Volledig scherm
PREMIUM

Beloftes van boterzachte coquilles, romige beurre noisette en mysterieus zwijgen

ColumnOf ik me nog even ging omkleden, vroeg vriendlief. Ik trok licht beledigd een wenkbrauw op. Goed, ik zag er niet uit alsof ik naar een galavoorstelling zou gaan, maar zo dramatisch slonzig was het nou ook weer niet. Maar het was mijn verjaardag, ik werd veertig en hij nam me als verrassing mee uit eten: vanzelfsprekend verdiende dat een feestelijk jurkje.

Een uurtje later kregen we onze tafel toegewezen bij een relatief nieuw restaurant - 'een culinaire beleving met Nordic twist' - dat uit is op Michelinsterren. Wij zaten eerste rang. Mijn stoel stond zelfs naar de open keuken gericht, zodat ik niet bij onze buren af kon kijken of zij het bosje groen - te eten als een Hollandse nieuwe, zo luidde het advies - ook daadwerkelijk in één keer achter in hun keel lieten glijden. In de keuken viel overigens weinig te zien. Geen kletterende pannen, geen van angst sidderend hulpje, geen schreeuwende Gordon Ramsay-wannabe lijdend aan de lastige combinatie van grote ambitie en nog grotere zelftwijfel. Veel was vooraf voorbereid. Ongetwijfeld minutieus en culinair ingenieus. Dus keek ik vooral naar de chef: een robuuste en rustige Zweed van halverwege twintig met rood haar en zijn armen vol felgekleurde tatoeages.