Volledig scherm
PREMIUM
Misty Fields

De buitenstaander zou er van schrikken, deze veldslag

ColumnHij moest wel. Je kon het aan hem zien. Zijn zwarte shirt iets te straks gespannen over een buik die de afgelopen decennia vermoedelijk indrukwekkende hoeveelheden bier te verwerken had gekregen, afgeknipte spijkerbroek en degelijke sportsokken te hoog opgetrokken over stevige, harige kuiten.

Het was zaterdag einde van de middag op festival Misty Fields in Asten-Heusden en waarschijnlijk had hij net staan luisteren naar een als Frans fluistermeisje vermomd Nederlands zangeresje met donkere ogen. Ze had de rits van haar stijlvolle, roestbruine jumpsuit ver genoeg open om dingen te suggereren, maar tegelijkertijd ver genoeg dicht om het niet vulgair te laten zijn. De zon had zwoel door de bomen geschenen en het toch al sfeervolle terrein van een zomerse gloed voorzien. Sunset boulevard, klonk het hees en met een licht accent. Met je ogen dicht zou je zweren dat jij het was, slenterend over die boulevard bij zonsondergang. Je arm om de schouder van je lief, smoking a stranger’s cigarette, precies zoals het meisje zong.