'Kind', olieverf op doek, Karel Appel, 1952.
Volledig scherm
PREMIUM
'Kind', olieverf op doek, Karel Appel, 1952. © Van Abbemuseum / Peter Cox

Bij Karel Appel: Bek houden en eventjes kind voelen

columnMisschien is verwondering wel een van de belangrijkste eigenschappen van de mens. Zonder verwondering - of je durven openstellen voor nieuwe dingen - kom je uiteindelijk stil te staan, want ja: rust roest.

  1. ‘Je bent hier bij God de Bijl maar ik denk dat je fout zit’.
    PREMIUM
    column

    ‘Je bent hier bij God de Bijl maar ik denk dat je fout zit’.

    Ik kan me zo voorstellen. Over een aantal jaren. ‘Zo, de Bijl, je bent hier bij God aan de deur, op de hoogste etage, maar misschien zit je fout. Ik haal de gegevens er even bij. Petrus haal jij de laptop even? Neem een stoel. Dorst? Ik heb een glaasje water voor je de Bijl, als je wilt. De koffie is te duur tegenwoordig, daar moet ik zuinig mee zijn. Eens even kijken. Katholiek boerengezin. Rosmalen. Gedoopt. Misdienaar geweest de Bijl, zie ik hier, maar ‘omdat het moest van thuis’. Dat is dan geen plusje helaas. En verder; matige student, zittenblijver. Dat mag hoor de Bijl, we hebben allemaal zo onze slingerweg naar volwassenheid afgelegd. Maar toen ben je vanaf je 24ste in Gods natuur gaan werken! Dat is interessant de Bijl. Dat doet me goed. Eens kijken of je mijn en jullie belang uiteraard, goed hebt gewaarborgd. Je hebt dat meer dan veertig jaar met hart en ziel gedaan lees ik hier. Mooi. Dan zal er wel veel natuur zijn bijgekomen. Eens zien. Nee, nee, nee het is alleen maar minder geworden. Wat heb je in Godsnaam gedaan al die tijd? Zitten slapen? Of in overlegjes over de problematiek gepraat? Ik zie: ‘minder natuur in oppervlak, minder in biodiversiteit’. Tweederde minder insecten! Wat heb jij daartegen gedaan de Bijl? Jij werd toch betaald om mijn erfenis goed te beheren? Een bloemenrandje ingezaaid? Onvoldoende he? En wat zie ik hier verder staan: ‘plaggen en begrazen van vergraste hei om de nadelige stikstofinvloeden te beperken’. Beetje dweilen en poetsen aan de achterkant hè de Bijl. Gezapig. Je had, om in voetbaltermen te spreken een agressieve spits moeten zijn in plaats van een luie verdediger. -Trouwens jammer hè van PSV, weer geen landskampioen-. Sorry, ik dwaal af-. Nog wat lezinkjes gegeven zie ik om de mensen voor te lichten. Af en toe een stukje in de lokale krant over het belang van de natuur. Nog veel mensen kunnen bekeren de Bijl? Nee he? Ga je maar op de benedenverdieping melden, hier heb je niks te zoeken. Volgende!