marathon Eindhoven meegedaan en vanaf 2011 heb ik twee maal de hele marathon in Eindhoven gelopen. Vorig jaar had ik opnieuw de hele marathon Eindhoven in mijn planning staan, maar helaas kwam er op 31 mei 2014 een grote streep door mijn voornemens. Op die dag zou ik meedoen aan de 10 km Spectrumloop, een benefietwedstrijd voor ALS in Schijndel, maar aangezien ik mij helemaal niet lekker voelde, had ik mij op het laatste moment ingeschreven voor de 5 km. Ik weet nog wel dat ik heel erg transpireerde voor de start en dat ik druk bezig was met mijn orientatie op de dichtstbijzijnde EHBO-post, voor het geval ik de loop niet zou kunnen afmaken. Ik ben gestart, maar van de hele loop weet ik mij niets meer te herinneren… Ik ben ergens rond de 4 km in elkaar gezakt vanwege zuurstofgebrek en ik kreeg een hartstilstand. Op dat moment ben ik opgemerkt door een man en een vrouw die mij direct zijn gaan reanimeren. De vrouw had vier dagen ervoor nog een herhalingscursus reanimeren gedaan! Nadat een tweede man is komen helpen en de politie met de AED arriveerde, lukt het uiteindelijk om mij te reanimeren. Vervolgens word ik per ambulance afgevoerd naar het Jeroen Bosch ziekenhuis in Den Bosch. Daar ben ik geopereerd en een dag in coma gebracht. Uiteindelijk bleek de oorzaak van de hartstilstand een bloedprop te zijn die de ingang van mijn kransslagader heeft afgesloten. Deze gebeurtenis heeft een flinke impact op mij gehad, maar zeer zeker ook op mijn gezin. De weg naar mijn herstel was soms erg zwaar voor ons, maar achteraf bezien ook zeer leerzaam en positief. Inmiddels is het gebeurde bijna anderhalf jaar geleden en nu wil ik die mooie sfeer in Eindhoven zeer zeker dit jaar niet missen! Daarom doe ik ook dit jaar weer mee, maar dan met de 10 km. En wie weet volgend jaar voor mij weer de halve marathon! Ik ben dan ook zeer dankbaar dat het voor mij en mijn gezin heel goed is afgelopen en ik wens dan ook iedereen als deelnemer, toeschouwer en supporter, een hele mooie en sportieve dag toe tijdens de Marathon Eindhoven.
Luc Minderhoud, Sint-Oedenrode

Wij zijn trots op Joost, die nu mee gaat lopen

Wij zijn heel trots op onze zoon Joost, nu 34 jaar. April 2013 is hij van het een op andere moment overvallen door het Caudasyndroom ,onderste deel van zijn lichaam van de een op andere moment verlamd. Heftig , als je met je 32 jaar voor een gedeelte verlamd bent. Joost is in Hoensbroek en en een paar maanden in Bliksembosch geweest voor revalidatie. Zelf zei hij altijd ‘het had erger af kunnen lopen’. Nooit geklaagd, daarom bewonder ik hem voor het doorzettingsvermogen. Erg was voor hem dat hij na 25 jaar moest stoppen met voetballen, nu is hij elke dag te vinden in de sportschool. De therapeut vroeg eens aan hem ‘wat zijn je doelen?’ Om de halve marathon gaan te lopen! Nu is hij er klaar voor.

Gelukkig is sporten altijd zijn hobby geweest en is hij flink aan het trainen gegaan Toen hij daar uit gerevalideerd was moest hij zelf verder. Verschillende sportartikelen werden gekocht zodat hij thuis ook kon trainen. Ook een abonnement van de sportschool werd genomen want de halve marathon was toch wel een doel. Helaas 2014 lukte niet, dan maar 2015!! Vanaf april dit jaar ging hij al voor zijn werk naar de sportschool, trainen trainen. ‘s Avonds ging hij regelmatig stukjes lopen, breidde het langzaam uit en stuurde zijn resultaten door middel van Sportstracker naar ons door. Wij als ouders zijn daar enorm trots op.
Jan en Joke van Gestel

9e Marathon Eindhoven: ‘Indrukwekkende stilte’

Op zondagavond 4 oktober 1992 stortte een Boeing 747 vrachtvliegtuig van El Al neer op twee flats in de Amsterdamse Bijlmermeer. Er waren uiteindelijk 43 doden te betreuren. Deze verschrikkelijke gebeurtenis bracht een schokgolf teweeg in heel Nederland. Een week later zou de Marathon Eindhoven plaatsvinden en al snel kwamen er geluiden los, tot ingezonden brieven in het Eindhovens Dagblad toe, waarin gesteld werd dat de Marathon afgelast zou moeten worden. Na intern overleg en afstemming met de gemeente werd besloten om het evenement toch te laten doorgaan. Afgelasten was geen optie, zo vlak voor 11 oktober en het daarmee moeten teleurstellen van duizenden lopers. Wel stelde de gemeente in de persoon van de wethouder van Sportzaken, de helaas veel te vroeg overleden Han Scherf, dat er op de dag zelf stilgestaan moest worden bij de gebeurtenis van 4 oktober. Besloten werd om voorafgaand aan de start van het evenement, de halve Marathon, een minuut stilte in acht te nemen. Niet wetende hoe dat zou uitpakken met duizenden toeschouwers op de Wal en het Stadhuisplein en duizenden lopers die klaar zouden staan om te starten. Ondergetekende was op dat moment voorzitter van de Stichting Marathon Eindhoven. Voorafgaand hadden we aan de café ’s op de Wal al gevraagd om de muziek uit te zetten en stilte in acht te nemen. Om ongeveer 10 minuten voor 11 uur gaf onze omroeper mij zijn microfoon. Ik schrok van het geluid dat ik produceerde. In mijn aankondiging vertelde ik dat op hetzelfde moment dat wij daar met z’n allen stonden er een herdenkingsdienst plaatsvond in de RAI in Amsterdam naar aanleiding van de Bijlmerramp. Toen het publiek doorkreeg dat er over de ramp werd gesproken, hoorde je langzaam alle geluiden verstommen. Na mijn verzoek om vervolgens 1 minuut stilte in acht te nemen, daalde er een indrukwekkende minuut stilte neer over de Wal en het Stadhuisplein. Met een brok in de keel en knikkende knieën van emotie bedankte ik na deze imponerende minuut het publiek. Han Scherf knikte mij goedkeurend toe en gaf zich over aan zijn taak om de lopers te laten starten.
Hans Smits, oud-voorzitter Marathon Eindhoven

‘Voor mij is het één groot feestweekeinde’

Ik train bij lopersgroep LOGO in Geldrop en de marathon Eindhoven is voor mij een feestweekeinde. Het begint al op vrijdag ,want dan sta ik sinds enkele jaren als vrijwilliger op de marathonbeurs bij het uitdelen van de startnummers. Op zaterdag is het rustdag, want op zondag loop ik dit jaar mijn dertiende marathon, voor de derde keer in Eindhoven. Marathon Eindhoven wil ik niet missen. Als ik geen hele marathon loop, dan ga ik voor de halve marathon. Er is zoveel sfeer in Eindhoven. De lopers, het publiek, de muziek langs de route: voor mij is het één groot feest. Dit jaar hebben we met negen personen getraind. Zes van hen trainden voor Marathon Eindhoven, één persoon voor Berlijn, een ander voor de Zeeuwse kust en de laatste voor de marathon van New York. We hopen allemaal op een mooie eindtijd en gaan dan na afloop met z’n allen nagenieten op het Stratumseind, waar veel lopers van LOGO komen om na te praten en daar de geweldige sfeer te proeven. Ja, Marathon Eindhoven is super!
Els Koenen, Leende


Ik had mijn vader beloofd hem uit te lopen

Op 19 augustus 2014, op mijn 20ste huwelijksdag, ben ik begonnen met hardlopen bij STB uit Landgraaf. Na jaren niet gesport te hebben leek het me leuk om te gaan hardlopen. Nou ik heb mijn passie gevonden! Na twee maanden liep ik mijn eerste vijf km wedstrijd. Ik was enorm zenuwachtig omdat ik zo’n evenement nog nooit had meegemaakt. Achteraf was dit wel mijn drijfveer om nog harder te gaan trainen. Mijn volgende doel was een 10 km wedstrijd te doen. Ook dit is begin 2015 gelukt. Daarna begon het toch wel in mijn hoofd te spelen of ik misschien ook in staat zou zijn om een halve marathon te lopen. Mijn renmaatje, Els Frins, die al jarenlang aan hardlopen doet, zei ‘waarom niet’. Zij heeft het uiteindelijk voorgelegd aan mijn trainer, Cor van Haaren. Aanvankelijk zouden we met z’n drieën de halve marathon gaan doen. Ons enthousiasme sloeg echter over op een aantal andere leden van STB en nu komen we met ongeveer 10 personen naar Eindhoven. Van begin af aan wilde ik een goed doel aan deze loop verbinden, namelijk geld inzamelen voor Stichting ParkinsonFonds. Reden hiervoor is dat mijn vader jarenlang streed tegen deze vreselijke hersenaandoening. Mijn vader is helaas twee weken geleden overleden. Ik had gehoopt dat hij mijn eerste marathon mocht meemaken. Hij was zo trots op mij. Het was moeilijk om na zijn overlijden de draad van het hardlopen weer op te pakken. Ik had slapeloze nachten en kreeg ook nog eens de griep. Ik had hem echter beloofd om de halve marathon van Eindhoven te gaan uitlopen. Een aantal dagen na de begrafenis heb ik dan toch maar weer mijn hardloopschoenen aangetrokken. Het viel niet mee en eerlijk gezegd nog steeds niet.... Ik ga nu met een dubbel gevoel volgende week aan de start verschijnen. Maar ik zal ervoor zorgen dat mijn vader trots op me zal neerkijken. Daarbij hoop ik met het geld dat ik ingezameld heb kan bijdragen aan het vinden van een medicijn tegen de ziekte van Parkinson.
Esther Debets-Ederveen,

In goede gezondheid met elkaar genieten

Wij doen al vier jaar op rij mee met het hele gezin en het is een soort bijzondere familiereünie geworden. We vieren daarmee dat we in goede gezondheid zijn en genieten van elkaar. Ook genieten we van het geweldige evenement in onze eigen stad Eindhoven! In 2012 deed ons gezin (onze vader Eric, moeder Petra en de drie zussen Astrid, Irene en Sofie) voor het eerst mee. Een aantal dagen voor de marathon kregen we te horen dat onze moeder borstkanker had. Het zag er allemaal redelijk goed uit, maar het was toch spannend hoe het herstelproces zou verlopen. Mama liep dat jaar vijf kilometer en daarna zou ze de rest, ons, aanmoedigen bij de halve marathon. Bij de finish stond ze op ons te wachten, een bijzonder moment. Na die marathon maakten we de afspraak dat we samen met mama volgend jaar weer mee zouden doen. En dat deden we. Als gezin liepen we de vijf kilometer, vierend dat onze moeder weer gezond was. Sindsdien doen we elk jaar mee in verschillende parcours! Dit jaar is ons loopgroepje zelfs uitgebreid. Mijn oom, nicht, neef en aanhang doen ook mee. Dit jaar zullen mijn tante en vader ons aanmoedigen; om gezondheidsredenen (gebroken been en net een operatie gehad) kunnen ze zelf niet meedoen. Dit jaar is onze moeder drie jaar gezond en willen haar hiermee laten merken hoe blij we zijn dat we nog in goede gezondheid van elkaar kunnen genieten. Lieve mama, we wensen je veel plezier en succes tijdens de tien kilometer, je kunt het! We kijken enorm uit naar zondag 11 oktober, waar we weer enorm gaan genieten.
Sofie, Irene en Astrid Tijssen, Eindhoven

‘Ik wil bewijzen dat ik net zo goed ren als papa bij de marathon’

Hoi, ik ben Willem. Ik ben acht jaar oud en zit in groep 5 van basisschool De Vuurvlinder. Mijn school doet al jarenlang fanatiek mee met de (mini-)marathon. Ik ben klein voor mijn leeftijd en word om die reden een beetje onderschat. Ik wil graag bewijzen dat ik net zo goed kan rennen als mijn papa. Hij heeft aan hele en halve marathons meegedaan. Mijn tante Cathy en oom Ton hebben de marathon In New York gelopen. Ik heb een hele sportieve familie en nu wil ik laten zien wat ík kan. Op de foto van vorig jaar zie je mij en mijn tante Cathy nadat we de marathon van 2,5 kilometer hebben gelopen. Ik heb toen tegen mama geklaagd, omdat ik 2,5 kilometer veel te kort vond! Toen ik vorig jaar ging trainen (een heel eind langs de Lichtjesroute) rende ik maar door en door, 7 kilometer, tot ik van mama moest stoppen. Dit jaar heb ik me natuurlijk ingeschreven voor de 5 kilometer, samen met papa en mijn zus Ella (die niet zo snel is als ik). Mijn vriendinnetje Fleur rent ook mee, dan gaat zij maar mooi met Ella samen als ik met papa gas geef. We trainen af en toe op het terrein van de Grote Beek, waar nieuwe fitnesstoestellen staan. Rennen en een beetje krachttraining, daar word ik vast groot en sterk van. Tot ziens op 11 oktober als ik mijn medaille hoog in de lucht houd!
Willem Westenberg (8 jaar), Eindhoven (opgeschreven door zijn moeder Linda Amendt)

Petje af voor ‘mijn’ vrijwilligers

Ik heb van 1992 tot 2004 elk jaar de hele marathon van Eindhoven gelopen. Daarvoor liep ik altijd de halve marathon. Al zeker 24 tot 25 jaar runnen mijn vrouw en drie kinderen, toendertijd nog maar amper groot genoeg om een emmer water te sjouwen, een vrijwilligerspost. Ze stonden toen onder het viaduct waar nu de Media Markt is en hadden dus geen water dichtbij. Sedert 2005 heb ik mij ook volledig op de vrijwilligerspost gestort, samen met mijn vrouw Fon. Al die jaren, en dat is dus voor Fon en de drie kinderen, hebben ze vol enthousiasme en inzet diverse posten bezet. Vroeger dus onder het viaduct, later jarenlang op de Keizersgracht, de Estafettelaan en dit jaar dan de High Tech Campus. Inmiddels zijn de kinderen 28 en 29 jaar oud en sinds een groot aantal jaren komen ook hun vrienden en ook een aantal van onze oudere kennissen meehelpen. Die nemen dan ook soep, snoep, koekjes en al wat dies meer zij, mee naar de post. Ieder jaar neem ik dan ook mijn petje voor ze af, zéker na de regen van twee jaar geleden, en complimenteer ze dan ook. Na afloop gaan we nog eens gezellig naar de afterparty voor de vrijwilligers en hebben ook dan nog – na een lange dag – de grootste lol. Wij hopen dit nog vele jaren in alle gezondheid te kunnen en mogen doen. Maar ja, nu we een nieuwe organisatie hebben met wat strengere regels, weet je het maar nooit. Fon en Piet van Buul, Eindhoven

Hard trainen levert Romeinse munt op

Tijdens een van mijn trainingen in augustus ter voorbereiding op mijn 25e marathon liep ik over de Maasdijk in Cuijk aan de Maas. Mijn oog viel op graafwerkzaamheden: het opgraven van kabels, langs de Maasdijk in het centrum van Cuijk. Er wordt een Grieks panorama- restaurant gebouwd op deze locatie. De locatie ligt precies tussen de noordelijke spitsgrachten van het Romeinse castellum. Naast mijn favoriete sport hardlopen ben ik een vrijwilliger in de archeologie, met veel passie. Dus na mijn training snel douchen en met de metaaldetector naar die plek aan de Maas. Ik vond veel rommel en naar later bleek ook een topmunt, namelijk een Romeinse denarius van keizer Augustus (27 voor Chr.-14 na Chr). Vooral de keerzijde is spectaculair, met een capricorn met globe tussen zijn voorpoten en de cijfers XI (voor het 11e jaar imperator). De munt is geslagen in 12 voor Christus te Ludunum, het huidige Lyon. Sinds kort is bekend dat deze munt nooit eerder werd gevonden in Cuijk en na onderzoek in NUMIS blijkt de munt zelfs een unieke vondst voor de provincie Noord-Brabant te zijn. Dus is het bijzonder en zeldzaam. De munt is nu te zien in Museum Ceuclum te Cuijk aan de Maas. Toeval of niet: de munt van keizer Augustus is gevonden in de maand augustus. De capricorn op de keerzijde komt voor in het wapen van Rhodos, en het huidige Grieks restaurant in Cuijk aan de Maas draagt de naam Rhodos. De eigenaren Nikos en Maral bouwen nu het nieuwe panorama-restaurant op een historische plek en de munt zal bij de opening op de vindplaats te zien zijn. En nu nog mijn 25e marathon in Eindhoven in mijn 70e levensjaar. De hoofdprijs is al binnen met de vondst van de unieke Romeinse munt voor Brabant.
Jan Kusters, Vianen

Eindelijk weer terug met halve marathon

Zondag 11 oktober doe ik ‘eindelijk’ weer mee aan de halve marathon van Eindhoven. Door een vervelende en langdurige knieblessure zijn de laatste jaren helaas aan me voorbij gegaan. Sterker nog, een paar jaar geleden was het niet eens meer denkbaar dat ik nog ooit zou meedoen. Door een succesvolle operatie en na anderhalf jaar revalideren kan ik nu, na twee jaar, dan toch weer deelnemen aan de halve marathon. De afgelopen maanden is het trainen erg goed gegaan en ik hoop een tijd neer te gaan zetten van ± 1 uur en 30 minuten. Indien het de 11e goed gaat, ga ik het jaar daarop misschien voor de hele marathon. Zowel voor mezelf als alle andere deelnemers hoop ik op een sfeervol, droog, blessurevrij en geslaagd evenement!
Nico Hendricks (23), Bergeijk ’t Loo

Voor mijn oma

Mijn naam is Stefano Provenzano, 28 jaar oud. Ik zou meedoen met de hele marathon voor mijn oma, maar helaas heb ik moeten revalideren dus zal ik met een halve moeten doen. Oma duimt nog steeds voor me en ik zal mijn tijd erin verbeteren. Over een half jaar zal ik mijn best doen voor een hele maraton!
Stefano Provenzano, Tilburg

De beker nam ik maanden later op de fiets mee

„Op 11 oktober 1992 was ik als ‘trimmer’ deelnemer aan de marathon van Eindhoven. Lekker gelopen in prima omstandigheden en uiteindelijk gefinisht in een tijd van 2 uur, 48 minuten en 32 seconden. Geen toptijd natuurlijk, maar voor mezelf een prima prestatie. Na de finish ging ik in het Philips Stadion, waar ook de prijsuitreiking plaats vond in de verschillende categoriën, naar de masseur om de spieren weer los te maken. Niemand die mij vertelde dat ik als eerste Eindhovenaar was gefinisht, maar dik tevreden ging ik naar huis. Bijna twee maanden later kreeg ik de uitslagenlijst thuis gestuurd en jawel: ik was als snelste Eindhovenaar geëindigd en had recht op de ‘Prijs van de Stad Eindhoven’. Ik heb dezelfde dag nog gebeld naar de Stichting Marathon om te informeren wat die prijs inhield, maar na vele telefoontjes en dagen later bleek de prijs, een grote beker, te zijn gesneuveld tijdens het vervoer van het Philips Stadion naar het kantoor van de Stichting Marathon. Er wordt voorgesteld om de prijs alsnog toe te kennen in de vorm van een cadeaubon of wellicht kon er een nieuwe beker gemaakt worden. Ik koos voor de beker. De uitreiking ervan liep echter anders dan ik verwachtte: ik kon hem op de laatste vrijdag voor Kerstmis komen halen bij de portier van het gebouw waar de Stichting Marathon gevestigd was. Deze beste man gaf alsnog enig cachet aan de uitreiking en de beker ging onder de snelbinder van mijn fiets mee naar huis. Mede door de manier waarop dit werd afgehandeld en uiteindelijk de knullige uitreiking van de prijs blijft het voor mij de meest memorabele marathon die ik gelopen heb.”
Paul Rooijakkers, Best

Mijn 20ste halve op rij

Dit weekend loop ik mijn 20ste halve marathon van Eindhoven op rij! Of dit heel uniek is weet ik niet, maar het is iets waarop ik heel trots ben natuurlijk! Dit jaar wordt waarschijnlijk mijn laatste halve marathon wegens blessures.
Edwin Walet, Nuenen

Ik nam de plek van mijn moeder over in de estafette

Rond deze tijd vorig jaar kreeg mijn moeder de diagnose borstkanker. Daarom heb ik toen de plek van mijn moeder overgenomen in de estafette. Een heel dubbel gevoel na mijn 10 km. Samen met mijn trotse moeder op de foto.Pijnlijk omdat ze gewoon zelf had moeten lopen. Ze zou natuurlijk beter worden en dit jaar ook weer aan de start verschijnen. Het liep allemaal heel anders en op 17 Mei van dit jaar is mijn moeder (Inge Lagarde) overleden. Ze is maar 58 jaar geworden. Maar niet voordat ze me had opgedragen de halve marathon te lopen. Mama gaat mij duwen, ik hoop dat ik haar zal voelen. Ze heeft zelf twee keer de halve marathon gelopen. De marathon vond ze de mooiste dag van Eindhoven en al jaren deed ze mee. Soms de Cityrun, twee keer de halve en gesponserd door haar werkgever DELA ook de estafette. Voor haar ben ik keihard gaan trainen. En voor haar zal de medaille zijn. Wat zal ze trots zijn!
Sabine Ramakers, Eindhoven

Ik ga lopen voor Alzheimer Nederland

Op 11 oktober ga ik de halve marathon lopen. Dit doe ik niet zomaar, ik ga lopen voor Alzheimer Nederland, door middel van een sponsorloop. Ik heb een sponsorpagina https://justgiving.nl/nl/pages/18039-jeffrey-doet-mee-met-eindhoven-marathon-11-oktober-2015-en-steunt-alzheimer-nederland) . Ik heb een sponsorpagina waar inmiddels 750 euro op is gedoneerd, terwijl het streefbedrag 500 was. De reden voor deze sponsorloop is dat ik binnen mijn persoonlijke kring weet dat Alzheimer een nare ziekte is. Ik heb hier ervaring mee gehad: ik loop deze wedstrijd voor mijn oma. Tijdens de wedstrijd zal ik ook met een shirt en pet van de stichting lopen. Jeffrey Bottse, Eindhoven

40 kilo afvallen en de halve marathon lopen

Vijf jaar geleden kon ik nog geen 100 meter hardlopen. Vind je het gek, ik droeg 40 kilo overgewicht met me mee. Ik ben gaan afvallen, het eerste jaar 25 kilo, het tweede jaar heb ik langzaam het hardlopen opgepakt en viel ik nog eens 15 kilo af. Dit heb ik helemaal zelf gedaan, dus geen maagband, maagverkleining of iets dergelijks. Het hardlopen heb ik, zoals gezegd, langzaam opgepakt. Ik ben begonnen met 1 minuut hardlopen, gevolgd door 2 minuten rust. Al na een paar weken kon ik 4 minuten achter elkaar hardlopen. En na een paar maanden deed ik mee aan mijn eerste 5 km loop (eind 2012). Langzaam heb ik dit verder uitgebreid en inmiddels heb ik een aantal keer met 10 km loopjes meegedaan. Maar hardloopdoelen had ik nog steeds en eindelijk voel ik me nu sterk genoeg om de halve marathon te gaan lopen. Wow, wat ben ik trots op mezelf als ik de deur uitloop en zwetend terug kom na mijn trainingsrondje. Ik doe het toch maar mooi: 40 kilo afvallen, dit eraf houden en nog eens een halve marathon lopen!
Stella Overkamp, Deventer

Marathon altijd een soort familiedag

De marathon Eindhoven is voor mij altijd een soort familiedag geweest. Eerst als kind met mijn broers de 5 km rennen en daarna naar ons pap en mam want die zijn zolang ik me kan herinneren al vrijwilliger bij de marathon vanuit de atletiekvereniging (toen nog Olympia). Overigens liep mijn vader zelf altijd mee, hij heeft 50 marathons op zijn naam staan. Vanaf ons twaalfde zijn we mee gaan helpen met water aangeven, in weer en wind maar het was het altijd waard, zeker toen we ouder waren en mee konden feesten (en drinken) op het vrijwilligersfeest in het stadspaviljoen. Dit jaar is de eerste keer dat ik niet meedoe maar ga kijken: de derde generatie komt er namelijk aan! Vorig jaar wist ik net dat ik in verwachting was, natuurlijk heb ik toen nog geholpen! En dit jaar... Gaat de kleine alvast in opleiding, want wie weet staat hij over 15 jaar ook wel langs de kant: ‘Water!’ Te roepen.
Mieke van Buul, Eindhoven

Zonder haar

Zonder haar was ik er nooit aan begonnen

Zonder haar had ik de liefde voor het lopen nooit ontdekt

Zonder haar was het nooit gelukt de halve uit te lopen

Zonder haar blessure was dat nu niet afgelopen

Zonder haar voel ik me kaal

Zonder haar sta ik zondag aan de start

Zonder haar naast me

Met haar in m’n hart

(Tuur, Eindhoven)

10 km stond altijd op mijn ‘to do lijstje’

Zondag 11 oktober is het zover: ik ga dan 10 km hardlopen tijdens de marathon van Eindhoven. Iets wat al een tijdje op mijn ‘to do lijstje’ stond, maar waarvan ik lang dacht dat het niet zou lukken. De afgelopen 1,5 jaar ben ik na twee ziekenhuisopnames en een buikoperatie een tijdje uit de running geweest en veel kilo’s aangekomen. Mijn hardloopschoenen stonden in een hoekje van de gang stof te verzamelen tot mijn vriendin Ingrid Maas afgelopen zomer zei: „kom, we gaan een stukje samen hardlopen!” Ik kon toen amper tot het eind van de straat rennen, na 2 km wilde ik omvallen en kotsen tegelijk, maar ze wist me te motiveren om door te zetten! Nu drie maanden later ga ik dus 10 km lopen...hard...aan een stuk....Via deze weg: lieve Ing bedankt voor het zetje...nu maar hopen dat ik niet naast mijn schoenen ga lopen!
Eva Zwanenberg, Nuenen

‘Langs de zijlijn met water en sponzen’

Meelopen met de hele of halve marathon is voor velen een droom. Er wordt door de lopers lang naar uitgekeken en hard voor getraind. Ook binnen onze club LOGO doen ieder jaar gemiddeld 80 lopers mee. De organisatie van zo’n groot festijn moet dan natuurlijk ook op rolletjes lopen. Muziek, beveiliging, maar natuurlijk ook de verzorgingsposten voor de lopers. Dat is waar wij, als hardloopclub Logo uit Geldrop, in beeld komen. Al vele jaren verzorgen wij met liefde en plezier de lopers die deelnemen aan de marathon van Eindhoven. Met 25 tot 30 vrijwilligers delen wij aan de fanatieke lopers een verfrissend bekertje water en een natte spons uit. Ieder jaar weer is de sfeer bij de marathon fantastisch, wij als verzorgingspost hebben echt het idee dat wij iets nuttigs doen als wij zien hoe blij de lopers zijn met het bekertje water. De diversiteit aan lopers, sommige nog heel fit, sommige al heel erg moe, is leuk om te zien. Bij velen kan er een vrolijk bedankje vanaf, maar een aantal lijken tijdens het lopen niets te zien of te horen door de opperste concentratie. Wij als verzorgingspost merken ook heel erg goed de waardering van de organisatie van de marathon. De verzorging vanuit de organisatie voor de vrijwilligers is overweldigend. Thee, koffie, soep, een lunchpakketje, een shirt of jack en ter afsluiting nog een pastamaaltijd voor iedereen is wat aan ons wordt aangeboden. Deze waardering maakt het voor ons als vrijwilligers alleen maar leuker om mee te doen aan dit evenement.
Petra van Keulen namens vrijwilligersgroep van LOGO, Geldrop

Volledig scherm
© Menno Boon
  1. Het eendenpaleis van Hetty Okkerse (70) in Veldhoven
    Play
    Video

    Het eendenpa­leis van Hetty Okkerse (70) in Veldhoven

    VELDHOVEN - De Veldhovense Hetty Okkerse (70) heeft eigenlijk altijd wel iets verzameld. Zonnetjes, olielampjes en houten klompjes, maar de meeste verzamelingen gingen op een gegeven moment ook gewoon de deur weer uit. Tot zeker al 25 jaar geleden 2 nichtjes bij haar logeerden en haar een cadeautje wilden geven. De meisjes kwamen met 2 kleine eendjes terug van de winkel. Voor hun tante betekende dat het begin van een niet te stuiten verzamelwoede die zijn weerga niet kent.